پنجشنبه ۸ اسفند ۱۳۹۲ ۰۸:۴۱
 
تحولاتی که پیش از بهارعربی در کشورهای جهان اسلام روی داده‌اند، برای شناخت این جنبش فراگیر بسیار اساسی‌اند، این مقاله تحولات دموکراتیک این کشورها، در آن دوران را بررسی می‌کند.
تخمین زمان مطالعه : ۱ دقيقه
 
 
نویسنده: اسعد طارش عبدالزهراء
مترجم: عفت صفری نژاد

دموکراسی در سرزمین عربی، عموماً نوپا و تازه تأسیس است و اساساً نتیجۀ موج جهانی تحول دموکراتیک است که در سال 1990 برخی از کشورهای عربی را درگیر نموده، به گونه‌ای که این کشورها به سمت فضای باز سیاسی و تحول دموکراتیک حرکت کردند. این جریان و حرکت، پس از آن بود که نظام‌های حاکم در این کشورها، فقدان روزافزون این موج را برای مشروعیت نظام‌های سیاسی موجود احساس کردند. بنابراین در داخل این نظام‌ها مطالباتی پیرامون گسترش کرانه‌های آزادی و افزایش آزادی لیبرالی صورت گرفت؛ مانند آزادی مطبوعات، آزادی تشکیل احزاب و تشکل‌های سیاسی مختلف، دعوت به برگزاری انتخابات آزاد و سالم و نیز مطالبۀ بیشتر ملت‌ها از حاکمان خود برای اقداماتی عمیق‌تر در خصوص پایدارسازی قواعد بازی دموکراتیک.
کشورهای مغرب عربی شاهد تحولات مهمی در زمینۀ سیاسی بودند؛ به استثنای لیبی در زمان پادشاهی «معمر القذافی». لیبی برخلاف کشورهای همتای خود در مجموعۀ مغرب عربی، این تغییر و تحول را در پیش نگرفت، تکثر احزاب را نپذیرفت و انتخابات را در چارچوب رقابت برای ایجاد نهادهایی از نمایندگان که رویکردها و دیدگاه‌های گوناگون را بازتاب دهد، برگزار نکرد. به گونه‌ای که نظام حاکم در لیبی، فعالیت نهادهای واسطه، نخبه‌ها، طبقۀ بوروکرات و احزاب را رد کرد. دلیل این امر نیز جلوگیری از نفوذ قبیله‌ای بود که موجودیت کشور را تهدید می‌نمود. بنابراین تنها بر کمیته‌ها و کنفرانس‌های مردمی و عمومی در جهت تقویت وحدت، همبستگی و یکپارچگی برای حفظ کشور تکیه کردند.
+ برای خواندن ادامۀ مقاله از قسمت «ضمیمه» متن PDF آن را دریافت کنید.
کد مطلب: 5238