ترجمان 17 دی 1396 ساعت 8:26 http://tarjomaan.com/barresi_ketab/8679/ -------------------------------------------------- پایان کار؟ عنوان : ایالات متحدۀ کار کارفرمایان کنترل بی‌سابقه‌ای روی زندگی ما پیدا کرده‌اند، حتی وقتی سر کار نیستیم -------------------------------------------------- حداقل فایدۀ کارکردن پول درآوردن است، اما اگر قرار است کل عمرمان کار کنیم و نهایتاً هم فقیر و بی‌پناه باشیم، دیگر چه چیز خوشایندی در آن باقی می‌ماند؟ مخصوصاً در دوره‌ای که طی ساعات کاری، علاوه بر خستگی و فرسودگی، باید لبخندی گرم و دلی پرامید را هم دنبال خودتان بکشید. چطور شرایط کاری ما به اینجا رسید؟ آیا وقت آن نرسیده است که بار دیگر ارزش کارکردن را از اساس بازبینی کنیم؟ متن : میا توکومیتسو، نیوریپابلیک کار از کار افتاده است. ما به جوانان جویای کاری که رزومه هایشان اینک در ۲۲سالگی طولانی تر از رزومه های والدینشان در ۳۲سالگی است می گوییم: باید مهارت های بیشتری کسب کنید. مردم را ترغیب می کنیم پیش خودشان تکرار کنند که کار به آدمی معنا می دهد، تا هفته ای ۶۰ ساعت یا بیشتر برای شغلشان وقت بگذارند و آن ها را از دیگر منابعِ معنا، ازجمله خیال پردازی و زندگی اجتماعی، دور نگه می داریم. اصرار می کنیم که کار به شما رضایت می بخشد، با اینکه برای کارکردن لازم است تا در اکثر ساعات بیداری با قوانین کارفرمایان و قوانین نانوشتۀ بازار کنار بیایند. در حداقلی ترین حالت، کار قرار است ابزاری برای کسبِ درآمد باشد. اما اگر می شود تمام وقت کار کرد و باز هم در فقر زیست، فایده اش چیست؟ حتی پیش از بحرانِ مالی جهانی، در سال ۲۰۰۸، آشکار شده بود که اگر کارِ دستمزدی قرار است میزانی از رفاه و ساختار اجتماعی فراهم آورد، در تحقق اهدافش شکست خورده است. درآمد واقعی خانوار در ایالات متحده از دهۀ ۱۹۷۰، حتی با وجود افزایش هزینه های اخذ مدارک دانشگاهی یا سایر مدارک، تکان نخورده است. چشم انداز شغلیِ جوانان کارآموزی های بدون پرداخت، کارِ موقت و با مزد پایین است. ازدیاد کارگران جوانِ دارای مدرک بسیاری از آن ها را به میان نیروی کارِ نیمه یا غیرِ ماهر رانده است و باعث شده چشم انداز کاری، برای افرادی که مدرکی ندارند، تنگ تر از آنچه بود شود. دستمزد شغل های پایه ای برای فارغ التحصیلان دبیرستان درحقیقت کاهش یافته است. بنابر یکی از پژوهش های بانک مرکزی آمریکا در نیویورک، این درآمدهای ازدست رفته ارزش دستمزدهای این نسل را در سراسر زندگیِ کاری شان تنزل خواهد داد. در همین اثنا، مرفه ترین اقشار -که بسیاری از آن ها ثروتشان را نه از کار بلکه از بازده سرمایه به دست می آورند- سهمی بزرگتر از همیشه از کامیابی دارند. در برابر این چشم اندازِ تاریک، بدنۀ رو به رشدی از متن های محققانه قصد دارند تا عمیق ترین فرضیاتِ فرهنگ ما را سرنگون کنند، دربارۀ اینکه کار چگونه به همۀ اجتماع ثروت، معنا، و مراقبت می بخشد. الیزابت اندرسون، استاد فلسفۀ دانشگاه میشیگان، در کتاب دولت خصوصی: کارفرمایان چگونه بر زندگی مان فرمان می رانند (و چرا درباره اش حرف نمی زنیم؟)، به بررسی این موضوع می نشیند که چگونه نظام انضباطیِ کار خود بدل به شکلی از ستمگری شده و به شرح قدرت فزاینده ای می پردازد که شرکت ها اکنون بر کارکنان خود در هر زمینه ای اعمال می کنند؛ از نحوۀ لباس پوشیدن تا آنچه در توییتر می نویسند. جیمز لیوینگستون، تاریخ نگاری که در دانشگاه راتگرز تدریس می کند، در کتاب کار بس است: چرا اشتغال کامل فکر بدی است، قدمی فراتر می نهد. به جای اصرار بر اینکه همه باید کار کنند، یا پیشنهاد اینکه کافرمایان باید برای استانداردهای بالاتر تحت فشار باشند، لیوینگستن استدلال می کند که باید ایدۀ کار را به تمامی دور بیندازیم.از بین این دو نفر، بینش لیوینگستن رادیکال تر است؛ کتاب او بحثی جدلی با دامنه ای گسترده است که به تناوب پیام گورِ پدرِ کار را، مثل یک ترجیع بند، تکرار می کند. اما هر دو کتاب به شیوه ای خلاقانه مدعای قدرتمندی عرضه می کنند: اینکه امروزه بر زندگی ما، بیش از هر چیز، کار حکم می راند. می توانیم بکوشیم تا خودمان را قانع کنیم که آزادیم، اما تا زمانی که مجبوریم به قدرت فزایندۀ کارفرماهایمان و بازار نیروی کار گردن نهیم آزاد نیستیم. بنابراین می پنداریم که می خواهیم کار کنیم، که کار شخصیتمان را شکل می دهد، که بازارها امر ممکن را احاطه کرده اند. ما حتی از تصور اینکه یک زندگی کامل چگونه می تواند باشد ناتوانیم، چه برسد به اینکه بخواهیم آن را زندگی کنیم. حتی رادیکال تر از این، هر دو کتاب تغییرات شگرف و هشداردهنده ای را برجسته می کنند که کار طی قرن گذشته دچار آن شده و اصرار می ورزند که ماهیت متغیر کار اغلب، به طرقی نادیدنی، ایدئال های بنیادین دموکراسی، یعنی برابری و آزادی، را تهدید می کند. برانگیزاننده ترین استدلال اندرسون این است که شرکت های بزرگ، نهادهایی که اکثر کارگران را استخدام می کنند، در عمل به دولت شباهت دارند و قدرتی عظیم و مزاحم بر زندگی هایمان اعمال می کنند. برخلاف دولت ملی، این دولت های خصوصی قادرند بدون نظارت چندانی از این قدرت استفاده کنند، زیرا مدیران عامل و هیئت های مدیره ای که بر آن ها حکومت می کنند به هیچ کس جز خودشان پاسخگو نیستند. کارفرمایان قدرتشان را به درجات مختلف و از طریق ابزارهای مستقیم یا از راه های نَرم اعمال می کنند، و باوجوداین می توانند نوع لباس پوشیدن و آرایش مو، زمانِ غذاخوردن، زمان (و اساساً حقِ) رفتن به دستشویی، اینکه چه کسی را و تحت چه شرایطی می توانیم به عنوان شریک برگزینیم دیکته کنند. کارفرمایان می توانند بدن های ما را در معرض تست اعتیاد قرار دهند؛ گفتارمان را هم در محیط کار و هم بیرون از آن شنود کنند؛ ما را ملزم کنند تا پرسش نامه هایی دربارۀ عادات ورزشی، مصرف الکل در ساعات غیرکاری و نیاتِ فرزندآوری پر کنیم؛ همچنین در وسایل شخصی مان سرک بکشند. اندرسون استدلال می کند که اگر دولت چنین قدرتِ تمام عیاری داشت، احتمالاً خود را زنان و مردانی آزاد در نظر نمی گرفتیم. از آن طرف، کارمندان برای مقابله امکان زیادی ندارند. بله، می توانند آن شرکت را ترک کنند، اما انجام این کار معمولاً بیکاری و هجرت به شرکتی دیگر و کار تحت شرایطی مشابه را در پی دارد. کارگران می توانند انجمن داشته باشند، اما اتحادیه ها در سال های اخیر چنان تضعیف شده اند که اثرگذاری شان به شدت کاهش یافته است. علاوه براین، کارفرمایان برای اخراج هر کسی که مشکوک به صحبت با همکارانش دربارۀ انجمن سازی باشد وقت تلف نمی کنند، و اکثر کارگران زمان و منابع لازم برای راه انداختن دعوای حقوقی به دلیل اخراج ناعادلانه را ندارند. قرار نبود این چنین باشد. ابرشرکت ها درحالی که روشمندانه کار کردند تا قدرتی تمام عیار بر کارمندانشان جمع کنند، اصل فریبندۀ آزادی فردی را در جایگاهی بسیار بالا نشانده و ادعا می کنند که تنها بازارهای مقررات زدایی شده می توانند آزادی فردی را تضمین کنند. درعوض، این شرکت ها، که خودشان تحت مقررات اندکی فعالیت می کنند، موفق شده اند همه نوع مقرراتی را بر کارمندانشان تحمیل کنند. این بدین معناست که آن ها از زبانِ آزادی فردی استفاده می کنند تا مدعی شوند که ابرشرکت ها نیاز دارند تا با کارگران آزادانه و هر طور که دلشان می خواهد رفتار کنند. اندرسون می خواهد، از رهگذر ریشه یابی این استدلال ها تا خاستگاه تاریخی شان، آن ها را بی اعتبار کند. برای مثال، این اندیشه که آزادی فردی ریشه در بازارهای آزاد دارد از جنبش لِوِلِرز۱ در انگلستان قرن هفدهم نشئت گرفته، زمانی که شرایط کار ماهیتاً با امروز متفاوت بود. باور لِولرز بر این بود که یک جامعۀ بازار۲ برای آزادکردن افراد از بقایای نظام های سلسله مراتبی فئودال ضروری است؛ بینش آن ها از آرمان شهرْ جهانی بود که در آن انسان ها می توانستند با یکدیگر بر اساس برابری و تکریم دیدار و تعامل داشته باشند. این ایده ها در نوشته ها و سیاست های کسانی که در پی آن ها ظهور کردند پژواک یافت، شخصیت هایی مثلِ جان لاک، آدام اسمیت، تامس پین و آبراهام لینکلن که همگی معتقد بودند بازارِ باز می تواند زیرساخت های لازم را فراهم سازد تا انسان ها بتوانند سرنوشت خود را شکل دهند. چند تن از این متفکران گرایشی ضددولتی۳ دارند، به خصوص متفکران لِولرز و پین که بازار را همچون بارویی در برابر سرکوبِ دولتی می دیدند. هرچند، پین و اسمیت به سختی صلاحیت این را خواهند داشت که جزء لیبرتارین های۴ سرسختِ معاصر باشند. اسمیت معتقد بود که آموزش همگانی برای جامعۀ بازارِ منصفانه ضروری است و پین پیشنهادِ نوعی نظام تأمین اجتماعی را داد که شامل حقوق بازنشستگی در پیری و همچنین مزایای بازماندگی۵ و معلولیت بود. امید آن ها به جهانی نبود که در آن رقابتِ پیروز شو یا بمیر حاکم است، بلکه به جهانی بود که در آن بازارهای باز به افراد اجازه می دادند تا از استعدادهایشان، فارغ از انحصارطلبی های دولت و رؤسای مداخله جو، نهایت استفاده را ببرند. نکتۀ آخر برای اندرسون حیاتی است؛ ایدۀ خدمت مادام العمر برای یک رئیس، بنابر بینش های قدیمی تر از آزادی فردی، کفر محسوب می شود. در دهۀ ۱۷۷۰، اسمیت در یادداشت هایش فرض می کند که بازیگرانِ مستقل در جامعۀ بازار او خویش فرما هستند و از قصاب ها و نانواها به عنوان موارد مصداقش استفاده می کند؛ کارخانۀ سوزن سازیِ او، که منظور از آن روشن کردن تقسیم کار بود، فقط ده نفر را استخدام می کند. این متفکران نمی توانستند جهانی را تصور کنند که در آن اکثرِ کارگران بیشتر زندگی شان را صرف کارِ مزدی برای کارفرمایی واحد می کنند. لینکلن، در خطابه ای برای انجمن کشاورزی ایالت ویسکانسین در سال ۱۸۵۹، گفت: تازه کارِ محتاط و بی پول مدتی در جهان برای مزد کار خواهد کرد، و مازادی خواهد اندوخت که با آن برای خویش ابزار یا زمین بخرد، سپس مدتی دیگر برای خود کار خواهد کرد و، درنهایت، تازه کارِ دیگری را برای کمک استخدام خواهد کرد. به عبارت دیگر، حتی تا مدت زیادی در قرن نوزدهم، مدافعان جامعۀ بازارِ مقررات زدایی شده کارِ مزدی را به مثابۀ مرحله ای موقتی در راهِ تبدیل شدن به یک مالک می دیدند. سناریوی لینکلن بازتاب شیوۀ کار امروزین اکثر مردم نیست. بااین حال صاحب کسب وکارهای خُرد به عنوان یکی از شخصیت های کلیشه ای آمریکایی دوام آورده، و هنگامی که می خواهند معیارهای مقررات زدایی را برای منفعت شرکت های بزرگ تصویب کنند، از آستین سیاست مداران بیرون می آید. در واقعیت، به دلیل فقدانِ بیمۀ درمانی ملی و تضمین شده و مزایای رفاهی قدیمی، تأسیس تجارتی کوچک برای بسیاری از آمریکایی ها صرفاً اقدامی است بیش ازحد مخاطره آمیز؛ آن ها، برای بیمۀ درمانی و درآمد، متکی به کارفرمایانشان هستند. این شرایط حکم می دهد که استخدام درازمدت در مقایسه با زندگی متزلزل بر پایۀ شغل های کوتاه مدت آزاد۶ قابل قبول تر است، که همین مسئله به نوبۀخود به شرکت ها مجوز می دهد تا بیش از پیش حقوق کارمندان را پایمال کنند. رابطۀ مدرن میان کارفرما و کارمند با ظهور شرکت های مقیاس بزرگ در قرن نوزدهم آغاز شد. هرچند قدمت قراردادهای کاری به قرون وسطا باز می گردد، اما توافقات پیشاصنعتی شباهت کمی به اسنادی که امروزه می شناسیم داشتند. همانند کارمندان مدرن، کارگران ماهر و شاگردانِ کارآموز نیز، اغلب، سال ها به اربابان خود خدمت می کردند، اما اربابان همان کار یا کاری مشابه را در نزدیکیِ زیردستان خود انجام می دادند. اندرسون اشاره می کند که در نتیجۀ این عمل شرایط کاری -سرعت کار لازم برای کارگران و خطراتی که ممکن بود تهدیدشان کند- با آن شرایطی که اربابان برای خود می پسندیدند کنترل می شد. انقلاب صنعتی موجب تغییراتی ریشه ای شد، زیرا شرکت ها بزرگتر از همیشه می شدند و ساختارهای مدیریتی پیچیده تر. اندرسون می گوید: کاری که کارفرمایان می کردند، اگر اصلاً کاری انجام می دادند، دیگر همان کاری نبود که کارمندان می کردند. کارِ فکری از کار یدی، که به شدت مهارت زدایی شده بود، جدا شد. اندازۀ شرکت ها به سرعت چند برابر می شد. حال قراردادهای کاری کارگران را به سازمان هایی عظیم پیوند می داد که در آن ها قواعد، رهنمودها و احکام از بالا صادر می شدند، اما رهبران آن ها در دسترس کارگران معمولی نبودند. امروزه کارگران فست فودها یا کارمندان بانک، مثلاً در مک دونالد یا وِلز فارگو، برای آنکه مدیران عامل را ببینند یا درخواستی از آن ها داشته باشند کار سختی در پیش دارند. علی رغم این، اغلب، دربارۀ قراردادهای اشتغال جوری حرف می زنیم انگار که توافقی میان طرف های برابر است، گویی داریم در جهان رؤیاییِ قرن هجدهمی آدام اسمیت زندگی می کنیم. رونالد کوز، اقتصاددان و برندۀ جایزۀ نوبل، در مقاله ای با عنوان ماهیت شرکت۷ که همچنان موضوعیت دارد، در سال ۱۹۳۷ خود را در مقامِ یکی از اولین مشاهده گران و نظریه پردازان مسائل شرکتی تثبیت کرد. او قرارداد استخدام را نه به مثابۀ سندی که به کارفرما قدرتِ بی چون وچرا می دهد، بلکه همچون سندی که این قدرت را محدود و مشروط می کند توصیف کرد. او تأکید کرد که، در امضای قرارداد، کارمند موافقت می کند تا از دستورات کارپرداز در حدودی مشخص اطاعت کند. اما همان طور که اندرسون می گوید، چنین ویژگی هایی واقعیت را منعکس نمی کند؛ اکثر کارگران با اشتغال، بدون هیچ مذاکره یا حتی اطلاعی از قدرت کارفرما یا حدود آن، موافقت می کنند. استثنائاتِ این قاعده کم و برجسته اند: برترین قهرمانان ورزشی، افراد مشهور صنعت سرگرمی، دانشگاهیان فوق ستاره و دسته های کارگرانی که می توانند به صورت جمعی چانه زنی کنند (و روزبه روز کوچک تر می شوند). اما از آنجا که قراردادهای کاری این توهم را به وجود می آورند که کارگران و شرکت ها به توافقی رضایت بخش برای هر دو طرف رسیده اند، محدودیت های دست وپاگیرِ رو به تزایدی که بر کارمندان مدرن تحمیل می شود اغلب به عنوان بهترین روش و استاندارد صنعت بازنمایی می شوند؛ طوری که تمام انواع و اقسام این رفتارها و نتایج همچون چیزهایی تعریف می شوند که خود کارمندان باید ذاتاً مشتاقش باشند. آخر چه کسی دلش نمی خواهد که روی چیزی به بهترین شیوه کار کند؟ کارفرمایان همچنین برای ترویج فرمان برداری، ورای قراردادهای کاری، به فشار اجتماعی تکیه می کنند: اگر در دفتری همۀ افراد اغلب هر شب تا ساعت هفت بمانند، چه کسی خطر ترک محل در ساعت پنج را به جان می خرد، حتی اگر، در چارچوب قانون، مجاز باشد؟ چنین انگیزش های اجتماعی ای نیز در کنار اصول رفتاری سفت وسخت تری وجود دارند که همه چیز را، از میزانِ مجازِ معلوم بودن خالکوبی کارمند تا مقدار زمانی که کارمندان می توانند برای ناهار و استراحت صرف کنند، دیکته می کنند. در واقعیت، بسیاری از کارمندان درک اندکی از محدودۀ قانونیِ قدرت کارفرمایشان دارند. اکثر آن ها شوکه خواهند شد، اگر بفهمند که ممکن است به خاطر زیادی جذاب بودن، سرباززدن از شرکت در همایشی سیاسی که کارفرمایشان موافق آن است، یا کشف اینکه کسی که به دخترشان تجاوز کرده دوستِ رئیسشان است (همۀ این ها موارد واقعی اند که اندرسون ذکر کرده) اخراج شوند. درحقیقت، تنها پس از اخراج و مواجهه با چنین دلیل هایی است که بسیاری از کارگران، گسترۀ فراگیر استخدامِ دلبخواهی را درمی یابند، یعنی ضابطه ای قراردادی که به کارفرمایان آمریکایی اجازه می دهد تا کارگران را بدون اخطار و بی دلیل، به جز دلایلی که مشخصاً غیرقانونی شمرده می شوند، اخراج کنند. چشم انداز شغلی در واقعیت حتی وخیم تر از آن است که اندرسون ترسیم می کند. برای مثال، ظهور بنگاه های کاریابی یا اشتغال موقت نفس ایدۀ رابطۀ مستقیم میان کارگر و کارفرما را تضعیف می کند. اِرین هاتون جامعه شناس، در اقتصادِ اشتغال موقت: از کِلی گرلز تا دائم موقتی ها در آمریکای پس از جنگ۸، اعلام می کند که اکنون میلیون ها کارگر تحت قراردادهای پیمانکاری کار می کنند که همین به کارفرمایان آزادی عملِ حتی بیشتری برای سوءاستفاده از کارمندان می دهد. والمارت -بزرگ ترین خرده فروش آمریکا- سال ها از شرکتی پیمانکاری برای استخدام نظافتچی بهره برد؛ بیشتر آن کارگران از اروپای شرقی بودند و ماه های متوالی بدون دریافت اضافه کار یا حتی یک روز تعطیلی کار کردند. پس از اینکه مأموران فدرال به یک دوجین از فروشگاه های والمارت یورش برده و نظافتچی ها را به جرم مهاجرت غیرقانونی بازداشت کردند، مدیران اجرایی شرکت از قرارداد پیمانکاری استفاده کردند تا از زیر بار مسئولیتِ استثمار نظافتچی ها شانه خالی کنند. آن ها ادعا کردند که هیچ اطلاعی از وضعیت و شرایط مهاجرت آن ها نداشته اند.با هر معیار معقولی، بسیاری از کارهای اشتغال موقت حتی موقتی هم نیست. کارمندان گاهی سال ها در یک محیط کار، حتی با دریافت ترفیع، کار می کنند، بدون آنکه هرگز جایگاه رسمی یک کارمند به آن ها اعطا شود. به طور مشابه، پلتفرم های اقتصادِ مشاغل کوتاه مدت، همچون اوبر۹، کارکنان خود را به جای کارمند به عنوان نیروهای قراردادی به کار می گیرند، که این تمایزْ شرکت را از پرداخت حداقل دستمزد و اضافه کار به آن ها معاف می کند. بسیاری از دائم موقتیها۱۰ و نیروهای قراردادی همان کارِ کارمندان را انجام می دهند، اما فاقد همان اندک حمایت ها و مزایایی هستند که به کارکنان تمام وقت داده می شود. بازار کاری ضعیف، در کنار زندگیِ شغلیِ پیش بینی ناپذیر، به این معناست که کارگرانِ هرچه بیشتری مجبورند زندگی شان را با مأموریت های آزاد یا به دست آوردن قراردادهای موقتِ بدونِ تمدید بگذرانند، مسئله ای که این کارگران را در معرض قوانین و محدودیت های حتی بیشتری قرار می دهد. شاغلان موقتی و نیروهای قرارداری، علاوه بر شغل عملی شان، باید کار اضافیِ خوش مشرب بودن و شایستۀ استخدام بودن را نیز نه تنها در حین کار بلکه در حین تلاش های جاری برای تضمین شغل کوتاه بعدی شان انجام دهند. وقتی همواره درگیر مناقصات، پرکردن فرم های پذیرش، و برندینگ شخصی خود در شبکه های اجتماعی هستید، ناچار سطحی از خودسانسوری لازم دارید، مبادا که یک نوشتۀ توییتریِ جنجال برانگیز یا عکس فیس بوکی مخاطره آمیز دورنمای شغلی تان را نابود کند. بسیاری از این افراد، حال که مجبور شده اند تا نه تنها تمایلات یک کارفرمای خاص بلکه تمام کارفرمایان بالقوۀ آینده را مدنظر داشته باشند، دست از مشارکت در شبکه های اجتماعی یا فعالیت های سیاسی به شکلِ آشکار شسته اند. شخصیتِ عمومی آن ها نه با عقاید و امیال خود بلکه با خواست های بازار کار شکل گرفته است. به نظر لیوینگستون، مشکل فقط کارفرمایان نیستند، بلکه خود کار است. ما سخت کار می کنیم چون مجبوریم، اما دلیلِ دیگرش این است که فرهنگمان ما را به گونه ای تربیت کرده تا کار را به عنوان بزرگترین بروز شأن و شخصیت فردی خود ببینیم. لیوینگستون ما را به چالشِ روگرداندن از چنین ایده های عقب افتاده ای که ریشه در ایدئال های پروتستانی دارند دعوت می کند. او نیز، همچون اندرسون، زیر و بالای نظریه های کار را برای چند قرن به نحو مؤثری کاویده است: از مارکس و هگل تا فروید و لینکلن که از سخنرانی ۱۸۵۹ او نقل قول می کند. لیوینگستون روی این متفکران تمرکز می کند، زیرا همۀ آن ها رابطۀ میان کار و فضیلت را دردسرساز یافته اند. هگل اعتقاد داشت که کار موجب آن می شود که افراد آرزوهایشان را عقب بیندازند و اخلاق بردگی را در خود پرورش دهند. فرضیۀ مارکس این بود که آزادی حقیقی پس از کار می آید. و فروید فهمید که اخلاقِ کاری پروتستانی همچون نشانه ای از واپس رانی، حتی شاید بازگشت، است. لیوینگستون استدلال می کند که ستودن کار سودمند هم نیست: با درنظرگرفتن اتوماسیون و افزایش بهره وری، به سادگی شغل به اندازۀ کافی برای شاغل نگه داشتن اکثر بزرگسالان با درآمدی بخورونمیر وجود ندارد. به علاوه، رابطۀ میان درآمد و کار قراردادی است. شام پختن برای خانواده کاری بدون دستمزد است، درحالی که شام پختن برای غریبه ها اغلب با دریافت پول همراه است. هیچ چیزِ فی نفسه متفاوتی در کارِ انجام شده وجود ندارد، بلکه این تفاوت در مزد آن است. بحث اندرسون این است که کار مانع آزادی فردی است؛ لیوینگستون متذکر می شود که به سختی به اندازۀ کافی از آن پول در می آید. همان طور که پیشرفت های فناوری نیاز به کار انسانی را کاهش می دهد، دستمزدها به ناچار از این که هست نیز پایین تر خواهد آمد. لیوینگستون می گوید چرا، به جای آرمانی کردن کار و تبدیل آن به رکن اساسی سامان اجتماعی، از شر آن خلاص نشویم؟ لیوینگستون عضو گروهی از متفکران شامل کتی ویکز، نیک سرنیچک و الکس ویلیامز است که معتقدند باید برای رسیدن به یک جامعۀ پسا-کار، فارغ از شکل و شمایل احتمالی اش، تلاش کنیم. عمر برخی از عناصر این ایده دست کم به مقالۀ سال ۱۹۳۰ کِینز با عنوان امکانات اقتصادی برای نوه های ما۱۱ می رسد. کِینز پیش بینی کرد که نه تنها کار به وسیلۀ فناوری محو شده یا شدیداً کاهش خواهد یافت، بلکه ما حتی از لحاظ معنوی نیز سبک بار خواهیم شد. او می پنداشت وقف خویشتن به کار یکی از بسیار اصول شبه اخلاقی است که برخی از ناخوشایندترین کیفیات انسانی را به نحوی می ستاید تا به جایگاه والاترین فضایل برسند. تصور لیوینگستون برای آیندۀ این جهانِ جدید چنین است: از آنجایی که مردم دیگر مجبور نیستند تا حقوق بگیر شوند، نوعی درآمد پایۀ همگانی دریافت خواهند کرد. درآمد پایۀ همگانی مفهومی لغزنده است که هم با چپ سوسیالیستی سازگار است هم راست لیبرتارین، اما اساساً مستلزم توزیع درآمد کافی برای امرار معاش بین تمامی اعضای جامعه است. در اکثر مفهوم پردازی ها، این درآمد واقعاً پایه ای است -هیچ خبری از دُم پرینیون۱۲ نیست- و مایحتاج ضروری همچون اجاره و خواروبار را پوشش خواهد داد. سپس افراد آزاد خواهند بود تا، برای افزودن به این درآمد، انتخاب کنند که کار کنند یا اینکه چقدر کار کنند. حامیان چپ گرای درآمد پایۀ همگانی تمایل دارند تا از ایدۀ همراه کردن آن با نوعی دولت رفاه قوی برای فراهم آوردن بیمۀ درمانی ملی، آموزش رایگان و دیگر خدمات پشتیبانی کنند. برخی لیبرتارین ها درآمد پایۀ همگانی را همچون راهی برای تکه تکه کردن دولت رفاه می بینند و استدلال می کنند که بهتر است صرفاً پول را به مردم داد تا مستقیماً غذا و خدمات درمانی بخرند، به جای آنکه مجبورشان کرد تا با کوپن های غذا و بوروکراسی کمک های درمانی درگیر شوند. بنا به نظرِ لیوینگستون، به دلیل اتوماسیون، عاقبت در آستانۀ این جامعۀ پسا-کار قرار گرفته ایم. اکنون ربات ها آن قدر پیشرفته هستند که بتوانند مشاغل پیچیده در حوزه های کشاورزی و معدن را به عهده گیرند و نیاز به حضور انسان ها برای انجام وظایف خطرناک یا خسته کننده را حذف کنند. هرچند در عمل، اتوماسیون، با قابلیت گران بارکردنِ توأمان با سبک بارکردن، شمشیری دولبه است. ماشین ها اغلب سرعتِ توانایی انجام کار انسان ها را شتاب می بخشند و، به جای رهاندن آن ها، بارشان را سنگین تر می کنند. تسمه نقاله نیاز به کارگر برای جابه جایی محصولات ناتمام در میان همکاران را برطرف کرد، اما، همان طور که چارلی چاپلین و لوسیل بال چنان خنده دار نمایش دادند، تسمه ها همچنین شتابی که همان کارگران نیاز داشتند تا آچارها را چرخانده و شکلات ها را بپیچند افزایش دادند. یکی از کارکردهای اتوماسیون در خرده فروشی و خدمات مشتری نه حذف کار بلکه حذف کار مزدی بوده است؛ این امر با انتقال بخش زیادی از کار به مصرف کننده صورت گرفته است که اکنون باید خودش در سوپرمارکت ها سبزیجاتش را وزن کرده و روی آن ها کد بزند، یا کتابش را در کتابخانه ثبت و خارج کند، و همین طور در فرودگاه به چمدانش برچسب بزند. در همین حال، اتوماسیونِ بعضی از مشاغلی که به عواطف انسانی نیاز دارند، همچون گل فروشی یا آرایش مو، ممکن است سخت تر باشد. همین امر دربارۀ کار ظریف مراقبت از کودکان، افراد مریض، مسن یا به نحو دیگری آسیب پذیر صادق است. در اقتصاد امروز، تقاضا برای چنین کارهایی به سرعت در حال صعود است: نیویورک تایمز امسال گزارش کرده است که نُه مورد از دوازده زمینه ای که سریع ترین رشد را داشته اند شیوه های مختلف کار پرستاری بوده است. از قضا این مشاغل کم درآمد هم هستند، از لحاظ عاطفی و فیزیکی خسته کننده اند، کثیف و پرخطرند و عمدتاً توسط زنان و مهاجران انجام می گیرند. بدون درنظرگرفتن اینکه اشتغال فضیلتی دارد یا خیر، هدف فوری ما احتمالاً باید این باشد که وظیفۀ مراقبت را توزیع کنیم، زیرا چنین کاری برای کاراییِ جامعه ضروری است و همۀ ما را منتفع می سازد. یک جهان حقیقتاً آزاد از کارْ جهانی است که مستلزم انقلابی در سازمان های اجتماعی کنونی ماست. دیگر نمی توانیم به رفاه به عنوان آخرین گزینه بیندیشیم -آن گونه که استعارۀ تور ایمنی تلویحاً می گوید- بلکه مجبور خواهیم بود که با آن به مثابۀ حقیقت جهان شمول و عادیِ زندگی برخورد کنیم. فقط همین مورد ما را ملزم خواهد کرد تا از بازتوزیعِ همه جانبۀ ثروت حمایت کنیم و نهادهای سیاسی مان را از ذی نفعانی صاحبِ ثروت های کلان، که به چنین تغییراتی حساسیت دارند، پس بگیریم: درواقع کاری صعب. اما همان طور که سرنیچک و ویلیامز در کتابشان، آفریدن آینده: پساسرمایه داری و جهانی بدونِ کار۱۳، یادآور می شوند نئولیبرال ها چنین انقلابی را در سال های پساجنگ محقق ساختند. به خاطر تلاش های آن ها لیبرالیسمِ بازار آزاد، در سراسر جهان، جای کِینزگرایی را به عنوان عقلِ سلیم سیاسی و اقتصادی گرفت. راه حل ممکن دیگر برای مصائب فعلی بیکاری و استثمار کارگران همانی است که لیوینگستون در عنوان کتابش آن را رد می کند: اشتغال کامل. به نظر پارتیزان های ضد کار، اشتغال کامل ما را به راه غلط برده و درآمد پایۀ همگانی مسیر را اصلاح می کند. اما این دو مانعة الجمع نیستند. درواقع، اشتغال کامل، به جای خلق مشاغل جدید، ما را ملزم به کاهش شدید ساعات کاری و پخش آن در سراسر نیروی کار می کند؛ این طرح می تواند از کار مزدی در زندگی ما به شدت مرکززدایی کند. استراتژی دوگانۀ دنبال کردنِ اشتغال کامل در عین درخواست مزایای عمومی -از قبیل بیمۀ درمانی، مراقبت از کودکان و مسکن ارزان قیمت- قدرت چانه زنیِ کارگران را بیشینه می کند تا تضمین شود که نه فقط صاحبان سرمایه بلکه کارگران هم در عمل بتوانند از نعمات فناوریِ صرفه جو در نیروی کار لذت ببرند. بااین همه، نقد لیوینگستون به اشتغال کامل ارزش بذل توجه را دارد. همانند مسئلۀ اتوماسیون، باید گفت چنانچه ما از پرچم اشتغال کامل برای خلق نقش های بیهوده -آنچه دیوید گِریبر نامش را مشاغل نکبتی گذاشته و در آن ها کارکنان هشت ساعت در روز در دفتری زیرزمینی و جانکاه می نشینند- یا از مشاغل زیان بخش همچون ساخت سلاح اتمی استفاده کنیم، به بیراهه رفته ایم. اگر ما سیاستی عامدانه و سنجیده که ریشه در عدالت اجتماعی جهان شمول داشته باشد پیش نگیریم، آنگاه اشتغال کامل، درآمد پایه، و اتوماسیون ما را از خواری های کار نجات نخواهد داد. لیوینگستون و اندرسون، هر دو، آشکار می کنند که چقدر از قدرتمان را هم اینک واگذار کرده ایم تا کارِ مزدی را مجرایی برای ایدئال هایمان از آزادی و اخلاق کنیم. همان طور که اندرسون نشان می دهد، مقیاس و مختصات نهادهایی که در مبارزۀ رهایی بخشمان در تقابل آن ها قرار داریم شوکه کننده است. کارفرمایانْ ابزارِ رفاه ما را در اختیار دارند و قانون نیز طرف آن هاست. تلاش های فردی برای دستیابی به تعادل بهتری میان کار و زندگی برای خود و خانواده مان موضوعِ جامع تری را ندید می گیرد که به عنوان کارمندان مزدبگیر با آن روبه روییم. لیوینگستون مقیاسی را که برای تفکر باید اختیار کنیم نشان می دهد: درخواست هایمان باید انقلابی و تخیلمان باید وسیع باشد. حال که در میانۀ ویرانه های انتخابات پارسال ایستاده ایم چه انتخاب دیگری داریم؟اطلاعات کتاب شناختی:Anderson, Elizabeth. Private Government: How Employers Rule Our Lives (and Why We Don't Talk about It). Princeton University Press, 2017Livingston, James. No more work: Why full employment is a bad idea. UNC Press Books, 2016پی نوشت ها: این مطلب را میا توکومیتسو نوشته و در تاریخ ۱۸ آوریل ۲۰۱۷ با عنوان The United States of Work در وب سایت نیوریپابلیک منتشر شده است و برای نخستین بار با عنوان ایالات متحدۀ کار در پنجمین شمارۀ فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی ترجمه و منتشر شده است. وب سایت ترجمان در تاریخ ۱۷ دی ۱۳۹۶ آن را با همان عنوان و ترجمۀ علی امیری منتشر کرده است. میا توکومیتسو (Miya Tokumitsu) مدرس تاریخ هنر در دانشگاه ملبورن و یکی از همکاران ژاکوبن است. او نویسندۀ کتاب کاری را بکن که دوست داری و دروغ های دیگر دربارۀ موفقیت و شادی (Do What You Love. And Other Lies about Success and Happiness) است. [۱] Levellers: جنبشی سیاسی بود طی جنگ داخلی انگلستان (۱۶۴۲-۱۶۵۱) که بر مشروعیت حکومت، حق رأی گسترده، برابری در پیشگاه قانون، و مدارای مذهبی تأکید می کرد [مترجم]. [۲] market society: جامعه ای شکل گرفته پیرامون اقتصاد بازار، به خصوص جامعه ای که در آن اندیشه های آزادی فردی و نفع شخصی بر زندگی سیاسی و اقتصادی غلبه دارد [مترجم]. [۳] anti-statist [۴] libertarian: طرفدار فلسفۀ سیاسیِ افراطی ای که مدافع حداقل دخالت حکومت در زندگی شهروندان است [مترجم]. [۵] survivor benefits [۶] freelance gigs [۷] The Nature of the Firm [۸] The Temp Economy: From Kelly Girls to Permatemps in Postwar America کِلی گرلز یا دختران کِلی کارکنان موقتی (بیشتر زنان) شرکت خدماتی کِلی بودند که به این عنوان مشهور شدند [مترجم]. [۹] Uber: خدمات تاکسی سرویس که رانندگانش در استخدام آن نیستند و به میزان فعالیت دلبخواه خود دستمزد می گیرند [مترجم]. [۱۰] permatemp: از ترکیب دو واژه permanent یعنی دائمی و temporary یعنی موقتی درست شده است [مترجم]. [۱۱] Economic Possibilities for our Grandchildren [۱۲] یکی از برندهای گران قیمت شامپاین [مترجم]. [۱۳] Inventing the Future: Postcapitalism and a World Without Work