ترجمان 21 آذر 1397 ساعت 8:24 http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9215/ -------------------------------------------------- بدان آنچه را می‌دانی عنوان : «در آغاز، همه‌جا آمریکا بود»: تاریخی جدید از آمریکا جیل لپور در کتاب جدیدش می‌گوید استناد به فکت‌ها به ما کمکی در فهم تاریخ نمی‌کند -------------------------------------------------- رمان از تجربۀ نویسنده زاییده می‌شود، تاریخ مبتنی بر اسناد و بایگانی‌‌هاست. اما سند و بایگانی غافل است از بیم و امید، عشق و نفرت‌، و خشم و شوخ‌طبعی‌های هر دوره از زمان: عناصری که در تاروپود هر عصر می‌آمیزند و از کف آیندگان می‌روند. جیل لپور، مورخ آمریکایی، می‌گوید اگر در فهم تاریخ این عناصر را ندیده بگیریم، اتفاقات تاریخی برای ما بی‌معنا می‌شوند: انگار که چیزی دربارۀ دانسته‌هایمان نمی‌دانیم. متن : الکس کارپ، نیویورک ریویو آو بوکس آمریکا چه بود؟ قدمت این سؤال تقریباً به اندازۀ خود جمهوری است. در سال ۱۷۸۹، یعنی همان سالی که جرج واشنگتن نخستین دورۀ ریاست جمهوری اش را آغاز کرد، دیوید رمزی، پزشک و سیاستمدار اهل جنوب کالیفرنیا، به صرافت افتاد ملت جدید را، با نظرکردن بر گذشتۀ کوتاه اش، دریابد. در آن زمان، تاریخ هایی که از آمریکا وجود داشت روایت های بومی بودند، یعنی داستان ایالت ها یا افسانه های پراکندۀ مستعمره نشینان. ملت ها، در آن دوران، از راه تبار، مذهب، یا خاکِ آبا و اجدادی به یکدیگر مرتبط می شدند. رمزی می نویسد: آمریکایی ها چیزهایی دربارۀ یکدیگر می دانند، اما نه خیلی زیاد. او از سویی معاصرانش را همچون مردمانی نشان داد که علی رغم تفاوت هایشان یگانه هستند، و از سوی دیگر پیش فرض هایی را کنار زد که می گفتند برای کنار هم نگه داشتن مردم چه چیزی لازم است: هنگامی که جنگ شروع شد، آمریکایی ها گروهی کشاورز و بازرگان و مکانیک و ماهیگیر بودند، اما ضروریاتِ کشور روحی تازه در ساکنان دمید و مجبورشان کرد به شیوه ای دیگر فکر کنند، سخن بگویند، و دست به عمل بزنند: شیوه ای ورای آنچه عادت داشتند. زمانی که رمزِی چنین چیزی را می نوشت، قانون اساسی تازه تصویب شده بود و نخستین نظام حاکمیت ملی می رفت تا به تأیید عمومی برسد. به قول رمزی متعاقبش، به سرعت توسعه ای بزرگ در ذهن انسان محقق شد. در نتیجۀ این کلنجارها، ملت بدل به مجموعه ای از قواعد شد؛ آمریکا یک ایده بود، یک مذاکره. همین پرسش از آن زمان تاکنون تاریخ آمریکا را به جنبش واداشته است. جیل لِپُور، مورخ و جستار نویس، در سال ۲۰۱۱ در مصاحبه ای گفت: اکنون نیم قرن است که [تاریخ نگاران دانشگاهی] تلاش می کنند تاریخِ یکپارچۀ ایالات متحده را بنویسند؛ تاریخی که جنبه های خوب و بد را با هم درنظر گیرد و تاریخ سیاسی و اجتماعی را به یکدیگر پیوند دهد، یعنی تاریخ رئیس جمهورها و برده ها. در همین خلال، نسلی از آمریکایی ها سربرآورده اند که پنداره هایشان محدود شده است، محدودیتی که از یک سو با افسانه های عوام گرایانه ای اعمال می شود، که چشم بر شواهد گذشته بربسته اند، و از سوی دیگر با تاریخ نگاری های دانشگاهی ای که قدرت داستان ها را نادیده گرفته اند. چرا فکت ها نمی توانند درک مشترک گسترده تری از حقایق عینی را برایمان فراهم کنند؟ آن هم در زمانه ای که بیش از هر وقت دیگری در تاریخ بشر در دسترس هستند. به طور خلاصه، لپور می گوید پاره ای به این دلیل است که بسیاری از نوشته های تاریخی -و چه بسا بسیاری گزارش ها به طور کلی- تهی اند از بیشتر کیفیت هایی که از دید خوانندگان، جزءِ جدایی ناپذیر تجربه اند: شوخ طبعی، هنر، اشتیاق، عشق، مهربانی، غریزۀ جنسی... و ترس، ترور، شکوهمندی و ستمگری، یعنی چیزهایی که او تنیده در تار و پود هر دوره، اما ازدست رفته برای ما می خواند. او می گوید درس های تاریخش به او آموخته اند که چنین چیزهایی ارزش توضیح ندارند. خودش می گوید علاقه اش به این موضوعات به دورۀ دانشگاه بازمی گردد؛ این ها همچون باری بر دوشم بود، و بنابراین بر آن ها متمرکز شدم. تقریباً همان وقتی که رئیس جمهور فعلی اعلام کرد که کاندید انتخابات خواهد شد، لپور تصمیم گرفت بر تاریخ ایالات متحده، از ۱۹۴۲ تا کنون، کار کند؛ چیزی که خودش بلندپروازانه ترین تاریخ تک جلدی آمریکا در تمام اعصار نامیده است. پژواک پرسش رمزی در کتاب لپور، با عنوان این حقایق: تاریخچه ای از ایالات متحده، فراوان به گوش می رسد و او خود را در نقطۀ مقابل همان پروژۀ تاریخی قرار می دهد. آمریکا چه بود؟ در طول مدتی که لپور کتاب را می نوشت، بسیاری از مفروضات سفت و سخت پیرامون تاریخ آمریکا، و دربارۀ خودِ ایدۀ آمریکا، بازنگری یا منسوخ شده اند (در روز معارفۀ دونالد ترامپ، وقتی از لپور پرسیدند آیا وقتی کتابش چاپ می شد، فکر می کرد ترامپ رئیس جمهور شود؟ پاسخ داد دیگر آن قدری به خودم اعتماد ندارم که جواب این سؤال را بدانم. آیا تنگنای این لحظه از تاریخ ما همین نیست؟ اینکه نمی دانیم به چه کسی دربارۀ این موضوع اعتماد کنیم که چگونه آنچه را می دانیم، می دانیم؟ سپس آهی کشید و ادامه داد: درست می گویم؟ چه چیزی را نگاه داریم و کدام را کنار نهیم؟ آیا این لحظه به سادگی می گذرد یا تا ابد ادامه خواهد یافت؟ ساختارها و نیروهای عظیم تاریخی در کارند: اندیشه ها، شرایط اقتصادی، نظریه های معرفت، مادیت، ایدئولوژی، معرفت شناسی و اقتصاد. به کمک این ها می توانید گذشته را تحلیل کنید و بفهمید. لپور ادامه می دهد: متأسفانه تنها چیزی که من همیشه خواسته ام، فهمیدن مردم است. در نزد لپور مسئلۀ تاریخ اساساً مسئلۀ نگارش است: چگونه آنچه را می دانیم، می دانیم (یا فکر می کنیم می دانیم)؟ چگونه ژانرها و صور گوناگونْ علائمی متفاوت را مخابره می کنند؟ یافتن شکافی میان شواهد و حقایق چه معنایی می تواند داشته باشد؟ اثر او به دست وپنجه نرم کردن با یک کشمکش برخاسته است: کشاکش میان آنچه خواننده می باید برای شکل گرفتن داستان بداند، محدودیت های چیزهای قابلِ دانستن، و نقطۀ تمایز میان شخص با شخصیت. زمانی که او و همکارش رمانی تاریخی نوشتند، که در بوستونِ مستعمره اتفاق می افتاد و در آن از گویش همان دوران استفاده شده بود، همکارش گفت این شیوه روشی متفاوت برای شناختن و بازگوکردن گذشته است. پس از انتشار رمان، دیکشنری انگلیسی آکسفورد پرسش هایی دربارۀ ریشۀ کلمات برایشان فرستاد. لپور تاریخ را ضد رمان و همزاد رمان خوانده است. هم رمان و هم تاریخ، کم وبیش همزمان در یک دوره، بدین شکلی درآمدند که امروزه می بینیم. هر دو همچون شیوه هایی برای معنابخشیدن به جهان در دورۀ تغییرات بزرگ سربرآورده و در خلال دو سدۀ گذشته راه هایی موازی را پیموده اند. آنچه اغلب میان آن دو بوده مرز خود است: تاریخ در جهان خارج رخ می دهد و از کاویدنِ مستندات و بایگانی ها و دیگر اسناد پرداخته می شود، اما رمان حاصل تجربۀ جهان است.بااین حال، تاریخ ها دیر زمانی جهان را عمدتاً از خلال زندگی عمومی مردان خارق العاده توضیح می دادند، و بازگوکردن امر خصوصی و امر روزمره -و زندگی بقیۀ آدم ها- را به دیگر شیوه های قصه گویی می سپردند؛ البته اگر چنین قصه هایی اساساً موضوعیت می داشتند. تاریخ اجتماعی، تاریخ زنان، تاریخ فرهنگی، تاریخ کار، و تاریخ خُردِ دهه های گذشته به شیوه ای از تاریخی اندیشیدن دست یافته اند که بیشتر شبیه به گزارش تجربه است؛ آن هم درست در همان حینی که با دیدگاه های ضد و نقیضشان پرسش های بی شماری را بی پاسخ گذاشته اند، پرسش هایی پیرامون اینکه قرار است به چه تاریخ -یا کشور- یکپارچه ای برسند. لپور از معدود تاریخ دان هایی است که هنگام نوشتن بدین موضوع توجه می کند که صرف نظر از اینکه داستان وقایع بزرگ تاریخی بعداً چگونه تعریف می شوند، اغلبِ آن ها در زمانۀ خود به شکلی افتان و خیزان، سردرگم، مشروط، و درنهایت تا حد زیادی به اتکای بخت و اقبال پیش می روند. کتاب این حقایق در زمانه ای راهیِ بازار شده است که بسیاری از خوانندگان احساسی ناخوشایند از زیستن در لحظۀ تاریخی شان دارند؛ حال این تعبیر هر معنایی می خواهد داشته باشد ( توضیحش به نوعی همان تنیده در تار و پود دوره، اما ازدست رفته برای ماست). کتاب همچنین در زمانی منتشر شده است که به نظر می رسد مواد خام تاریخْ قدرتشان را از دست داده اند. لپور دو سال پیش در نشریۀ نیویورکر نوشت: دوران فکت دارد به سر می رسد. این مسئله، در سطحی، تبیین لحظۀ تاریخی معاصر ماست، یعنی زمانی که فکت ها بیش از هر زمان دیگری حضور دارند، و بااین حال ماندگاری شان در حافظۀ ما کمتر از هر دورۀ دیگری در تاریخ است. لپور چنین چیزی را نه گرایشی زودگذر، بلکه بنابر دلایل عمیق تاریخی چیزی کم وبیش بازگشت ناپذیر می داند. یکی از نتایج آشکار این موضوع را با نگاهی دقیق تر به راستی آزمایی و بررسی دروغ های عمومی درمی یابیم، یعنی اینکه گاهی اصلاً به نظر نمی رسد که این بررسی ها سهمشان را در درستیِ گفتمان عمومی ادا کنند، بلکه بیشتر شبیه به بخشی از تمنایی عجیب و پیچیده اند ( لپور در کتابی که تعداد صفحاتش به زحمت بیش از سال هایی است که به بررسی شان نشسته، فرازهای متعددی به ماهیت مدارک، و تقریباً دو صفحۀ کامل، به تاریخچۀ راستی آزمایی اختصاص داده است، یعنی پدیده ای که خود عمیقاً آمریکایی است). همین امسال، آزمایشگاه خبرنگاران دانشگاه دوک۱ نتایج تحقیقی را منتشر کرد که براساس آن از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ ماهانه بیش از دو سازمان راستی آزمایی تأسیس شده اند. تعداد این سازمان ها درحال حاضر دست کم ۱۴۹ عدد است. آیا این مؤسسات راهی هستند برای مرتفع کردن اضطراب عمیق تری که پیرامون ماهیت منازعات سیاسی مان داریم -ما فکت های بی شماری داریم، اما بااین حال هنوز کافی نیستند- یا تصدیق ضمنی این نکته اند که خود فکت ها بخشی از قدرتشان را از دست داده اند؟ ما چگونه آنچه را که می دانیم، می دانیم؟ فهمیدن جهان از خلال داستان به قدمت خود تمدن انسانی است، اما ساختن قصه بر اساس شواهد و ساختن شواهد براساس فکت ها پیشرفتی به نسبت متأخر است. در جهان قرون وسطا، مدرکِ قابل پذیرشْ آزمون بی گناهی۲ (مانند گذشتن از آتش یا غرق کردن در آب) یا آزمون نبردِ تن به تن۳ بود، آزمونی مبتنی بر این فرض که اگر دو طرفی که با یکدیگر اختلاف دارند وارد نبردی برابر شوند، خداوند زمینۀ پیروزی طرف حق را فراهم می کند. چیزهایی مانند شواهد و مذاکره هیچ موضوعیتی نداشتند چراکه نتیجۀ آزمون، خود، برهان بود. در سال ۱۲۱۵ دستور کلیسا منجر به براندازی آزمون بی گناهی شد، و هیئت منصفه کم کم جای آزمون را گرفت. قضاوت خداوند تبدیل به قضاوت انسان شد و عصر فکت ها آغازیدن گرفت. خیلی زود، دیگر بخش های جامعه نیز که در پی کشف حقیقت بودند، درجست وجوی پاسخ روی به سمت شواهدی آوردند که قابل مشاهده یا مستندسازی باشند. علمی سر برآورد که جهان طبیعی را از خلال آزمایش های قابل مشاهده و تکرارپذیر درمی یافت. تاریخ، بدین ترتیب، قصه های ساختگی و رمانس ها و افسانه ها را کنار زد. این تغییر، ارتباط ما با جهان را به قدری تحت تأثیر قرار داد که در پایان قرن هفدهم، آن گونه که تاریخ نگاری به نام باربارا شاپیرو اشاره کرده، اعضای کلیسای انگلستان به دنبال فکت هایی برای حل و فصل اختلافاتِ حول داستان های کتاب مقدس می گشتند. شاپیرو متوجه شد علاوه بر فکت های انسانی و طبیعی، فکت هایی الهی نیز در کارند. خودِ داستان، با اولویت بخشیدن به واقعیت نمایی، رمانس و حماسه را به نفع فُرم های غیرداستانی تر پشت سر نهاد، فُرم هایی همچون سفرنامه، اخبار، و آنچه شاپیرو چنین توصیف می کند: شبه تاریخ و شبه زندگی نامه ای که رمان می خوانیمش. نیروی فکری غالب در مدرنیته، که شاپیرو آن را فرهنگ فکت می نامد، جایگزین تمامی عرف های پیشین شد و در رأس قرار گرفت. لپور، در مقالۀ سال ۲۰۱۶ خود، داستان گیرایی تعریف می کند دربارۀ چوب بیسبالی که وقتی او هشت یا نه ساله بود گم شد؛ دقیقاً پیش از آنکه بفهمد پسرک قلدری، که پایین خیابان زندگی می کند، ازقضا و به شکلی مشکوک چوبی شبیه به آن دارد که بی بروبرگرد پایینش با لاک صورتی اسم لپور نوشته شده است. پسرک گفته بود چطور است برای تصاحب چوب بیسبال با هم بجنگند، لپور در عوض پیشنهاد داده بود مسابقۀ دوچرخه سواری دهند. لپور می نویسد: قواعد اثبات دعوی در سرزمین کودکی اساساً قرون وسطایی است (درنهایت لپور نه به جنگ تن داد و نه به مسابقه؛ رفت سمت کتابخانه و پسرک قلدر چوب را برای خود نگه داشت). اما چیزی که لپور می گوید تنها مختص به دوران کودکی نیست، بلکه به شکلی فزاینده شبیه به قواعدی است که بر سیاست های کارزار حکم فرماست، آن هم در زمانه ای که سیاست می تواند همچون کارزاری جاودانه رخ نماید. لپور چنین ادامه می دهد: مناظرۀ انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، خیلی بیشتر شبیه به قضاوت با جنگ تن به تن است تا با هیئت منصفه. درخلال مناظرات سال ۲۰۱۶، کاندیداها تا جایی که می توانستند پشت سر یکدیگر حرف زدند. برنده چگونه تعیین می شود؟ نتیجه خود برهان است. من به مدت پنج سال در سمت راستی آزمای کتاب و مجلات و همچنین ویراستار مقالات در یک مجموعه کتاب تاریخ شفاهی کار می کردم، کاری که متضمن آرای ضد و نقیض دربارۀ این بود که قدرت روایت های غیرداستانی برخاسته از چیست. راستی آزمایی به نویسندگان می آموزد هرچه را مبتنی بر شواهد نیست حذف کنند. بااین حال قدرت تاریخ شفاهی در دسترسی اش به حافظه و باور نهفته است، یعنی چیزهایی که اغلب نه تنها به درستی قابل راستی آزمایی نیستند بلکه حتی گاهی آشکارا نادرست اند، اما مستعد پرده برانداختن از سوگیری ها و تحریف های منابع رسمی هستند. تاریخ شفاهی می تواند باب معناسازی را بگشاید، تار و پود تجربه را نمایان سازد، و به روشنگری بینجامد. آلساندور پرتللی، تاریخ نگار شفاهی، دراین باره می نویسد: نه تنها کارهایی که مردم انجام داده اند، بلکه همچنین کارهایی که می خواسته اند انجام دهند، آنچه معتقد بوده اند دارند انجام می دهند، و آنچه الآن فکر می کنند انجام داده ا ند، موضوع تاریخ شفاهی است. این روش تا حد امکان مبتنی بر فکت هاست، اما بااین حال مراقب است چیزی از افراد خواسته نشود که نتوانند ارائه کنند. در اواخر دهۀ ۱۹۷۰، پرتللی به شهر کوچک و کارگرنشینِ تِرنی در ایتالیا رفت تا دربارۀ قتل کارگر جوانِ کارخانۀ فولاد با اهالی مصاحبه کند، قتلی که سی سال پیش اتفاق افتاده بود. پرتللی دریافت ساکنان، و حتی شاهدان واقعه، بسیاری از جزئیات را اشتباه به یاد می آورند، اما در اشتباه هایشان از بسیاری جهات متفق القول بودند. کارگری که کشته شده بود لوییجی تراستولی نام داشت، و در جریان یک اعتراض ضد ناتو در سال ۱۹۴۹ پلیس به او شلیک کرده بود. برخی شاهدان هنگام صحبت با پرتللی افسر پلیس دیگری را به یاد آوردند که ابتدا قصد شلیک به تراستولی را داشت، اما بعد اسلحه اش را پایین آورد. عده ای دیگر دیده بودند او نه در گیرودار اعتراض بلکه، همچنان که روزنامه ها گفته بودند، مقابل دیوار کارخانه تیر خورده بود (تصویری که به گفتۀ پرتللی سنت های سیاسی و دینی شمایل نگاری محلی به ذهن آن ها متبادر می کند). عجیب تر از همه این بود که بسیاری شاهدان قتل تراستولی را در واقعه ای دیگر به یاد می آوردند، یعنی شورشی در سال ۱۹۵۳ که به دلیل تعدیل تقریباً ۳۰۰۰ نفر از کارگران کارخانه ای در قلب شهر رخ داده بود. در زمان مصاحبۀ پورتللی، ایتالیا دیگر عضو ناتو نبود، اما پورتللی دریافت تعدیل ها رشتۀ زندگی شهر و ساکنانش را پاره کرده است (چندین نفر از کارکنان در شرح ماوقع از افعال زمان حال استفاده می کردند). ناتوانی در تحت پیگرد قراردادن قاتل تراستولی برای طبقۀ کارگر اهلِ ترنی شرم آور بود، طبقه ای که به نوشتۀ پورتللی عزت نفسش برآمده از یک سنت جنگ جویی و غرور بود. هنگامی که بقایای سنت های آن ها با رخداد ها از درِ تناقض درآمد، برایشان راحت تر این بود که آنچه اتفاق افتاده را تغییر دهند، تا تصویری که از خود دارند را. خطاها، بدعت ها و اسطوره ها ما را از خلال و از فراسوی فکت ها به معانی شان رهنمون می شوند. او ادامه می دهد: درواقع اگر منابع شفاهی به ما گزارشی دقیق، موثق، و مبتنی بر فکت از مرگ لوییجی تراستولی می دادند، چیز زیادی در موردش نمی دانستیم. به نظر می رسد این موضوع تنها به ایتالیای پس از جنگ محدود نباشد. فکت، و بنیانش، چیزی نیست جز قراردادی اجتماعی. منظور لپور از اینکه می گوید دوران فکت به سر رسیده است این است که این قرارداد در حال فروپاشی است: اینکه سیاستمداران آمریکایی به سطحی نزول کرده اند که دربارۀ این بحث می کنند که چه چیزی را می شود باور کرد، یا از این حرف می زنند که چه تغییر چشم گیری در چیستی مدرک رخ داده است. این مسئله، بیش از آنکه به نوشتار مربوط باشد، مسئله ای سیاسی است. اگر فکت ها را به جای آنکه وسیله بدانیم، همچون هدف آنچه می توانیم بدانیم در نظر گیریم، دچار خطای طبقه بندی۴ شده ایم. همان زمانی که لپور و همکار نویسنده اش، تاریخ نگاری به نام جین کامنسکی، رمانشان را منتشر کردند، گزارشگر بوستون گلوب از آن ها پرسید بعد از تجربۀ کارکردن، فارغ از قیدوبند بایگانی ها و رها از این دغدغه که چه نوع اسنادی ندیده گرفته شده یا کدام زندگی ها در تاریخ گم شده اند، آیا به نظر آن ها داستان ادبی بازنمایی حقیقی تری از گذشته به دست می دهد؟ کامنسکی پاسخ داد: من فکر نمی کنم داستان حقیقی تر از تاریخ باشد، اما فکر هم نمی کنم رمان جعلی است. به نظرم به شکل متفاوتی حقیقی است. مثل این است که بپرسید شعر حقیقی تر است یا دیوار. این حقایق پاسخی به پرسش دیوید رمزی است، پرسشی عمیقاً آشنا و اساساً بیگانه. هنوز به راحتی می توان تصور کرد آمریکایی های نخستین، چیزی را از هیچ خلق کردند، و کاشفانی که از اقیانوس اطلس می گذشتند دریا را درنوردیدند تا راهشان را به سوی سرزمین های وحشی و ناشناخته باز کنند. اما لپور می گوید در همان زمانِ سفرِ کریستف کلمب هم، جمعیت قارۀ آمریکا از اروپا بیشتر بود. سه میلیون تاینو۵ تنها در جزیرۀ هیسپانیولا۶ زندگی می کردند، نامی که کلمب بر نخستین جزیره ای که در آن پهلو گرفت نهاد و معتقد بود کنارۀ آسیاست و مسیر جدیدی به شرق یافته است. او در روزنوشت های سفرش نوشته است که به بندگی گرفتن بومیان چقدر ساده است، کاری که اسپانیا خیلی زود برای استخراج طلا و کشت نیشکر انجام داد و طی پنجاه سال جمعیت بومیان بیش از ۹۹.۹ درصد کاهش یافت. اما برای به رسمیت شناختن هیسپانیولا به عنوان بخشی از جهان جدید و جایی که قرار بود شبیه به هیچ جا نباشد، کاشفی دیگر -و بیش از یک دهه- نیاز بود. کمی بعدتر، نقشه برداری آلمانی آنجا را به نقشۀ جهان افزود و نامش را آمریکا گذاشت. آمریکا پیش از آن یک ایده بود، یک تکه زمین. ما تمایل داریم تاریخ را همچون نوعی سابقه در نظر آوریم، اما تاریخ درواقع یک روایت است. وقتی لپور می نویسد سفر کلمب قاره ها را به یکدیگر گره زد، می تواند نشان دهد چگونه، و حتی در کجا، می باید به دنبال سوابق باقی مانده بود. طی سدۀ پس از به خشکی رسیدنِ کلمب، اروپایی ها ۲۰۰ تن طلا و ۱۶۰۰۰ تُن نقره، صرف نظر از میزان قاچاق شده، از معادن غرب بارِ کشتی هایشان کردند و به این سوی آب آوردند. همان طور که ثروت به شرق جاری می شد، گیاهان و جانوران به غرب برده می شدند. جمعیتِ گله هایی که اروپاییان آورده بودند، در غیاب شکارچیان طبیعی، هر پانزده ماه دو برابر می شد و هشت خوکی که کلمب در سفر دومش -به همراهِ مرغ و خروس و گوسفند و بز و اسب و مشتی دانه- آورده بود، طی اندک سالی، تبدیل به هزاران شدند. ناتوانی و اکراه اروپاییان در فهمیدن زبان های بومی، قصه ها و شیوۀ زندگی آنان، زمینۀ رشد سوءتفاهمی عمیق را مهیا کرد، یعنی پندارۀ افرادی که در وضع طبیعی زندگی می کنند. پندارۀ ذهنی ای که توماس هابز و جان لاک داشتند براساس آن در اروپا ایدۀ دولت مدرن را می ساختند. جان لاک می نویسد: در آغاز همۀ دنیا آمریکا بود. بریتانیا، کم و بیش دیرتر مستعمره نشین هایش را سامان داد، و دلیل این تأخیر هم زمینه سازی برای ایجاد کشوری جدید نبود، بلکه می خواست راهبردی متعادل تر، نزدیک خانه، در پیش گیرد (یکی از مشاوران ملکه الیزابت بر گزارشی که دربارۀ ابراز علاقۀ بریتانیا به غرب نوشته بود چنین عنوانی نهاد: گفتار در این باب که چگونه علیاحضرت می توانند باعث تکدر خاطر پادشاه اسپانیا شوند). بریتانیا همچنین دیرتر به بازار تجارت برده وارد شد، اما خیلی زود بر آن چیرگی یافت. از سال ۱۶۰۰ تا ۱۸۰۰، به ازای استقرار هر اروپایی در بریتیش آمریکا، پنج آفریقایی به زور بدانجا برده شدند. یکی از بازدیدکنندگان ساحل کارولینا دربارۀ آن منطقه چنین نوشته است: بیشتر شبیه به کشور کاکاسیاه هاست تا کشوری که سفیدپوستان در آن ساکن اند. در زمان اعلامیۀ استقلال، که بخش بزرگی از فهم عمومی دربارۀ آمریکا به شکل سنتی با آن آغاز شد، نزدیک به دو قرن شورش های بردگان و جنگ با سرخ پوست ها اندیشه های آزادی، اختیار، استبداد، و انقلاب را به بوتۀ آزمون نهاده بود: چیزهایی که امضاکنندگان ابتکار خود می دانستند. در اوایل سال ۱۷۷۶، ابیگل آدامز به همسرش جان، که عضو کنگرۀ قاره ای۷ بود، نامه ای نوشت و از او خواست: بانوان را از یاد مبر، و دربرابر آن ها بخشنده تر و بلندنظرتر از آن باش که نیاکانت بودند. ابیگل به یاد همسرش آورد که او و همکارانش در فیلادلفیا گرد آمده اند تا حکومتی به نمایندگی از مردم تأسیس کرده، و شکل حکومتی پیشین را کنار گذارند، چراکه آن حکومت نمایندۀ مردم نبود. ابیگل نوشت: فراموش مکن تمامی مردها، اگر بتوانند، مستبد می شوند. همسرش پاسخ داد: کاری جز خندیدن از دستم برنمی آید. این تنها مورد تضاد میان اعمال و اصول بنیان گذاران نیست. اما عاقلانه تر آن است که به جای آنکه چنین مکالماتی را -همچون نشانه هایی از دورویی یا سوء نیت- بی اهمیت بدانیم، همچون تضادهایی در نظر گیریمشان که در قلب سرچشمه های پیچیدۀ آمریکا جای دارند. خواهی نخواهی، لاینحل بودن این تنازعات تبدیل به موتور محرک سیاست آمریکا شده است. در پیش نویس نهایی اعلامیۀ استقلال، بند اولیه ای را مستثنا کردند که در آن برده داری، به عنوان یکی از بی عدالتی هایی که انگلستان در خاطره ها ثبت کرده، و تجاوز به حقوق مقدس زندگی و آزادی ذکر شده بود. لپور این حرکت را شکست مهیب ارادۀ سیاسی در عینِ شجاعت خارق العاده می نامد. ناگفته نماند که تصویب این حقایق - که تمامی انسان ها برابر آفریده شده اند، و همگی حقوقی خدشه ناپذیر دارند که دولتِ انتخاب شده به دست مردم می باید تضمینش کند- آن قدر خوب شنیده شد که برده داران جامائیکا آمریکایی ها را به خاطر شورش برده ها ملامت می کردند، شورشی که چند هفته پس از امضای بیانیه شعله ور شد (هنگام بازنگری قانون اساسی و همچنین در نخستین دور کنگره تلاش های جدی برای لغو برده داری انجام شد و به نتیجه نرسید. لپور می گوید در پایان قرن نوزدهم دو انقلاب در آمریکا اتفاق افتاد، اما تنها یکی از آن ها پیروز شد). کارِ لپور نشان می دهد همان طور که آمریکا یک مکان است، نوعی تخیل نیز هست. ارزش اصلی پروژه هایی همچون این حقایق تنها به دلیل قراردادن وقایع در بستر تاریخ نیست، بلکه همچنین در پرتویی است که بر غیاب ها و زدوده های تاریخ می افکنند. این پروژه به ما می گوید چه چیزی اتفاق افتاد و چه چیزها قطعاً اتفاق نیفتاد. می گوید کدام مسئله حل شد، کدام به تعویق افتاد، و کدام یک به شکلی دیگر طرح شد. نامه ای از زندان بیرمنگام، به قلم مارتین لوتر کینگ جونیور، به جنبش تی پارتی بوستون استناد کرد و رونالد ریگان، هنگام اعلام حمایت از بری گلدواتر در سال ۱۹۶۴، به رأی دهندگان هشدار داد که بنیان گذاران را از یاد نبرند. وانگهی، همان هنگامی که دیوید واکر استینافش را در مخالفت با برده داری در آستانۀ جنگ داخلی منتشر کرد، و هم زمانی که الیزابت کدی استنتون۸ پیش نویش درخواست برای اصلاحاتش را در سنکا فالز رونمایی کرد، دلیلشان این بود که از یک سو اعلامیۀ استقلال را با درنظرگرفتن مستثناشدگان بازسازی کنند، و از سوی دیگر خود را در مقام اخلاف فلسفی آن مردانی بنشانند که اعلامیه را امضا کرده بودند. آمریکا آن قدر که شاهکار بازآفرینی بود، شاهکار آفرینندگی نبود. ادبیاتی که بنیان گذاران برای برابری و حقوق به کار بردند راه خود را به کنایات مردم گشود؛ بدین ترتیب ساخته و بازساخته شد و خود را به دو طرف طیف سیاسی کشاند. زمانی که دونالد ترامپ -که بعد کاندیدایی شد که از صندوق های رأی بیرون آمد- در اواخر سال ۲۰۱۵ با آلکس جونز، نظریه پرداز توطئه و نفرت پراکن، مصاحبه کرد، واکنش تشکیلات سیاسی ناباوری بود. اما شاید بهتر بود در واکنششان بازنگری می کردند. جونز به ترامپ گفت: کاری که تو می کنی حماسه است. دو آدم خودخواندۀ بی نام و نشان نشسته بودند و صحبت می کردند. جونز ادامه داد: کار تو در سطح جرج واشنگتن است. لپور، هم در کتابش و هم جاهای دیگر، می گوید هر نسل می باید راهی برای به ارث بردن میراثی از انقلاب آمریکا بیابد. او می گوید: ما مردمی هستیم که در یک ایده سهیمیم. ممکن است حق با او باشد؟ هرچه باشد، داستان جذابی است.اطلاعات کتاب شناختی:Lepore, Jill. These Truths: A History of the United States, W. W. Norton & Company, 2018پی نوشت ها: این مطلب را الکس کارپ نوشته است و در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۱۸ با عنوان History for a Post-Fact America در وب سایت نیویورک ریویو آو بوکس منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۲۱ آذر ۱۳۹۷ با عنوان در آغاز، همه جا آمریکا بود: تاریخی جدید از آمریکا و ترجمۀ آرش رضاپور منتشر کرده است. الکس کارپ (Alex Carp) ویراستار تحقیقی وب سایت های نیویورک ریویو آو بوکس و گرنیکا است.[۱] Duke University Reporters Lab: مرکز راستی آزمایی وابسته به دانشگاه دوک است [مترجم]. [۲] trial by ordeal: محکمه ای که در آن فرد متهم کاری خطرناک مثل نوشیدن زهر و راه رفتن بر روی آتش انجام می دهد تا پس از آن با بهبودی متهم بی گناهی اش ثابت شود. این محکمه هم در دین زرتشتی و هم در مسیحیت ایام قرون وسطا رواج داشت [مترجم]. [۳] trial by combat: محکمه ای که در آن، به دلیل کافی نبودن شواهد برای اثبات دعاوی یکی از طرفین، قاضی شاکی و متهم را ملزم به نوعی دوئل و نبرد تن به تن می کند و فرد پیروز طرف برحق دادگاه اعلام می شود. ریشۀ این نوع قضاوت به گذشتگان اقوام ژرمن می رسد [مترجم]. [۴] category error [۵] Tano: دسته ای از بومیان کاراییب [مترجم]. [۶] Hispaniola [۷] Continental Congress: کنگرۀ قاره ای یا کنگرۀ فیلادلفیا شامل سیزده نماینده از سیزده مستعمره نشین بود که، در زمان انقلاب، ادارۀ حکومت را در دست گرفت [مترجم]. [۸] Elizabeth Cady Stanton: از بنیان گذاران مبارزه برای حقوق زنان بود، و از چهره های تأثیرگذار نخستین کنوانسیون حقوق زنان که در شهر سنکافالز برپا شد [مترجم].