ترجمان 31 فروردين 1398 ساعت 8:19 http://tarjomaan.com/neveshtar/9370/ -------------------------------------------------- زندگیِ به‌اندازهٔ کافی خوب عنوان : بلندپروازی زندگی‌تان را جهنم می‌کند رؤیای شکوه و عظمت چگونه ممکن است جهان بدتری تحویلمان بدهد؟ -------------------------------------------------- فرزندتان به بهترین مدرسهٔ ممکن نمی‌رود؟ خودتان بهترین ماشین را سوار نمی‌شوید؟ خانه‌تان در بهترین جای ممکن نیست؟ اگر آری، پس احتمالاً زندگی برایتان جهنم است. اما آفرام آلپرت می‌گوید این ربطی به مدرسه و ماشین و خانه ندارد، بلکه از یک امید خیالی آب می‌خورد، امید به اینکه باید بهترین چیزها را برای زندگی فراهم کنیم. کافی است به چیزهایی قانع شویم که فقط «به‌اندازهٔ کافی» خوب و مناسب‌اند. آن وقت چشم باز می‌کنیم و لذتی فراتر از تصورمان را تجربه خواهیم کرد. متن : آفرام آلپرت، نیویورک تایمز حضور الگوهای ایدئال شکوه و عظمت، در میان طیف های مختلف سیاسی آمریکا، به طور واضح نقش آفرینی می کند. طرفداران شعار جامعهٔ باشکوهِ لیندون جانسون، و باورمندان به شعار عظمت و شکوه را دوباره به آمریکا برگردانیم از رونالد ریگان و دونالد ترامپ، ممکن است اندیشهٔ خود را متفاوت بدانند، اما تفاوت در تعریفشان از عظمت است و نه در نفسِ ارزشمندی آن. در هر دو شعار، و همچنین در اغلب دیگر شعارهایی که دربارهٔ تصور آمریکا از خودش است، این امر دیده می شود. انگیزهٔ عظمت و شکوه، همچنین سبب متحدشدن پیروان فلسفی نظریه های اخلاق غربی گوناگون و متفاوت است: ارسطو ما را به صرف کردن زندگی در راه جست وجوی برترین سعادت می خواند. کانت قاطعانه معتقد به قانونی اخلاقی بود، تاحدی که حتی گمان نمی کرد توسط ما انسان های فناپذیر قابل دست یابی باشد. مکتب فایده گرایی بنتام دربارهٔ به اوج رساندن رضایتمندی است. مارکس در پی جهانی باعظمت برای همه بود. لیبرال های مدرن هم برای رسیدن به آزادی و منفعت فردی دست به هر کاری می زنند. یقیناً این تفاوت ها خیلی مهم اند. اما وقتی که تعریف عظمت تغییر می کند، هر یک تعریف خود را در طلب عظمت و شکوه می دانند. شناکردن، برخلاف جهت موجی که برای دست یابی به عظمت و شکوه راه افتاده است، اخلاقی ضدتاریخی است که توسط مکاتب فکری گوناگونی، از بودیسم و رمانتیسم گرفته تا روانکاوی، شکل گرفته است. با وام گرفتن از دونالد وودز وینیکات (شخصیتی مهم در توسعهٔ روانکاوی) فکر می کنم، برای این علمِ متفاوت اخلاق، بهترین نام زندگیِ به اندازهٔ کافی خوب باشد. او در کتابی با نام بازی و واقعیت۱ دربارهٔ چیزی صحبت می کند که نامش را مادر به اندازهٔ کافی خوب می گذارد. چنین مادری به اندازهٔ کافی خوب است. ولی نه به این معنا که میانه رو یا معمولی است. بلکه به این معنا که وظیفهٔ عظیمی بر دوش دارد: وظیفهٔ واردساختن نوزاد به دنیایی که کودک در آن هم مراقبت می شود و هم برای تعامل با ناکامی های بی پایان زندگی مهیا می گردد. برای به اندازهٔ کافی خوب بودن، باید در دنیایی رشد کنی که خودش به اندازهٔ کافی خوب است، دنیایی که مملو از عشق و حمایت است و درعین حال با رنج و ناکامی همراه است. در نگاه به بودیسم و رمانتیسم، می توانیم به تصویری کامل تر دست یابیم و بپرسیم چنین دنیایی، که آن را دنیایی به اندازهٔ کافی خوب می نامیم، چگونه است. بودیسم نظام طبقاتی را به بوتهٔ نقد می کشد و بر این واقعیت می تازد که اکثر مردم مجبورند به بیگاری گرفته شوند تا عظمت و شکوه برای دیگران تضمین شود. درعوض، ایدهٔ مسیر میانه را مطرح می سازد: زندگی ای که نه به نحو افراطی مادی گراست و نه زیادی زاهدانه. برخی از متفکرین بودیست مثل راهب بودایی قرن ششم، جی زانگ، حتی مؤکداً معتقدند که این زندگی میانه -این زندگیِ به اندازهٔ کافی خوب- حق طبیعیِ نه تنها بشریت، بلکه تمام طبیعت است. در نسخهٔ افراطیِ زندگی به اندازهٔ کافی خوب، وظیفهٔ ما ساختن یک جامعهٔ انسانی کامل نیست، بلکه دنیایی است به اندازهٔ کافی خوب: در این دنیا، منابعی در اختیارمان است که ما را قادر می سازد تا مواجهه مان را با رنج های این جهانِ مملو از پیش آمد و پیچیدگی اداره کنیم. البته منابع کافی، ولی نه هرگز زیاد.فلاسفه و شعرای رمانتیست این نسخهٔ به اندازهٔ کافی خوب بودن را بسط می دهند، تا آنچه آن ها به آن روزمرگی یا عادی بودن می گویند هم ذیلش قرار گیرد. منظور آن ها آشفتگی ها و نگرانی هایی نیست که تجربه می کنیم. بلکه دارند به این واقعیت اشاره می کنند که، اگر بتوانیم معنای حقیقی عظمت را دریابیم، در دل آنچه عمیقاً عادی و کاملاً آشنا و تماماً ساده است، لذتی فراتر از تصور خواهیم یافت. تمایلات ضدقهرمانانه، در پایان رمان میدل مارچ۲ جورج الیوت به خوبی بیان شده است: اوضاع برای من و تو چندان بد نیست. در مقایسه با آنچه بر آنانی که زندگانی مؤمنانهٔ نهانی داشتند و در گورهای بدون زائر خفته اند رفته است. و میراث آن در شعر معروف از نعومی شهاب نای جلوه گر است: می خواهم معروف باشم، معروف در میان مردانی که بر من می گذرند / مردانی که، آن هنگام که از خیابان ها می گذرند، لبخند می زنند / آنان که در صفوف خرید به هم چسبیده اند و چون کودکان اند / معروف، همچو آنکه لبخندم را پاسخ گفت. به اندازهٔ کافی خوب بودن هیچ آسان نیست؛ جهد فوق العاده ای می طلبد تا بتوانی، آن گاه که در صف خرید منتظری و بسیار خسته ای، لبخند بزنی. یا به اندازهٔ کافی خوب باشی، مانند آن انسان های دوست داشتنی که هم حمایتت می کنند و هم اجازه می دهند تا ناکامی را تجربه کنی. باید این طور دید که ما، به عنوان یک جامعه، می توانیم ارتباطی به اندازهٔ کافی خوب با هم برقرار کنیم، ارتباطی که، در آن، افراد و ملت ها در نزاع برای شکوه و عظمتی انحصاری برای خود نیستند، بلکه در کنار هم کار می کنند تا آن شایستگی لازم برای همه را ایجاد کنند. نیل به چنین وضعی، مستلزم ایجاد رابطه ای به اندازهٔ کافی خوب با جهان طبیعی مان هم هست، رابطه ای که در آن هم به فراوانی ها و هم به محدودیت های منابع سیاره مان واقف باشیم، منابعی که آن ها را با گونه های حیاتی بی نهایت دیگری شریکیم و هر کداممان در جست وجوی مسیرِ به اندازهٔ کافی خوب بودن خودیم. اگر هرکدام از این امور را مراعات می کنیم، به این خاطر نیست که به عظمت و شکوه رسیده ایم. بلکه به این دلیل است که می دانیم، تا هنگامی که معنای حقیقی عظمت و شکوه فراموش شده است، هیچ یک از این ها قابل دست یابی نیست.پی نوشت ها: این مطلب راآفرام آلپرت نوشته است و در تاریخ ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۹ با عنوان The Good-Enough Life در وب سایت نیویورک تایمز منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۳۱ فروردین ۱۳۹۸ با عنوان بلندپروازی زندگی تان را جهنم می کند و ترجمۀ حمید ضرابی منتشر کرده است. آفرام آلپرت (Avram Alpert) دانش آموختهٔ ادبیات تطبیقی از دانشگاه پنسیلوانیاست. او هم اکنون در برنامهٔ نویسندگی دانشگاه پرینستون تدریس می کند. اولین کتاب او همین امسال، در مهٔ ۲۰۱۹، با عنوان منابع جهانی خویشتن مدرن، از مونتنی تا سوزوکی (Global Origins of the Modern Self, from Montaigne to Suzuki) منتشر می شود. اخیراً نیز کتاب دیگری را به اتمام رسانده است که چنین نام دارد: قطعات و بقایا: بودیسم در جهان ادبیات (Fragments and Ruins: Buddhism in the World of Literature). این نوشته به عنوان برندهٔ مسابقهٔ سال ۲۰۱۹ کتابخانهٔ عمومی بروکلین انتخاب شد.[۱] Playing and Reality [۲] Middlemarch