ترجمان 23 بهمن 1396 ساعت 7:13 http://tarjomaan.com/neveshtar/8867/ -------------------------------------------------- زندگی بی‌توازن عنوان : مرواریدهایی قبل از صرف صبحانه آیا یکی از بهترین نوازندگان آمریکا می‌تواند در دل شلوغیِ صبحِ واشنگتن خودی نشان دهد؟ -------------------------------------------------- حدود ده سال پیش، واشنگتن پست دست به آزمایشی به‌یادماندنی زد. از جاشوا بل، یکی از پرآوازه‌ترین نوازندگان ویولن در جهان، خواست تا در یک ایستگاه متروی شلوغ، مثل یک نوازندۀ خیابانی، بساط پهن کند و ویولن بنوازد. او با ویولنی به ارزش ۳.۵ میلیون دلار، به‌مدت ۴۵ دقیقه، چند قطعه از شکوه‌مندترین ساخته‌های موسیقایی تاریخ را نواخت. شرح این ماجرا را جین واینگارتن روزنامه‌نگار چیره‌دست آمریکایی نوشت و برای آن مقاله برندۀ جایزۀ پولیتزر شد. ترجمۀ کامل این مقالۀ حیرت‌انگیز را می‌خوانید. متن : جین واینگارتن، واشنگتن پست از ایستگاه مترو لانفان پلازا بیرون آمد و کنار دیواری نزدیک یک سطل زباله ایستاد. از بسیاری جهات خیلی عادی بود: مردی جوان و سفیدپوست که شلوار جین و بلوز آستین بلندی به تن داشت و کلاه بیس بالِ تیم واشنگتن نشنالز سرش بود. از جعبه ای کوچک یک ویولن درآورد. درحالی که جعبۀ باز را جلوی پایش جابه جا می کرد، با چالاکی، چند دلار و مقداری پول خرد به عنوان دشت اول داخل جعبه انداخت و آن را طوری چرخاند تا رو به عابران پیاده قرار بگیرد، بعد هم شروع به نواختن کرد. ساعت ۷:۵۱ صبح جمعه ۱۲ ژانویه بود، در بحبوحۀ ساعت شلوغی صبح. طی ۴۳ دقیقۀ بعدی که نوازندۀ ما شش قطعۀ کلاسیک را اجرا کرد، ۱۰۹۷ نفر از آنجا رد شدند. تقریباً همۀ آن ها در حال رفتن به محل کار خود بودند، و این یعنی تقریباً همۀ آن ها شغل دولتی داشتند. ایستگاه لانفان پلازا در مرکز واشنگتن فدرال واقع شده است و بیشتر این رهگذران از کارمندان ردۀ میانی با عناوین نامشخص و متنوع بودند: تحلیلگر سیاسی، مدیر پروژه، مأمور بودجه، متخصص، تسهیلگر، مشاور. هر رهگذر مجبور بود سریعاً دست به انتخاب بزند، کاری آشنا برای مسافران روزانه در مناطق شهری ای که درآن ها حضور گاه وبی گاه نوازنده های خیابانی بخشی از منظرۀ شهری شده است. آیا می ایستید و گوش می دهید؟ آیا با آمیزه ای از حس گناه و آزردگی رد می شوید؟ آیا صرفاً به رسم ادب یک دلار می اندازید؟ آیا اگر کار نوازنده واقعاً بد باشد، تصمیمتان عوض می شود؟ اگر واقعاً خوب باشد چه؟ آیا برای زیبایی وقت دارید؟ نباید وقت داشته باشید؟ در این لحظه محاسبات اخلاقی چه می گوید؟ در آن روز جمعه از ماه ژانویه، قرار بود به این سؤالات خصوصی در فضایی نامعمول و عمومی پاسخ داده شود. هیچ کس نمی دانست، ولی ویولن نوازی که کنار دیواری ساده در بیرونِ مترو و زیر دالان منتهی به پله برقی ایستاده بود یکی از بهترین نوازندگان موسیقی کلاسیک در دنیا بود که چند قطعه از زیباترین آهنگ های ساخته شده را با یکی از باارزش ترین ویولن هایی که تاکنون ساخته شده است می نواخت. این اجرا درواقع آزمایش روزنامۀ واشنگتن پست برای بررسی تأثیر زمینه، ادراک و اولویت ها و نیز ارزیابی سلیقۀ عمومی بود. آیا در وضعیت عادی و در زمانی نامناسب، زیبایی اولویت خواهد داشت؟ ► متن کامل این نوشته را می توانید در کتاب حواس پرتی مرگ بار، چاپ شده توسط انتشارات ترجمان، بخوانید. برای خرید اینترنتی این کتاب بر روی این لینک کلیک کنید. این مطلب نوشتۀ جین واینگارتن، یکی از نویسندگان بنام واشنگتن پست، است. به دلیل ابراز علاقۀ بسیاری از مخاطبان به این مطلب، انتشارات ترجمان علوم انسانی تصمیم گرفت تا آن را به همراه نوشتاری دیگر از همین نویسنده در کتابی به نام حواس پرتی مرگ بار به چاپ برساند. نکتۀ درخور توجه کتاب این است هر دو نوشتار آن برندۀ جایزۀ پولیتزر شده اند. این مطلب در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۰۷ با عنوان Pearls Before Breakfast: Can one of the nation s great musicians cut through the fog of a D.C. rush hour? Let s find out در وب سایت واشنگتن پست منتشر شده است و وب سایت ترجمان در تاریخ ۲۳ بهمن ۱۳۹۶ آن را با عنوان مرواریدهایی قبل از صرف صبحانه و ترجمۀ مجتبی هاتف منتشر کرده است.