ترجمان 2 فروردين 1398 ساعت 12:43 http://tarjomaan.com/report/9314/ -------------------------------------------------- بهارنامۀ ۱۳۹۸ عنوان : گزیده‌های تاریخ و سیاست در سال ۱۳۹۷ مطالبی برگزیده از منتشرشده‌های سال گذشته -------------------------------------------------- معلوم نیست چرا ما آدم‌ها، برای عمل به برنامه‌هایمان، دوست داریم از ابتدای هفته، ماه، یا سال دست به کار شویم. انگار، با شروع سال نو، می‌شود دست‌ها را به هم بزنیم، گردوخاک سال گذشته را بتکانیم و بعد هم با سرخوشیِ بیشتری به‌سراغ اهدافمان برویم. در این صورت، حتماً «خواندن» را هم جزو برنامه‌های سال آینده‌تان گذاشته‌اید. پس برای اینکه خُلف وعده نکرده باشید، این شما و این بهارنامۀ ترجمان در سال ۱۳۹۸. متن : برای مطالعۀ هر یک از مطالب این پرونده، بر روی تیتر آن ها کلیک کنید. ماکیاوللی، هابز، آدام اسمیت: آیا مقصر اصلی این سه نفرند؟ کسی دیگر به دنبال فضیلت و رستگاری نیست، چرا که دنیای جدید بر قدرت، لذت و سود برپا شده است هر کس به فکر خودش است و نهایتاً تا آنجا به شما اهمیت می دهد که در خوشبختی اش سهمی داشته باشید. اگر از خودخواهیِ آدم های این دوره زمانه شکایت دارید، دیوید ووتن می داند تقصیر را باید به گردن چه کسی انداخت. او در کتاب جدیدش می گوید با ظهور ماکیاوللی، هابز و آدام اسمیت جهانی به وجود آمد که رؤیایی مانند رستگاری جای خود را به جست وجوی واقعیاتی همچون قدرت، لذت و سود سپرد و این چنین جهان جدید شکل گرفت. بازگشت دین: چرا جوامع دوباره به ایمان رو آورده اند؟ ایمان، در روزگار جدید، امید است و آزادی، نه یأس و سرکوب سال ۱۹۶۱، یوری گاگارین به فضا رفت و از آن بالا پیامی به زمین فرستاد: خدایی وجود ندارد. آن ایام، هر گامی که علم به جلو برمی داشت، دین ده ها قدم عقب می نشست. مؤمنان آیندۀ جامعه شان را تهی از دین و ایمان می دیدند: همگی سکولار خواهیم شد. اما وقتی به اوضاع امروز جهان نگاه می کنیم، گویا اوضاع وارونه شده است: حالا این دین است که مهره های شطرنج سیاست و اجتماع را حرکت می دهد. این دگرگونی چگونه رخ داد؟ گفت وگو با فرانسیس فوکویاما: بعد از پایان تاریخ چه خواهد آمد؟ فوکویاما می گوید دموکراسی به سبک آمریکا شاید پایان تاریخ باشد، اما با بحران جدید چه می توان کرد؟ فوکویاما را هر جا پیدا می کنند فوراً از او می پرسند آیا انتخاب ترامپ هیچ تغییری در باور او به نظریۀ پایان تاریخ ایجاد نکرده؟. او هم بی حوصله و خسته می گوید: نه، نکرده. فوکویاما گرچه از ترامپ عصبانی است، اما بحران این روزهای جهان غربی را چیز دیگری می داند: آدم ها در دوران جدید دچار بحران هویت اند. او در کتاب جدیدش می پرسد: لیبرال دموکراسی شاید بتواند صلح و رونق به ارمغان بیاورد، اما اگر صلح و رونق بی هویتی را درمان نکند، چه؟ دنیای ما را احساسات ساخته است، نه عقلانیت مروری بر تازه ترین کتاب ویلیام دیویس، حالت های عصبی: احساسات چگونه بر دنیای ما مسلط شد در انتخابات، کسی رأی می آورد که احساسات بیشتری را تحریک کند یا کسی که آمارها و برنامه هایی منطقی تر ارائه می کند؟ ویلیام دیویس، در کتاب جدیدش، می گوید دستگاه عصبی درد و استرس و ترس تولید می کند و آنچه تصمیم های سیاسی و اجتماعی ما را تعیین می کند نه عقل، که همین دستگاه عصبی است. این احساسات، گرچه گاهی مردم را از یکدیگر فراری می دهد، اما در بسیاری از اوقات هم ما را به دورِ همدیگر جمع می کند. در این وضعیت، چه کاری از دست عقل و خردِ برمی آید؟ اگر حکومت را به جای مردم به دست متخصصان بسپاریم اوضاع بهتر می شود؟ این روزها، خیلی ها در جهان از دموکراسی و شرکت در انتخابات ناامید شده اند، اما چه راه بهتری وجود دارد؟ هر وقت زمان انتخابات می رسد، آدم های تحصیل کرده با خودشان می گویند چرا بی سوادها هم باید به اندازۀ من حق رأی داشته باشند؟ آن ها که از سیاست سر درنمی آورند. این سؤال همان قدر که درست به نظر می رسد، اشتباه هم هست: هرطور حساب کنیم، متخصص ها دربارۀ اوضاع و احوال مملکت داری دانش بیشتری دارند تا مردم کوچه و بازار. اما چه کسی تعیین می کند فرد متخصص کیست و تخصصش باید در چه زمینه ای باشد؟ کتاب جدید دیوید رانسیمن دنبال حل همین تناقض هاست. چرا مهندسان سیاست مداران خوبی نمی شوند؟ برای رئیس جمهور شدن، توانایی جمع و تفریق داده ها کافی نیست گمانه زنی هایی وجود دارد دربارۀ اینکه مارک زاکربرگ، مخترع فیس بوک، درصدد است تا در انتخابات سال ۲۰۲۰ نامزد ریاست جمهوری آمریکا شود. او مداوماً سفر می کند و در سخنرانی هایش وعده می دهد که برای همه چیز راه حل های فنی دارد. اما سابقۀ رئیس جمهور شدنِ یک مهندس در ایالات متحده، سابقۀ روشنی نیست. اولین و آخرین رئیس جمهور مهندس آمریکا، هربرت هوور، آدمی بود بسیار شبیه به زاکربرگ: بی روح، بدون توان همدلی، ناتوان در سخنرانی و البته احمق در سیاست.