ترجمان 25 اسفند 1397 ساعت 8:51 http://tarjomaan.com/neveshtar/9340/ -------------------------------------------------- فرزندم اینفلوئنسر است عنوان : مشهور نیستی اما همه تو را می‎‌شناسند: داستانِ کودکان پرطرفدار اینستاگرامی کم‌سن‌وسال‌ترین ستاره‌های اینستاگرامی شهرتشان را مدیون کار سخت والدین در پشت صحنه‌اند -------------------------------------------------- پنج‌هزار دلار درآمدی نیست که روزانه نصیب هر کسی شود. اما کودکانِ اینفلوئنسر و اینستاگرامی «هر کسی» نیستند. والدین آن‌ها می‌توانند عکسی از فرزند خود بیندازند و، بابت تبلیغات تجاری، از شرکت‌های بزرگ و سرمایه‌دار پول هنگفتی بگیرند. البته هر چه این عکس‌ها خودمانی‌تر و غیرتجملاتی باشند، تأثیر بیشتری بر مخاطبان می‌گذارند. به همین دلیل، اصلاً وسایل زیادی برای صحنه‌پردازی لازم نیست: پس‌زمینه‌ای رنگی، چند لباس معمولی، شاید یک عکاس و نهایتاً کودکی که مؤثرترین استراتژی برای فروش است. متن : اَلی ولپی، آتلانتیک همین اواخر که رایکر ویکسوم نامش را در گوگل جست وجو کرد، اتفاق عجیبی افتاد. به جای آنکه با لینک های بی ربط یا با حساب های فیس بوک افراد هم نامش مواجه شود، این پسرک هشت ساله، در ابتدای نخستین صفحه از نتایج گوگل عکس هایی از دوران کودکی خودش دید. کمی پایین تر، لینک صفحهٔ او در وب سایتی به نام فیمس برثدی۱ به نمایش درآمده بود. پیمایش بیشتر صفحهٔ نتایج گوگل به ویدئویی در سایت دیلی میل ختم شد که رایکر چهارساله را نشان می داد که داشت تلاش می کرد شعبده بازی کند. هم کلاسی رایکر هم به دنبال نشانه هایی از خودش در اینترنت گشته بود، ولی چنین رد پای دیجیتالی نداشت. رایکر می گوید: خوشم آمد، چون همین که تایپ کردیم رایکر ، کُلی از عکس های من ظاهر شد (سؤال های مرا مادر رایکر از او پرسید و پاسخ هایش را ضبط کرد و برایم فرستاد). رایکر ادامه می دهد: وقتی اسم دوستم را تایپ کردیم، فقط عکس یک رئیس جمهور پیر آمد. دوستم گفت این دیگه چه کوفتیه؟ و هر دو حسابی خندیدیم. مادر رایکر، کولت ویکسوم، می گوید: رایکر بعد از اینکه به خانه آمد، از من پرسید که آیا مشهور است؟ گفتم: مشهور نیستی، اما مردم تو را می شناسند . به نظر دوستش، جالب تر از این نمی شد. کولت شرح می دهد که رایکر همیشه می دانسته مادرش دوست دارد از او عکس بگیرد، اما هرگز خبر نداشته که مردم واقعاً این عکس ها را می بینند. به هرحال، این عکس ها برای رایکر و برادرهای کوچکش، گری شش ساله و وایت دوساله، به مقداری شهرت و مخاطبانی در اینستاگرام ختم شد. کولت ویکسوم، با انتشار عکس هایی از پسرش که لباس هایی مردانه اما در اندازه هایی کوچک تر به تن دارد، بیش از سیصدهزار دنبال کننده برای صفحۀ اینستاگرامی ministylehacker@ جمع کرده است. در سال ۲۰۱۴، که کولت این صفحۀ اینستاگرامی را راه انداخت، فقط عکس های پسر بزرگ ترش رایکر را در آن منتشر می کرد. اکنون این صفحهٔ اینستاگرامی پر از عکس هایی است از سه پسر او در حالت های مختلف؛ در ساحل، پشت کامپیوتر، در چمنزار یا در دشتی سرسبز. حامی مالی بسیاری از این عکس ها خرده فروشانی مانند آنِست کمپانی (برند محصولات بهداشتی کودکان متعلق به جسیکا آلبا) و ای بِی هستند. ویکسوم می گوید این شرکت ها ارزش های خانوادگی آن ها را به درستی نمایندگی می کنند؛ به بیان دیگر، نخواهید دید که صفحهٔ ministylehacker@ شرکت های نفتی، قرص لاغری یا هر چیز دیگری را که در آینده، مایهٔ خجالت بچه هایش شوند تبلیغ کند. وقتی کولت این صفحهٔ اینستاگرامی را راه انداخت برای یک فروشگاه کتاب کار می کرد. اما اکنون مدیربرنامه دارد، قرارداد همکاری می بندد (ویکسوم حاضر نیست میزان درآمدش از پست های تبلیغاتی را بگوید) و زندگی خانوادگی اش را در اینستاگرام و یوتیوب به نمایش می گذارد. صنعت چند میلیارد دلاریِ اینفلوئنسرهای شبکه های اجتماعی چندین و چند لایه دارد؛ از فیت فلوئنسرهایی که تمرکزشان بر سلامت و تناسب اندام است تا مرشدان مد و زیبایی و وبلاگ نویسان سفر. این تولیدکنندگان محتوا صفحاتی مجازی برای تبلیغ چیزهای گوناگون، از جواهر و زیرپوش زنانه تا غذا و تجربه های مختلف، را اداره می کنند. شصت درصد از یک میلیارد کاربر اینستاگرام می گویند در این شبکهٔ اجتماعی محصولات جدیدی پیدا کرده اند. شبکه های اجتماعی به زمینی حاصل خیز برای بازاریابانی تبدیل شده است که می خواهند کالاهایشان را بفروشند. کالاهای رنگارنگی از قبیل محصولات مخصوص کودکان، مانند شیر خوراکی و اسباب بازی، و محصولاتی برای پدر و مادرها، مثل لوازم آشپزخانه. و برای تبلیغ این همه محصول چه کسانی بهتر از کودکان نوپایی که چهره ای سرزنده و دنبال کنندگانی اختصاصی دارند؟ بعضی از این کودکان، مانند برادران ویکسوم، در حساب های کاربری والدینشان ظاهر می شوند، و بقیه ستاره ها حساب های کاربری خودشان اند. اما موفقیت همهٔ این سلبریتی های جوان اینستاگرامی نتیجهٔ فعالیت والدین در پشت صحنه است، والدینی که عکس می گیرند و پشت دوربین کسب وکار را می چرخانند. مراقبت از فرزندان و تولید محتوا از مدت ها پیش در اینترنت همزیستی داشته اند. از نخستین روزهای پیدایش مادران وبلاگ نویس، زندگی روزانهٔ بچه ها -و دادوستد وابسته به آن- خوراک معمول اینترنت بوده است. اما کریستال آبیدین، انسان شناس فرهنگ دیجیتال در دانشگاه دیکین استرالیا، به من گفت وقتی پلتفرم متداول برای ثبت و مستندسازی زندگی از وبلاگ های متنی به سوی رسانه های دیداری تری مانند اینستاگرام متمایل شد، راه ساده تر برای کسب درآمد این بود که به جای روایت پردازی پیرامون کار مراقبت از فرزندان، خیلی ساده عکسی از کودک و محصول موردنظر به اشتراک گذاشته شود.گرچه به نظر می رسد عکس گرفتن به تولید متن روایی برای وبلاگ شباهت دارد، اما برای قالب گیری زندگی کودک برای اینستاگرام تدارکاتی پیچیده لازم است. آبیدین می گوید: وقتی پول وارد معادله شد، زیبایی شناسی دیداری، واژگان و فرایند ثبت و ضبط فعالیت والدین در شبکه های اجتماعی به شدت دگرگون شد. همراه با پیدایش صنعت اینفلوئنسری به شکل گسترده، به جای اینکه مادران قصهٔ فرایند استفاده از محصولات همراه فرزندانشان را بنویسند، بچه ها به سطح وسایل صحنه تقلیل یافتند. آبیدین، در مطالعاتش دربارهٔ رفتارها و فعالیت های خانواده های اینفلوئنسر، به این نکته پی برد که نمایش روزمرگی، یا ثبت و به اشتراک گذاری لحظات واقعی و معمولی، یکی از مؤثرترین استراتژی ها برای ساختن برند کودکان در اینستاگرام است. آبیدین شرح می دهد که پدر و مادرها معمولاً طوری به فرزند خردسال یا نوپایشان لباس می پوشانند و در صحنه قرارشان می دهند که طبیعی به نظر برسد. کریستال آبیدین برای این وضعیت از اصطلاح ناشیگری تنظیم شده استفاده می کند و آن را در برابر ذائقهٔ تجملاتی تر اینفلوئنسرهای بزرگ سال می گذارد. آبیدین می گوید ناشیگری تنظیم شده باعث می شود حساب کاربری کودک یا خانواده ارتباط پذیری بیشتری داشته باشد و درنتیجه به تعامل بیشتر دنبال کنندگان دامن بزند. یکی دیگر از ویژگی های مساعد زندگی بچه ها برای اینستاگرام نظم مشخص زندگی آن هاست. آبیدین می گوید: کودکان و خردسالان احتمالاً بیشتر از هر موجود دیگری مطابق عادت رفتار می کنند. زمان خواب و غذاخوردن و دیگر کارهای روزانهٔ بچه ها کاملاً مشخص است. بنابراین، در برنامهٔ این زندگیِ منظم، می شود به راحتی زمان مشخصی را برای تولید و انتشار محتوا در شبکه های اجتماعی گنجاند. میا فوس روال عادی زندگی، مانند بیرون رفتن های اجباری، را به عکس هایی فی البداهه از دختر پنج ساله اش وادا تبدیل کرده است. میا فوس که متخصص زیبایی شناسی است، در سال ۲۰۱۷ عکسی از وادا در اینستاگرام منتشر کرد که تی شرت سفیدی پوشیده بود و این جمله روی آن نوشته شده بود: آینده زن است. این عکس و یک عکس دیگر در گوشه و کنار اینترنت چرخید و دنبال کنندگانی وفادار برای فوس به ارمغان آورد. اکنون وادا در برابر انتخاب لباس هایش از بوتیک های کودکان و ژست گرفتن برای عکس های اینستاگرامی پول درمی آورد. امضای شخصی او هم نگاه خیره و مستقیم و سری است که به یک طرف خم شده. فوس می گوید: همیشه دوست داریم مسابقهٔ خیره شدن بگذاریم. اسمش را گذاشته قیافهٔ مسابقهٔ خیره شدن . فوس کار وادا را بدون مدیر برنامه پیش می برد و همهٔ قراردادهای همکاری، طراحی های لباس، و عکاسی ها را خودش انجام می دهد. به گفتهٔ فوس، وادا از اینکه جلوی دوربین باشد و لباسش را برای عکس عوض کند واقعاً لذت می برد. وادا به ازای هر پست اینستاگرامی چیزی بین ۱۰۰ تا ۵۰۰۰ دلار دریافت می کند. فوس می گوید ازآنجاکه وادا از حضور اینستاگرامی خود خبر ندارد، به دخترش می گوید که عکس گرفتن صرفاً نوعی خوش گذرانی با مادرش است. فوس همیشه پیش از اینکه عکسی بیندازد، از دخترش اجازه می گیرد و هر جلسه عکس برداری به ندرت بیشتر از پنج دقیقه طول می کشد. اینفلوئنسرهای کودک ذائقهٔ دیداری خودشان را دارند. عکس های اینستاگرامی کودکان اینفلوئنسر در قیاس با همکاران بزرگ سالشان ملایم ترند، ترکیب رنگ طبیعی تری دارند (آبیدین مشاهده کرده است که بچه ها، لوازم خانه، پس زمینه، پوشاک و حتی غذا این ترکیب رنگ طبیعی را کامل می کنند) و چهره های پرانرژی تری به نمایش می گذارند. به گفتهٔ آبیدین، والدین اینفلوئنسرهای کودک تمایل دارند عکس هایی از کودکانشان در حال خوش گذرانی (در لباس هایی پرزرق و برق یا در گردش های هیجان انگیز) و محیط زندگی روزمره شان منتشر کنند. مثلاً وادا، در یکی از عکس هایی که فوس منتشر کرده، ژاکتی پرجلوه به تن دارد و در عکسی دیگر مشغول بازی با خواهر کوچک ترش است و پشت سرشان دیواری سفید و ساقهٔ گیاهی در گلدان به چشم می خورد. بریتنی برگرن، عکاس ساکن لس آنجلس که بیشتر عکس های صفحهٔ ministylehacker@ کار او است، برای حساب کاربری خانوادهٔ ویکسوم در اینستاگرام، بر سوژه هایی با نور پس زمینه، استفادهٔ حداقلی از نور فلاش و ترکیب رنگ هایی سرزنده تکیه دارد. بریتنی برگرن می گوید: دوست دارم روش هایی پیدا کنم تا عکس ها ملایم و گرم و کودکانه به نظر برسند. ویکسوم هر ماه یک تا شش بار برگرن را به خدمت می گیرد تا برای کمپین های تبلیغاتی با مشارکت چند برند عکاسی کند. ویکسوم شخصاً با برندها کار می کند تا فهرستی از ایده های مختلف برای عکاسی به دست بیاید. سپس بریتنی برگرن می آید و، درحالی که بچه ها لبخند می زنند و شکلک درمی آورند و به قول ویکسوم با تمام زورشان کشتی می گیرند، چیزی در حدود پانزده دقیقه عکاسی می کند. رایکر می گوید که از وقت گذرانی با برگرن لذت می برد و لباس هایی را می پوشد که مادرش برای عکاسی انتخاب می کند. رایکر به خصوص دوست دارد برادر کوچکش وایت را تماشا کند که ژست هایی بامزه و بانمک برای دوربین می گیرد. هرچند برخی از والدین بچه های مشهور اینستاگرام عکاس استخدام می کنند، اما بسیاری از آن ها خودشان با دوربین کار می کنند. آردولا ددوکاج از زمانی که دخترش لائرتا چهارساله بوده، از او عکس می گرفته و در اینستاگرام می گذاشته. لائرتا اکنون هشت ساله است و ددوکاج می گوید لباس پوشاندن به دخترش و عکس گرفتن از او راهی برای تقویت ارتباطش با لائرتا بوده است. برای ددوکاج شگفت انگیز بود که فرایند آماده کردن لائرتا برای عکاسی به هیچ وجه مثل سروکله زدن با کودکی گریان در یک استودیوی عکاسی حرفه ای نبود. ددوکاج، که در انگلیس زندگی می کند، در ایمیلی نوشت: برای لائرتا، عکس گرفتن درست مثل عروسک بازی است. اکنون لائرتا بیش از یک میلیون دنبال کننده دارد و بااین حال میل و اشتیاقش برای ژست گرفتن درست مثل نخستین بار است؛ لائرتا می خواهد وقتی بزرگ شد مدل یا پزشک باشد و امیدوار است درنهایت، شاید وقتی پانزده ساله شد، خودش مدیریت اینستاگرامش را به دست بگیرد (مادر لائرتا پاسخ های او را از طریق ایمیل در اختیارم گذاشت). در حال حاضر، ددوکاج هزاران دلاری را که دخترش از طریق حامیان مالی محتوای اینستاگرامش به دست می آورد برایش در حسابی جداگانه پس انداز می کند (لائرتا به ازای هر پست حداقل ۱۰۰۰ دلار درآمد دارد). وقتی پدر و مادرها از راه انتشار عکس های فرزندانشان پول درمی آورند، نمی شود به راحتی مرزی بین کار و بازی قائل شد. در سال ۱۹۳۹ لایحه ای مشهور به قانون کوگان تصویب شد که به والدین بازیگران خردسال اجازه نمی دهد درآمدهای فرزندانشان را خرج کنند، اما، برای کودکانی که در اینترنت پول درمی آورند، چنین قاعده و قانونی وجود ندارد. مسئولیت این درآمد بر عهدهٔ والدینی است که اینفلوئنسرهای کوچکشان را اداره می کنند. ازآنجاکه وقت گذرانی با بچه ها ممکن است به سادگی تبدیل به کار شود، این امر باعث شده است بسیاری از والدینِ فعال در اینستاگرام محدودیت های بسیار دقیقی در نظر بگیرند. فوس می گوید بعد از اینکه روزی وادا را پیش از رفتن به مدرسه از خواب بیدار کرده تا از او عکس بگیرد، تصمیم گرفته کمی از شبکه های اجتماعی فاصله بگیرد. فوس می گوید: آن کار اصلاً درست به نظر نمی رسید. فوس و وادا همراه با آغاز سال میلادی عکاسی را دو هفته تعطیل کردند تا استراحت کنند. ددوکاج می گوید یک بار یکی از برنامه های لائرتا را لغو کرده، چون به نظرش رسیده که فشار زیادی به دخترش وارد می کند. اگر اینفلوئنسرهای کودک بزرگ شوند و نخواهند زندگی شان بر مبنای آرزوهای والدینشان باشد، چه بر سر حساب کاربری شان خواهد آمد؟ پرینستون کنون، پسری ده ساله که در آتلانتا زندگی می کند، از حجم کاری که باعث می شود اینستاگرامش محبوب بماند آگاه است: جلسات عکاسی، رویدادهای انحصاری و انتخاب لباس. کایرا کنون، مادر پرینستون، به من گفت: پرینستون می گوید: فکر می کنی هوادارانم از این خوششان خواهد آمد؟ ریزه کاری های مدیریت یک برند آنلاین تنها دغدغهٔ کایرا از سال ۲۰۱۴ بوده است، یعنی از زمانی که کایرا برای پسرش حساب اینستاگرام ساخته است. اما اکنون می خواهد به مرور مدیریت این حساب کاربری را در اختیار پرینستون قرار بدهد، پسری که دوست دارد در اینستاگرامش عکس بگذارد. البته کایرا تأکید دارد که جنبه های مشخصی از زندگی پرینستون خصوصی بماند. اغلب اوقاتی که در خانه هستند، کایرا دوربین را کنار می گذارد و هیچ عکس و ویدئویی از پرینستون منتشر نمی کند که او را در حال فعالیت های روزمره، مانند انجام تکالیف مدرسه یا پخت وپز، نمایش دهد. با اینکه آرزوهای پرینستون برای آینده اش ارتباطی با شبکهٔ اشتراک گذاری عکس ندارد (پرینستون می خواهد وقتی بزرگ شد کانال یوتیوب داشته باشد)، اما قدردان کاری است که مادرش برای حساب اینستاگرامش انجام داده. پرینستون در ایمیلی که از طریق مادرش برای من فرستاد گفت: مادرم عکس های خوبی گرفته است، او استعدادی واقعی دارد. پرینستون هرگز از مادرش نخواسته که اینستاگرامش را پاک کند. پرینستون می گوید: اینستاگرام ما برایمان اهمیت دارد. این حساب کاربری معرفی کنندهٔ خوبی برای ماست. به گفتهٔ کایرا، این حساب کاربری باقی می ماند و، همراه با رشد و تکامل علایق پسرش، تغییر خواهد کرد. همهٔ پدر و مادرهایی که با من حرف زدند، درست مثل کنون، اصرار داشتند که فرزندانشان برای عکاسی از لباس و ظاهر و لحظات زندگی شان مشارکتی مشتاقانه دارند. آن ها مدعی اند، هر لحظه که علاقهٔ فرزندانشان افول کند، دوربین ها خاموش خواهند شد و تبلیغات اینستاگرامی به پایان خواهد رسید، هرچند هیچ کدام طرح و برنامهٔ مشخصی برای سرنوشت این حساب های کاربری نداشتند. ددوکاج می گوید: نمی توانم آینده را پیش بینی کنم و چیزی در این مورد بگویم. فقط می توانم بگویم که لائرتا از اکنونش واقعاً لذت می برد و برای من همین مهم است. تا آن زمان، تقویم های تولید محتوا جای خالی ندارند و برندها همچنان از تأثیرگذاری انسان های کوچک و کم سن وسال ادامه خواهند داد. کنون می گوید: موضوع از این قرار نیست که موقعیتی بسیار ناخوشایند وجود دارد که در آن فرزندم را مجبور به انجام کارهایی می کنم که دوست ندارد. پس می توانم چهرهٔ خوبی داشته باشم. بعضی پدر و مادرها که به ورزش بیس بال علاقه دارند، فرزندانشان هم ورزشکارند. ماجرا این است که چیزی برای شما و خانوادهٔ شما خوب و خوشایند به نظر می رسد؛ و چیزی که برای ما احساس خوشایندی دارد فناوری است.پی نوشت ها: این مطلب رااَلی ولپی نوشته است و در تاریخ ۲۸ فوریۀ ۲۰۱۹ با عنوان How Parents of Child Influencers Package Their Kids Lives for Instagram در وب سایت آتلانتیک منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۹۷ با عنوان مشهور نیستی اما همه تو را می شناسند: داستانِ کودکان پرطرفدار اینستاگرامی و ترجمۀ حسین رحمانی منتشر کرده است. اَلی ولپی (Allie Volpe) وبلاگ نویس و روزنامه نگار آمریکایی است که دربارۀ روابط انسانی می نویسند. نوشته های او در آتلانتیک، آبزرور، نیویورک مگزین و دیگر مطبوعات به چاپ رسیده است.[۱] FamousBirthdays