ترجمان 8 مرداد 1399 ساعت 9:55 http://tarjomaan.com/neveshtar/9836/ -------------------------------------------------- صندوق بابا عنوان : بین آن نامه‌های کهنه دنبال پدرم می‌گشتم وقتی عزیزی را از دست می‌دهیم وسایل جامانده از او هم دردناک‌اند و هم تسکین‌دهنده -------------------------------------------------- همۀ ما روزی از دنیا خواهیم رفت، اما تکه‌ها و نشانه‌هایی از سال‌هایی که کنار دیگران گذرانده‌ایم باقی خواهد ماند. دست‌خطمان توی مدارک و نامه‌هایمان، لحن حرف‌زدن و حالت‌های چهره‌مان در فیلم‌هایی از ما جا مانده، و خاطرۀ محوی از کارهایی که کرده‌ایم و حرف‌هایی که به بقیه زده‌ایم. الی فیتزجرالد، نویسنده و تصویرساز آمریکایی، دختر نوجوانی بود که پدرش را از دست داد و با نگهداری از وسایلی که از پدرش مانده بود، معنای مرگ و غم را درک کرد. متن : الی فیتزجرالد، نیویورکر پدرم سال ۱۹۸۷ کشته شد. توی تصادفی در یک پیچ بزرگراهی که اسمِ غریب و کلیشه ای بازگشت مردگان را روی آن گذاشته اند. بعد از این تصادف، من بچه ای عبوس و بدعنق شدم، یک فضل فروشِ لاغر که زندگی اش را وقف حرفۀ غُرزدن کرده بود. صندوقی از وسایل پدرم داشتم که آن را به یک بایگانی تبدیل کردم و از همه چیز فهرست برداشتم و آن ها را از نو دسته بندی کردم. پر بود از مدارک زردشده، کارت های تبریک، کارنامه ها و دیگر چیزهای بی دوام و قابل اشتعال که زندگی ما را شکل می دهند. من هر یک از خرت و پرت ها را مثل یک راهب کوچک با تشریفات جابجا می کردم، دست خط بی قاعده و هیجانی او را می خواندم و عرق خشک شده اش بر لبۀ کلاه بیسبالش را بو می کردم. در دریای نامه های شخصی اش غرق می شدم و آن ها را زیر و رو می کردم تا مرواریدهای معنا را پیدا کنم و به آن ها بچسبم، اما چیزی نبود جز چند نامۀ سرزنده و به اندازۀ کارت پستال که وقتی پدر و مادرم در دو پایگاه مختلف نیروی دریایی بودند، با هم ردوبدل کرده بودند. پشت این کارت ها با خطی ریزتر و رسمی تر نوشته بود دوستت دارم. عکس های نظامی او را با احترام روی یک میز چیده ام و فیلم های وی اچ اس تعطیلات خانوادگی ای را که با لرزش دست ضبط کرده، با دقت دیده ام، از اسباب بازی های دوران نوپایی من، و از شوخی ها و آزار و اذیت های معمولِ باباها فیلم گرفته است. کوشیدم این انرژی پدرانۀ عاشقانه را برای همیشه در مغزم حک کنم. نمی خواستم شادیِ لحنش را وقتی آواز لانگ آیلند را می خواند یا خمیدگی سبیلِ دهۀ هشتادی اش را فراموش کنم. می خواستم لحن موذیانه اش را وقتی صدایم می کرد الیسون به یاد داشته باشم، همان زمانی که انگشتم را در بینی ام کرده بودم و او یواشکی و از سر شیطنت داشت از من فیلم می گرفت.اما ذهن ما بایگانی کنندۀ دقیقی نیست و وقتی نوجوان بودم، از چهرۀ او در ذهنم فقط شبحی مه گرفته باقی مانده بود. وسایل داخل صندوق بوی بابا را از دست داده بودند و دیگر صرفاً نشانه های دردآوری از فقدان کودکی بودند. هنوز هم گاه و بی گاه به سراغشان می رفتم اما با تکریمی از سر خستگی. چیز زیادی برای ادامه نداشتم و این طوری بود که یک پدر اختراع کردم. پدرم اثری التقاطی بود از پدرهای کمدی های مختلف تلویزیونی: مردی با ریش مرتب و خوش خنده که احتمالاً فیلم های بروس ویلیس را دوست داشت. من واقعیت (و دوستان خیرخواه مادرم) را نادیده می گرفتم و در عوض به انتزاعِ درخشانِ بابای رؤیایی ام می چسبیدم. هر بار که ترانۀ دانیل التون جونز را گوش می دادم، همصدا با آن فریاد می کشیدم، چون اسم پدرم دانیل بود. کتاب هایی دربارۀ بچه های یتیم خواندم و در تمام کلاس های نویسندگی خلاقی که شرکت کردم، دربارۀ پدرم یا بیشتر دربارۀ دلتنگی برای پدرم نوشتم. وسواسِ فکری ام به مرگ در شعرهای احساساتی و ابلهانۀ دورۀ نوجوانی ام در دهۀ نود پیداست. اما من دقیقاً چه کسی را از دست داده بودم؟ بیشتر خاطراتی که من از پدرم دارم مبهم است مانند نقاشی دختر کوچولوی تنهایی که بارها و بارها تصویر چهره ای را رنگ می کند و در نهایت جز حلقه هایی غریب و انتزاعی چیزی باقی نمی ماند. تنها دو جاست که او را شفاف به یاد دارم: چند هفته (یا ماه) قبل از مرگش، داشتیم تابی را با رنگ قرمز رنگ می کردیم. بوی رنگ در آن هوای گرفتۀ مریلند و هیکل درشت او که کنارم ایستاده بود و با خوشحالی کار می کرد، هنوز در یادم است. اینطور به یاد می آورم که هر دو لباس سرهمی پوشیده بودیم، البته این تصور زیادی فانتزی است و احتمالاً واقعی نیست. کارمان که تمام می شود- در تصویر نه چندان خوب من- دست به سینه می ایستیم، نگاهی به کار خودمان می اندازیم و پدرم می گوید دممان گرم. خاطرۀ دوم به علل منحوس تری در ذهنم مانده است. کمی قبل از فوت پدرم، در چمن های اطراف خانه قورباغه ای پیدا کردم و آن را در سطلی فلزی و براق که با خود به ساحل می بردیم انداختم تا شنا کند. لبۀ سطل بدن قورباغه را زخمی کرده بود و وقتی درمانده دو طرف سطل را گرفته بودم، جان داد. این اولین مواجهۀ من با مرگ بود، مضمون مکرری که خیلی زود قرار بود دوباره مطرح شود. پدرم من را در آغوش کشید و اشک هایم را پاک کرد. دربارۀ از دست دادن حرف هایی زد، حرف هایی که آرزو می کنم کاش به یاد می آوردم. اخیراً، عمو تونی یک پیراهن گشاد قدیمی برایم آورد که مال پدرم بوده است. قرمزِ ملایم است، و رنگ و رو رفته. بوی خاک می دهد، بویی که با هر بار شستشو کمتر می شود. گاهی کششی مالیخولیایی برای پوشیدن آن در خودم احساس می کنم. وقتی آن را تنم می کنم، برای مدت کوتاهی بویی آشنا مرا فرا می گیرد و آرزوی کودکی ام برای درست کردن یک بابای جادویی دوباره در وجودم شعله می کشد. در یکی از این دقایق، تصمیم گرفتم تصور کنم پدرم احتمالاً دربارۀ قورباغه چه چیزی گفته است: الی کوچولوی من، واقعاً سخت است که کسی ناگهان آدم را ترک کند؛ حتماً تا مدت ها غصۀ آن قورباغه را می خوری. اما مجبور نیستی تا ابد غصه بخوری. آن قورباغه دوست دارد تو شاد باشی. او همیشه با تو است حتی وقتی فکر می کنی که نیست. ما تکه هایی از بقیه را با خودمان داریم، مثل سنگ های درخشانی که زیر نور رنگ عوض می کنند. گاهی تیره تر می شوند یا ترک برمی دارند. شاید زمانی بیاید که تو او را فراموش کنی اما این بدان معنا نیست که او را دوست نداری. این عصر تابستانی رخوت انگیز همیشه از آنِ تو و آن قورباغه خواهد بود.فصلنامۀ ترجمان چیست، چه محتوایی دارد، و چرا بهتر است اشتراک سالانۀ آن را بخرید؟ فصلنامۀ ترجمان شامل ترجمۀ تازه ترین حرف های دنیای علم و فلسفه، تاریخ و سیاست، اقتصاد و جامعه و ادبیات و هنر است که از بیش از ۱۰۰ منبع معتبر و به روز انتخاب می شوند. مجلات و وب سایت هایی نظیر نیویورک تایمز، گاردین، آتلانتیک و نیویورکر در زمرۀ این منابع اند. مطالب فصلنامه در ۴ بخش نوشتار، گفت وگو، بررسی کتاب، و پروندۀ اختصاصی قرار می گیرند. گزیده ای از بهترین مطالب وب سایت ترجمان همراه با مطالبی جدید و اختصاصی، شامل پرونده های موضوعی، در ابتدای هر فصل در قالب فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی منتشر می شوند. تاکنون به موضوعاتی نظیر اهمال کاری، تنهایی، سفر، خودیاری، سلبریتی ها و نظایر آن پرداخته ایم. فصلنامۀ ترجمان در کتاب فروشی ها، دکه های روزنامه فروشی و فروشگاه اینترنتی ترجمان به صورت تک شماره به فروش می رسد اما شما می توانید با خرید اشتراک سالانۀ فصلنامۀ ترجمان (شامل ۴ شماره)، علاوه بر بهره مندی از تخفیف نقدی، از مزایای دیگری مانند ارسال رایگان و دریافت یک کتاب به عنوان هدیه برخوردار شوید. فصلنامه برای مشترکان زودتر از توزیع عمومی ارسال می شود و در صورتی که فصلنامه آسیب ببیند بدون هیچ شرط یا هزینۀ اضافی آن را تعویض خواهیم کرد. ضمناً هر وقت بخواهید می توانید اشتراکتان را لغو کنید و مابقی مبلغ پرداختی را دریافت کنید.پی نوشت ها: این مطلب راالی فیتزجرالد نوشته است و در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۲۰ با عنوان The Dad Archive در وب سایت نیویورکر منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۸ مرداد ۱۳۹۹ با عنوان بین آن نامه های کهنه دنبال پدرم می گشتم و ترجمۀ نجمه رمضانی منتشر کرده است. الی فیتزجرالد (Ali Fitzgerald) نویسنده و تصویرساز آمریکایی است که در برلین زندگی می کند. فیتزجرالد همکاری طولانی مدتی با نیویورکر داشته است و آثارش در کات، نیویورک تایمز، گاردین و دیگر مطبوعات نیز به انتشار رسیده است.