ترجمان 26 خرداد 1399 ساعت 9:09 http://tarjomaan.com/neveshtar/9769/ -------------------------------------------------- هنر تصمیم‌گیری عنوان : می‌شود تغییر کرد، حتی اگر ارادۀ آهنین نداشته باشید اگر می‌خواهید زندگی‌تان را بهتر کنید، یاد بگیرید که به خویشتن آینده‌تان اعتماد کنید -------------------------------------------------- زندگی همۀ ما پر است از تصمیم‌های خوبی که گرفته‌ایم، اما ارادۀ کافی انجام آن‌ها نداشته‌ایم. خواسته‌ایم درس‌خوان و منظم و ورزشکار باشیم، یا سیگار و شکلات و رفتارهای بد را کنار بگذاریم، اما نتوانسته‌ایم. و حالا، با این کارنامۀ پر از شکست، می‌دانیم که هر تصمیم دیگری هم بگیریم با سرنوشت مشابهی روبه‌رو خواهد شد. آیا راهی هست که از این دور باطل فرار کنیم؟ تحقیقات جدیدی که متخصصان روان‌شناسی اعتیاد انجام داده‌اند، نور تازه‌ای به این مسئله انداخته‌ است. متن : جف وایز، کات انسان بودن دشوار است. خوب می دانیم چه تصمیماتی باید گرفت و مشتاقانه بر آنیم که همین تصمیمات را بگیریم، اما وقتی زمانش می رسد، چنین نمی کنیم. می خواهیم وزن کم کنیم، اما دسر بستنی می خوریم. می خواهیم بدنمان ورزیده باشد، اما از روی کاناپه تکان نمی خوریم. می خواهیم پول پس انداز کنیم، اما بلیط هواپیما به مقصد ایتالیا می خریم. شاید خنده دار باشد، اما دانشمندان دربارۀ علت این کار هم نظر نیستند. انگارۀ غالب هم در روان شناسی و هم در فرهنگ عامه این است که مغز ما دو بخش دارد: بخشی عقلانی که می داند چه چیز برایمان خوب است و بخشی که تابع امیال است و چیزهای بد را می خواهد. کشمکش این دو تا جایی ادامه می یابد که سرانجام بخش عقلانی خسته می شود و کم می آورد. این پایان کار است. چه تصویر دلسردکننده ای. اما آنچه شاید نشنیده باشید این است که، در سال های اخیر، از حوزۀ مطالعات اعتیاد، مدل رقیبی پدیدار شده است. در این مدل، مغز انسان به دو بخش در حالِ ستیز تقسیم نمی شود، بلکه یک سیستم واحد دارد که گزینه های زودبازده را بر گزینه های دیربازده ترجیح می دهد. پس این کشمکش در اصل میان خوب و بد نیست، بلکه میان آینده و حال است. جالبیِ این دیدگاه در این است که ضمن تبیین اینکه چرا بعضی ها می توانند بر وسوسه ها چیره شوند و واقعاً هم می شوند، راهبردی هم برای دست یابی به این پیروزی در اختیارمان قرار می دهد. البته اگر بخواهیم در مورد خودمهاری سخن بگوییم، باید از والتر میشل، روان شناس دانشگاه استنفورد، حرف بزنیم، کسی که در اواخر دهۀ ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ آزمایشی معروف طراحی کرد.۱ او به بچه های چهارساله میان دو گزینه حق انتخاب داد: یا یک کیک را همان لحظه بخورند، یا پانزده دقیقه منتظر بمانند تا دو کیک گیرشان بیاید. سال ها بعد، میشل سراغ شرکت کنندگان این آزمایشِ (موسوم به آزمایش مارشمالو) رفت و متوجه شد کسانی که پانزده دقیقه منتظر مانده بودند از همه لحاظ عملکرد بهتری در زندگی داشته اند. او چنین نتیجه گرفت که آن ها حتماً یک توانایی باثبات ذهنی دارند که، با کمک آن، امیالِ لحظه ای را پس می زنند. این توانایی، به بیان دیگر، همان نیروی اراده است.حدود سه دهه بعد، روان شناس دیگری به نام روی بامایستر، از دانشگاه کیس وسترن رزرو، نظریۀ فرسایش نیروی اراده۲ را صورت بندی کرد تا تبیین کند چرا کسانی که می کوشند کار صحیح را انجام دهند معمولاً ناکام می مانند. او توضیح می دهد که نیروی اراده، مثل یک ماهیچه، سرانجام فرسوده می شود و از کار می افتد. این ایدۀ نیروی اراده همچون ماهیچه هم در حوزۀ روان شناسی و هم فرهنگ عامه به شکلی باورنکردنی تأثیرگذار بوده است. تقریباً تمام کتاب های خودیاری بر مبنای این ایده نوشته می شوند؛ خود بامایستر هم در سال ۲۰۱۱ با همکارش کتاب پرفروشی در این باره منتشر کرد. اما در چند سال گذشته، بحران کُپی کاری بر کتاب های روان شناسی اجتماعی چنگ انداخته و فرسایش نیروی اراده نیز عملکرد خوبی در این میان نداشته است. اخیراً پژوهشی در ژورنال چشم اندازهایی بر علم روان شناختی۳ منتشر شده که مؤلفان آن بیش از ۲۰ مرکز پژوهشی در سرتاسر دنیا را به کار گرفته اند تا بر روی بیش از ۲۰۰۰ نمونه آزمایش هایی انجام دهند. آن ها هیچ شواهدی که حاکی از فرسایش نیروی اراده باشد نیافتند. خب اگر اراده مثل یک ماهیچه نیست، پس چیست؟ پاسخ دیگر در پژوهش های یکی از هم دوره های میشل ریشه دارد. در دهۀ ۱۹۶۰، جورج اینزلی پژوهشگری جوان بود که می خواست بفهمد کبوترها چگونه میان گزینه های زمان نزدیک و زمان دور یکی را برمی گزینند. مثلاً او به یک کبوتر این گزینه را داد که یک اونس (برابر با حدود ۲۸.۵ گرم) دانه را درجا یا چهار اونس دانه را چهار ثانیه بعد دریافت کنند. اینزلی دریافت که کبوترها تاب انتظار برای پاداش را ندارند و دانه شان را همان لحظه می خواهند، حتی اگر مقدارش خیلی کمتر باشد. کبوترها اساساً پاداشِ با تأخیر را دارای ارزشی کمتر از چهار اونس می دانند و برایش کاستیِ ارزش قائل اند. این کاستیِ ارزش در اثر تأخیر چندان جای شگفتی ندارد (چون خیلی از ما ترجیح می دهیم همین الان پاداش بگیریم تا بعداً)، اما یافتۀ بعدیِ اینزلی بسیار جالب توجه بود. او کشف کرد که کبوترها طوری برای آیندهْ کاستیِ ارزش قائل اند که منجر به رفتاری ظاهراً غیرعقلانی موسوم به واژگونی ترجیحات۴ می شود. در یک آزمایش، اینزلی به کبوترها یک انتخاب داد: دکمه ای که ۱۴ ثانیه بعد به آن ها چهار اونس دانه می دهد و دکمه ای دیگر که ۱۰ ثانیه بعد به آن ها یک اونس دانه می دهد. از نظر کبوتر، هردوی این پاداش ها دور از دسترس و در آینده ای دور بودند؛ به همین خاطر، در ابتدا پاداش بزرگتر را برمی گزیدند. اما پس از هشت ثانیه انتظار، قضیه کاملاً برعکس می شد. حالا پاداش کوچک تر تنها دو ثانیه فاصله داشت و رسماً جلوی چشمشان بود، در حالی که پاداش بزرگ هنوز در آیندۀ دور و شش ثانیه ای قرار داشت. لذا ترجیحشان را عوض می کردند و پاداش کوچک تر و دردسترس تر را برمی گزیدند. نظر کبوترها عوض می شد. این تصمیم ریشه در مسئله ای ریاضیاتی دارد که مغز چگونه پاداش را ارزیابی می کند. مقالات اینزلی پر از فرمول ها و گراف های مربوط به کاستی ارزش هستند، اما من ترجیح می دهم این قضیه را با یک استعاره روشن کنم. تصور کنید که دارید قدم می زنید و، در دوردست، درختی را در دامنۀ یک کوه می بینید. درخت کوچک تر از کوه به نظر می رسد. اما هرچه به درخت نزدیک تر می شوید، با سرعتی بیشتر از کوه بزرگ می شود، تا اینکه درخت و کوه تقریباً هم اندازه می شوند. سپس نسبتْ معکوس می شود. هرچه به آن نزدیک می شوید، درخت بزرگ تر و بلندتر به نظر می رسد. وقتی کنار درخت می رسید، اصلاً چیزی جز آن نمی بینید. به همین شکل، وقتی کبوترها دو پاداش را در آینده ای دوردست می بینند، وارسی اندازۀ واقعی این پاداش ها برایشان کار راحتی است. اما با گذر زمان، پاداش کوچک تر نزدیک تر و نزدیک تر می شود و البته بزرگ تر و بزرگ تر، تا اینکه نسبت به جایزۀ بزرگ تری که در دوردست است، ارزشمندتر به نظر می آید. این نقطۀ عطفی است که ترتیب ترجیحات عوض می شود و کبوتر نظرش را تغییر می دهد. اینزلی دریافت که انسان ها نیز به شکلی مشابه نظرشان عوض می شود. فرض کنید می خواهید رمان نویس شوید، لذا تصمیم می گیرید که هر روز ساعت ۵ صبح بیدار شوید و دست به قلم ببرید. هنگامی که زنگ هشدار را تنظیم می کنید و به رختخواب می روید، با خود می گویید چه خوب می شود که فردا از سپیده دم صبح الهام بگیرم. تا چشم روی هم می گذارید، زنگ به صدا درمی آید، هوا هنوز تاریک است و شما دستتان را بر روی دکمۀ ساعت می کوبید و با خودتان می گویید ای بابا، بیخیال و دوباره به آغوش گرم بالش برمی گردید. البته دیر یا زود بیدار می شوید و در آن لحظه می فهمید که گند زده اید. با کوته بینی، آیندۀ ادبی تان را به چند ثانیه آسایش فروخته اید. اما دست خودتان نبود. وقتی بالش گرم ونرم، بدون هیچ کاستی ارزشی، تنها چند سانتیمتر فاصله داشت، ارزشش نسبت به گزینۀ دیگر، که بسیار دور و دچار کاستیِ ارزش بود، بسیار کلان به نظر می رسید.بزرگترین بینش اینزلی این بود که گرچه تنظیمات ذهنی ما شاید فراخورِ تن دادن به وسوسه باشد، اما راهی برای پیکار با این وسوسه پیشِ رویمان هست. انسان، بر خلاف کبوتر، توانایی پیش بینی پاداش های آینده را دارد، آن هم نه فقط یک پاداش، بلکه رشته ای از پاداش ها که تا آیندۀ دور کشیده می شود. وقتی تقلا می کنید که صبح زود از رختخواب جدا شوید، این بده بستان واقعاً بین یک لحظه خوشی در زمان حال و یک لحظه خشنودی در آینده نیست، بلکه بین یک لحظه خوشی در زمان حال و یک عمر برخورداری از موفقیت کاری است. این لحظات خشنودی رفته رفته با هم جمع می شوند و اینزلی این فرایند را بسته بندی می نامد. مثل کارگری که یک سبد کادو را به هم می بندد، مداربندیِ پاداشیِ ذهنِ نیمه خودآگاه نیز ارزش جمعی تمام فواید مختلف را که فردا و پس فردا و روزهای بعدش تلنبار خواهد شد، محاسبه می کند و آن ها را به شکل بسته ای به هم می بندد. حتی وقتی یکی از پاداش های آینده دورازدسترس و کم ارزش به نظر می رسد، تمام این کلافِ بسته بندی شده جمع می گردد و چیزی بسیار بزرگ را می سازد، حتی بزرگ تر از یک لحظۀ خوش که همین الان در دسترس است. به عبارتی، کوه همواره بزرگ تر از درخت می ماند. اساساً کاری که در چنین شرایطی کرده اید این است که خودتان را با ذهنتان به آینده فرافکنده اید تا همین امروز بتوانید خشنودیِ برخورداری از پاداش های فردا را تجربه کنید. طبق یافتۀ جالب پژوهشگران، افرادی که بهتر با خویشتنِ آینده شان هم ذات پنداری می کنند خودمهاری بسیار بهتری دارند. در پژوهشی که در سال ۲۰۰۹ در ژورنال قضاوت و تصمیم گیری۵ منتشر شد، هال هرشفلیدِ روان شناس نمودارهای وِن۶ را به سوژه ها نشان داد، در حالی که بعضی دایره های داخل این نمودارها برچسب خویشتن کنونی و خویشتن آینده خورده بود. کسانی که همپوشانی بیشتری میان دایره ها می دیدند خودمهاری بیشتری در تکلیف بعدی نشان دادند: این افراد ترجیح می دادند منتظر پاداش های پولی بزرگ تر بمانند، نه اینکه درجا پاداش کوچک تر را بردارند. شماری از آزمایش های دیگر نیز اثری مشابه را نشان داده اند. هرشفیلد می گوید توانایی ایستادن در جایگاه خویشتنِ آینده مان بدین معناست که بتوانیم پیامدهای مثبت و منفی تصمیماتمان را بفهمیم. اما به منظور بسته بندی باید بر مانعی بزرگ چیره شد: اعتماد. وقتی در تلاشم تا خودم را از رختخواب بیرون بکشم و مشغول نوشتنِ رمانم شوم، به این دلیل موفق می شوم که همۀ فواید دستاوردهای آینده ام در حرفۀ نویسندگی را با هم جمع می کنم. اما این فواید را تنها در صورتی درو می کنم که صبح زود از خواب برخیزم. اگر واقعاً باور نداشته باشم که می توانم در برابر وسوسه مقاومت کنم، اگر چنین بیاندیشم که ممکن است فردا و پس فردا کم بیاورم و گزینۀ چرت زدن را فعال کنم، آن وقت دیگر نمی توانم آن پاداش های آینده را جمع بزنم، چون هرگز به آن ها نخواهم رسید. اگر با آدم هایی صحبت کنید که تلاش کرده اند تغییرات مثبتی در خودشان بیافرینند اما ناکام مانده اند، معمولاً همین بی ایمانی نسبت به آینده را از زبان آن ها خواهید شنید. به گفتۀ کلینیک مایو، رایج ترین بهانه هایی که افراد برای ورزش نکردن می آورند این ها هستند: خیلی تنبلم، حوصلۀ ورزش کردن ندارم و من اهل ورزش نیستم. این حرف ها هیچ کدام دربارۀ ورزش نیست، بلکه دربارۀ خود آدم هاست. این آدم ها باور دارند که کم خواهند آورند و این پیشگویی به راستی خودکام بخش است و صرف باور به آن منجر به تحققش می شود. در اواسط دهۀ ۱۹۷۰، روان شناسی به نام استیون مایستو آزمایشی انجام داد که اگر امروز می خواست انجام بشود، ممنوع بود. او به دو گروه از الکلی های در حال بهبودی دو نوع نوشیدنی داد: یک نوشیدنی میوه ای که بدون اطلاعشان در آن الکل ریخته بود، و یک نوشیدنیِ میوه ای بدون الکل با همان مزه برای گروه دیگر. سپس به نیمی از اعضای هر گروه گفت شما الکل نوشیده اید و به نیم دیگر نگفت. مطابق انتظار، نیمی از سوژه های آزمایش ناگهان احساس میل به مصرف الکل کردند. اما این افراد دقیقاً همان هایی نبودند که واقعاً الکل نوشیده بودند. فارغ از اینکه فرد الکل نوشیده بود یا نه، این افراد همان هایی بودند که باور داشتند الکل نوشیده اند. آن دسته از الکلی هایی که فکر کردند نوشیدنی الکلی نوشیده اند بر این باور بودند که وقتی از کسانی که همراه هم درمان را شروع کرده اند، جا بمانند، دیگر امیدی به بهبودی شان نیست و نمی توانند بسته بندی کنند. و واقعاً هم نتوانستند. بالعکس، کسانی که کاملاً از رفتار آینده شان مطمئن اند، از نظر نیروی اراده، با هیچ دشواری ای روبه رو نمی شوند. بسته بندی هنگامی آسان است که حتم داشته باشیم سیل پاداش های آینده فرا خواهد رسید. این اثر به بهترین وجه در پژوهشی بر روی سیگاری های یهودی ارتودکس نمود یافت، مطالعه ای که در ژرونال سایکوفارمکولوژی منتشر شد. پژوهشگران از سوژه های خود خواستند تا هم در آخرهفته های عادی (که آزاد بودند به میل خود سیگار بکشند) و هم در روز شبات (روز شنبه که یهودیان ارتودکس سیگارکشیدن را حرام می دانند) از سیگارکشیدن دست بکشند. در روز شبات، آن ها چندان میلی به کشیدنِ سیگار نداشتند. البته که نیکوتین ماده ای اعتیادزاست، ماده ای که مستقیماً با مداربندی لذت در مغز تداخل دارد. اما این افراد در روز شبات هوس سیگارکشیدن نداشتند. آن ها، خودآگاه و نیمه خودآگاه، می دانستند که سیگارکشیدن ناممکن و دورازدسترس است. حرمت مذهبی خیلی قوی بود. لذا اطمینانشان به رفتار آینده شان همچون سنگ سخت بود. به اعتقاد اینزلی، میلْ انگیزه مند است. ما معمولاً میل را چیزی دگرگون ناپذیر می دانیم، چیزی که یا داریم، یا نداریم. اما اگر واقعاً فکر کنیم چیزی در دسترس ما نیست، خواهان آن نمی شویم. اگر آن قدر به خودمان اعتماد داشته باشیم که باور کنیم به وسوسه تن نخواهیم داد، آن گاه وسوسه در دسترس نیست و ما هم دیگر آن را نمی طلبیم. پس برای چیرگی بر وسوسه و دست یابی به تغییر، باید غبار تردیدهایی که به خودتان دارید را کنار بزنید و به رفتار آینده تان اطمینان داشته باشید. اما چطور می توان چنین کرد؟ اگر فکر می کنید می توانید جلوی آینه بایستید و با تکرار شعار من می توانم به خودتان اطمینان به نفس دهید، در اشتباه اید. پژوهش ها نشان داده که، در سطح نیمه خودآگاه، باورهایی که دربارۀ خود شکل می دهیم در گروِ حرف ها یا حتی اندیشه هایمان نیست، بلکه وابسته به کارهایی است که از خود می بینیم. اگر می خواهیم باورهایمان را عوض کنیم، ابتدا باید رفتاری را که از خودمان سراغ داریم تغییر دهیم. اما این حرف متناقض است. برای تغییر رفتار باید بسته بندی کنید و برای بسته بندی، باید به خودتان اعتماد کنید. اما به خودتان اعتماد نخواهید کرد اگر چیزی که در گذشته دیده اید رفتار غیرقابل اعتماد باشد. یک دور باطل! راهکار این است که دست از نگرانی دربارۀ رفتارهایتان بردارید و به خودتان اعتماد کنید. راه دست یابی به این امر چیزی است که آن را الگوریتم نامیده ام. اگر این الگوریتم را مجدانه دنبال کنید، سیر نزولی و خودکارِ تردیدکردن دربارۀ خودتان جایش را می دهد به سیر صعودی اعتماد کردن به خودتان. نحوۀ کار چنین است: گام اول: یک قاعدۀ ساده برای خودتان بگذارید، قاعده ای چنان ساده و شفاف که امکان ناکامی در آن وجود نداشته باشد. گام دوم: حتماً گام اول را دنبال کنید. مقصودم این نیست که برای خودتان عادت درست کنید، بلکه برپایی الگویی از شواهد است که مغزتان بتواند مشاهده کند. عادتی را پیدا کنید که انجام دادنش خیلی ساده باشد و فارغ از چیزهای دیگر، بر انجام آن تمرکز کنید. کسی که می خواهد زود بیدار شود می تواند بگوید زنگ هشدار را پنج دقیقه زودتر تنظیم می کنم. کسی که می خواهد تنبلی را کنار بگذارد می تواند بگوید هر روز صبح قبل از اینکه رختخوابم را ترک کنم، تخت را مرتب خواهم کرد. کسی که می خواهد زبان فرانسوی بیاموزد می تواند بگوید وقتی در مسیر رفتن به سمت کار هستم، داخل قطار ده فلش کارت لغت می خوانم. این اهداف چنان کوچک اند که شاید بیهوده به نظر برسند. اما پایبندشان باشید. وقتی اعتبار خود را رقم بزنید، می توانید از قدرت بسته بندی جدیدتان برای تعیین اهداف بلندپروازانه تر بهره بگیرید، مثلاً خواندن ۲۰ فلش کارت و بعد هم ۵۰تا، سپس شروع کنید به خواندن وب سایت های فرانسوی، و نهایتاً رمان نوشتن به فرانسوی. به مرور زمان، این پروژه به بخشی از هویتتان تبدیل می شود و سرمایه گذاری تان چنان کلان می گردد که خودتان جرأت نمی کنید بیخیالش شوید. کار به جایی می رسد که نه تنها ادامه دادنْ تلاش چندانی نمی خواهد، که اتفاقاً سخت می توانید دست بردارید. نکتۀ عجیب الگوریتم این است که هرچند علمِ مبنایی آن تازه است، اما خودِ تکنیک سال ها قدمت دارد. مثلاً انجمن معتادان گمنام را در نظر بگیرید. تمام برنامۀ آن ها چیرگی بر یک مشکل بزرگ با تعیین اهدافِ جزئی (مثل رفتن به جلسات و هردفعه یک روز الکل نخوردن) و سپس راستی آزمایی پیوسته و ماندن در این مسیر است. انجمن های مراقبت از وزن نیز به همین شکل کار می کند: هدفشان تحمیل مجموعه ای سریع از قواعد شفاف بر موضوعِ عموماً آشفتۀ غذاخوردن و سپس پایش دائم برای تضمین پایبندی است. الگوریتم چیز پیچیده ای نیست. حتی خیلی ها خودبه خود به آن می رسند. مثلاً جری دافی جوان ایرلندیِ بیست وشش ساله ای بود که وزنش از آنچه می خواست سنگین تر بود. هربار که سعی می کرد وزن کم کند، وزنش دوباره برمی گشت. تا اینکه روزی عکسی خجالت آور از خودش دید و بر آن شد که قضیه را جدی بگیرد. از آن پس، هرشب پس از شام نیم ساعت قدم می زد. پس از مدتی، این نیم ساعت به یک ساعت افزایش یافت. احساس آمادگی جسمانی می کرد و همین امر باعث شد بهتر غذا بخورد. پس از مدتی که وزنش کم شد، دویدن را شروع کرد. وقتی ورزیده و قوی شد، چنان اطمینان به نفس یافت که از شغلش استعفا داد و کسب وکار خودش را راه انداخت. او امروزه یکی از برجسته ترین ورزشکاران استقامتی در جهان و برندۀ چالش ده روزۀ مردان آهنین بریتانیاست. پیکاری که در آن شرکت کنندگان، ده روز متوالی، هر روز یک سه گانه را به پایان می رسانند. حالا برای دافی بسیار سخت است که یک روز ورزش نکند. البته دافی فقط یک مثال از بی شمار موارد این چنینی است. همه جا افرادی مانند او پیدا می شود، کسانی که حس می کردند اسیر رفتارهاشان هستند، اما موفق شدند بندها را بگسلند. آن ها نه با یادگیری عادات جدید، بلکه با یادگیری تغییرِ خواسته هایشان به این موفقیت دست یافتند. این دیدگاه جدید نسبت به خودمهاری، نسبت به دیدگاه استاندارد فرشته ای بر شانۀ راست و شیطانی بر شانۀ چپ، اندکی پیچیده تر است و کمتر شهودی است. اما ارزش زحمتش را دارد، چون بر خلاف دیدگاه استاندارد، به ما جرأت می دهد که امید داشته باشیم، اینکه اوضاعی را تصور کنیم که در آن می توانیم، بدون هیچ زحمتی، به شکلی که می خواهیم زندگی کنیم. این یعنی تغییر در راستای بهبودی و در جهت مثبت.فصلنامۀ ترجمان چیست، چه محتوایی دارد، و چرا بهتر است اشتراک سالانۀ آن را بخرید؟ فصلنامۀ ترجمان شامل ترجمۀ تازه ترین حرف های دنیای علم و فلسفه، تاریخ و سیاست، اقتصاد و جامعه و ادبیات و هنر است که از بیش از ۱۰۰ منبع معتبر و به روز انتخاب می شوند. مجلات و وب سایت هایی نظیر نیویورک تایمز، گاردین، آتلانتیک و نیویورکر در زمرۀ این منابع اند. مطالب فصلنامه در ۴ بخش نوشتار، گفت وگو، بررسی کتاب، و پروندۀ اختصاصی قرار می گیرند. گزیده ای از بهترین مطالب وب سایت ترجمان همراه با مطالبی جدید و اختصاصی، شامل پرونده های موضوعی، در ابتدای هر فصل در قالب فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی منتشر می شوند. تاکنون به موضوعاتی نظیر اهمال کاری، تنهایی، سفر، خودیاری، سلبریتی ها و نظایر آن پرداخته ایم. فصلنامۀ ترجمان در کتاب فروشی ها، دکه های روزنامه فروشی و فروشگاه اینترنتی ترجمان به صورت تک شماره به فروش می رسد اما شما می توانید با خرید اشتراک سالانۀ فصلنامۀ ترجمان (شامل ۴ شماره)، علاوه بر بهره مندی از تخفیف نقدی، از مزایای دیگری مانند ارسال رایگان و دریافت یک کتاب به عنوان هدیه برخوردار شوید. فصلنامه برای مشترکان زودتر از توزیع عمومی ارسال می شود و در صورتی که فصلنامه آسیب ببیند بدون هیچ شرط یا هزینۀ اضافی آن را تعویض خواهیم کرد. ضمناً هر وقت بخواهید می توانید اشتراکتان را لغو کنید و مابقی مبلغ پرداختی را دریافت کنید.پی نوشت ها: این مطلب راجف وایز نوشته است و در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۱۷ با عنوان To Change Your Life, Learn How to Trust Your Future Self در وب سایت کات منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۲۶ خرداد ۱۳۹۹ با عنوان می شود تغییر کرد، حتی اگر ارادۀ آهنین نداشته باشید و ترجمۀ علیرضا شفیعی نسب منتشر کرده است. جف وایز (Jeff Wise) نویسنده و ژورنالیست تلویزیونی اهل آمریکاست که در موضوعاتی همچون علم، تکنولوژی، هوانوردی و ماجراجویی می نویسد.[۱] برای اطلاعات بیشتر دربارۀ والتر میشل و آزمایش معروفش مطلب مصائب بزرگ ترین متخصص خودمهاری برای مهار خود را مطالعه کنید. [۲] Ego-depletion [۳] Perspectives on Psychological Science [۴] Preference reversal [۵] Judgment and Decision Making [۶] نمودارهای وِن تصاویری هستند که، از طریق چند دایره، تمام روابط منطقی ممکن میان چند مجموعه را نشان می دهد [مترجم].