ترجمان 8 بهمن 1398 ساعت 9:10 http://tarjomaan.com/neveshtar/9639/ -------------------------------------------------- مضحکۀ حریم خصوصی آنلاین عنوان : نمی‌خواستم اینترنت بفهمد بچه‌ای در راه داریم، نتوانستم کافی است تصمیم بگیرید چیزی را از چشم الگوریتم‌ها پنهان کنید، آن‌وقت عمق فاجعه را می‌فهمید -------------------------------------------------- گاهی فکر می‌کنیم این‌همه جنجال دربارۀ حریم خصوصی در اینترنت زیاده‌روی است. مگر ما آدم‌های معمولی چه چیزی داریم که بخواهیم پنهانش کنیم؟ مشکل این استدلال آن است که در نظر نمی‌گیرد زندگی ناگهان بر پاشنۀ دیگری می‌چرخد. آنچه می‌خواسته‌اید دیگر نمی‌خواهید. آنچه قرار بود شادی باشد، غم و رنج می‌شود، اما هوش مصنوعی توان فهم این را ندارد. نوزادی که چشم انتظارش بودید، مرده به دنیا می‌آید، اما هنوز هر صفحه‌ای که باز می‌کنید، شیشۀ شیر و لباس نوزاد نشانتان می‌دهد. متن : جیمز تمپرتون، وایرد اینترنت از راز متنفر است، از این هم بیشتر، راز را خوار می شمارد. فوریه سال پیش، من و شریک زندگی ام تصمیم گرفتیم تا وجود فرزند به دنیا نیامده مان را از نگاهِ خیره و تشنۀ اطلاعاتِ اقتصاد آنلاین پنهان نگه داریم. دلیلمان ساده بود: نخست، خواستیم فرزندمان هر زمان که مناسب و حاضر بود هویت آنلاین خود را بسازد و دوم اینکه نخواستیم فضای اینترنتی مان آکنده از تبلیغات پمپ های شیردهی و کالسکه بچه شود و در نهایت، مهم ترین دلیل اینکه می خواستیم حداقل در ظاهر، بر چیزی که حسی عمیقاً شخصی داشت کنترل داشته باشیم. در مورد اول، اوضاع عالی است. در مورد دوم، شکستی چشمگیر خوردیم. خواهید پرسید آرزوی خیره سرانۀ ما برای حداقلی از کنترل چه شد؟ ناگفته پیداست، اینترنت نمی خواهد کنترل دست شما باشد. (بله، متوجه طنز قضیه هستم که دربارۀ کودکی مقاله می نویسم که در تلاشم وجودش را از چشم اینترنت پنهان کنم.) برای من و شریک زندگی ام این روند آزاردهنده بود. برای سایرین، کاملاً ناراحت کننده. کمی بیش از ده سال پیش، فروشگاه های زنجیره ای تارگت کوپن های تخفیفی برای مشتریانی فرستاد که بر اساس عادات خریدشان ظن آن می رفت در مراحل اولیۀ بارداری باشند. مشکل کجاست؟ خوب یکی از این مشتریان نوجوانی بود که هنوز به والدینش دربارۀ این عضو جدید خانواده چیزی نگفته بود. سرنخی شد برای یک پدر بسیار عصبانی!این مورد مثالی بسیار بدنام از سوء استفاده از اطلاعات است. ولی آن مورد استثنا نبود. در دسامبر سال ۲۰۱۸، گیلیان براکل، یکی از سردبیران واشنگتن پست، نامه ای سرگشاده به شرکت های فناوری نوشت و ملتمسانه خواست تا دیگر تبلیغات محصولات مربوط به نوزاد و لباس های حاملگی را به او نشان ندهند. فرزند او مرده به دنیا آمده بود ولی الگوریتم ها که آنقدر هوشمند بودند تا دریابند او باردار بوده، طوری طراحی نشده بودند تا دریابند خطایی رخ داده است. چنان که براکل نیز می گوید، تا به حال این شرکت ها از کسی اجازه نگرفته اند تا تبلیغات مربوط به حاملگی و مادری را فعال سازند، بااین حال، برای غیرفعال کردن آن نیز اختیار بسیار کمی به ما داده اند. به محض اینکه شخصی ترین جزئیات زندگی مان به دست دلالان اطلاعات می افتد، با مصونیتی که دارند، اطلاعاتمان را می فروشند و در تمام گوشه و کنارهای اینترنت و ورای آن تعقیب مان می کنند. وقتی کمی در ماجرا دقیق می شویم، این فقدانِ کنترل نگران کننده است. مگر اینکه غل و زنجیر زندگی مدرن را دور بریزیم و در استپ های اوراسیا کوچ نشین شویم، وگرنه پنهان نگاه داشتن چیزی از چشم اینترنت یا داشتن کنترلی واقعی بر چگونگی استفاده یا سوءاستفاده از اطلاعات شخصی- تقریباً ناممکن است. برای براکل و هزاران نفر دیگری که کودکانشان را از دست داده اند، این فقدان کنترل غمی بزرگ به بار می آورد. برای دیگران، تلاش برای اعمال کنترل بر آنچه بر سر اطلاعات شان می آید ناممکن بودنِ این مخمصۀ حریم خصوصی را آشکار می سازد. مشخص می شود که انصراف از ردگیری و هدف گیری شدن جزء گزینه ها نیست. چیزی به نام تراکنشِ به راستی تبادلی وجود ندارد. هر خریدی که می کنم و هر وب سایتی که سر می زنم ثبت و ردگیری می شود و برای همیشه در پروفایل هایی حک می شود که دلالان اطلاعات که نامشان را هرگز نشنیده ام به شرکت هایی می فروشند که نامشان را هرگز نشنیده ام تا مرا ترغیب کنند ۱۵۰ پوند خرج گهواره ای پاتختی کنم، که البته من هم کردم. اینها نباید ما را شگفت زده کند ولی ناتوانی در دورنگه داشتن تبلیغات چی ها و دلالان اطلاعات از رویدادِ خاصی که برایمان بار عاطفی زیادی در زندگی دارد بسیار دل آزار است. البته گزینه هایی هم پیش رویمان است. به جای گوگل از داک داک گو استفاده کنیم، به جای گوگل کروم از تور و به جای گوشی اندرویدی از آیفون یا یک گوشی قدیمی استفاده کنیم. تمام خریدهایمان را با پول نقد و از مغازه انجام بدهیم. هیچ ایمیلی نفرستیم و نگیریم که در آن اشاره ای به نوزادِ در راه باشد. مراقب فعالیت های آنلاین همۀ کسانی باشیم که از نوزادِ در راهِ ما اطلاع دارند، تا مبادا ناخواسته چیزی دربارۀ آن در شبکه های اجتماعی بنویسند.ناگفته پیداست که هزینۀ پنهان کاری از اینترنت بسیار بالاست. بچه دار شدن تنش زاست. هراس های شبانه که آخرین باری که لگد بچه را حس کردیم کی بود؟ خوب بگذار تور را باز کنم تا در قسمت توصیه های وب سایت ان اچ اس۱ درباره اش بخوانم. ثبت نام در کلاس هایی دربارۀ مقابله با آسب روحی زایمان؟ صبر کن تا یک ایمیل جدید در سروری شخصی باز کنم تا گوگل نتواند در اینباکس ایمیلم دنبال کلیدواژه ها بگردد. اعضای خوشحال خانواده در مسنجرِ فیسبوک چیزی در این مورد پرسیده اند؟ ازشان بخواه بلافاصله تمام آن پیام ها را پاک کنند و برنامۀ سیگنال را دانلود کنند. اینکه باید به کارگیری اینترنت را دوباره یاد بگیریم یک چیز است و مطرود اجتماعی شدن چیز دیگر. بااین همه، وقتی بچه به دنیا آمد مشکل جدیدی پیش خواهد آمد. چطور می توان جلوی بقیه را گرفت تا عکسی را که از نوزادتان گرفته اند در گوگل فوتوز ذخیره نکنند تا به دست الگوریتم های یادگیری ماشینی گوگل نیوفتد؟ این بچۀ من است. چرا گوگل اجازه دارد پنجه های الگوریتمی خودش را روی چهرۀ زیبای این نوزاد بکشد و اطلاعات حاصل را برای شخصی سازی بهتر محصولات و خدماتش استفاده کند؟ ولی در نهایت کار زیادی نمی توانید بکنید. اینترنت می خواهد همه چیز را دربارۀ شما بداند و مطمئن باشید راهی خواهد یافت. در سال ۲۰۱۴، جنت ورتسی، زنی باردار و جامعه شناس در دانشگاه پرینستون، از سفسطۀ حریم خصوصیِ آنلاین همین قدر مبهوت و ناراحت بود. تلاش او برای دور نگاه داشتن بارداری اش از تورِ تبلیغات چی های اینترنتی موفق تر از تلاش ما بود، ولی در نهایت به شکست انجامید وقتی دریافت گویا رفتار او باعث شده است مظنون به فعالیت های مجرمانه شود. ظاهراً انجام تمام خرید های آنلاین با کارت های هدیه، شما را کلاه بردار و مجرم جلوه می دهد. شاید بگویید چه اهمیتی دارد، اصلاً اینترنت یعنی همین ولی تا بخواهید چیزی را از اینترنت پنهان نگاه دارید، چیزی عمیقاً شخصی را برای خودتان نگاه دارید و نخواهید ردگیری و پولی شود، خواهید دید درماندگی یعنی چه. و پس از اینکه اینترنت رازتان را فهمید پشیمان خواهید شد. کالیر میرسون در مقاله ای در وب سایت وایرد به تحریف مبتذل واقعیت بارداری در تبلیغات آنلاین و در پست های اینفلوئنسرهای اینستاگرام اشاره می کند. در نگاه الگوریتم های اینستاگرام بارداری و زایمان و نگهداری از نوزاد تجربه ای زیبا و جادویی است، غرق در نورهای گرم و درخشان، که نیست. میرسون می نویسد آرزو داشتم من هم از این مادران اینستاگرامی باشم، زنی مصون از ناملایمات مادری: ترشح مدام شیر، ترک های پوستی، بلاتکلیفی در چگونگی کنارآمدن با مادری. بچه دار شدن تجربه ای است عمیقاً شخصی ولی اینترنت بی پروا آن را به هر چیزی غیر از این تبدیل می کند. این بچۀ ماست، ولی برای موتورهای جستجو و شبکه های اجتماعی و دلالان اطلاعات فرصتی است تا بی محابا ما را هدف گیرند. این شرایط را دوست ندارید؟ راه حل دشوار است. نوزادِ در راه شما هیچ نمی داند اینترنت چیست ولی مانند تک تک ما او نیز یک کالاست.پی نوشت ها: این مطلب راجیمز تمپرتون نوشته است و در تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۱۹ با عنوان I tried to keep my unborn child secret from Facebook and Google در وب سایت وایرد منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۸ با عنوان نمی خواستم اینترنت بفهمد بچه ای در راه داریم، نتوانستم و ترجمۀ بابک طهماسبی منتشر کرده است. جیمز تمپرتون (James Temperton) روزنامه نگار بریتانیایی و سردبیر بخش دیجیتال وب سایت وایرد است. تکنولوژی و فرهنگ دیجیتال علایق اصلی اوست.[۱] وب سایت رسمی سازمان خدمات بهداشتی بریتانیا [مترجم].