ادبيات‌وهنر
 
انگشت‌نگاری از جنازه. عکس: سارا نائومی لوکوویچ.

کالبدشکافی تمرین قصه‌گویی است

مرده‌ها حرف نمی‌زنند، ولی کالبدشکاف‌ها بلدند چطور از آن‌ها حرف بکشند. آن‌ها اجساد را پرونده‌هایی بایگانی‌شده می‌بینند و، وقتی دربارۀ مرده‌ها خیال‌بافی می‌کنند، انگار دارند از روی پرونده می‌خوانند: «ساییدگی دنده‌ها نشان می‌دهد زیاد زمین می‌‌خورده، پس تنها زندگی می‌کرده. زخم روی قلبش هم می‌گوید در بچگی خیلی مریض می‌شده و به‌خاطر مشکلات مالی به پزشک مراجعه نکرده». واقعاً هم بیراه نمی‌گویند. آن‌ها رویدادهای پنهانی را می‌بینند که در اعماق بدن انسان‌ها حک شده است. جردن کسینر از تجربۀ حضور در سردخانه و ‌همکاریِ چندروزه‌اش با کالبدشکاف‌ها می‌گوید.
 
 
مطالب
نوشتار
گفتگو
بررسی کتاب