ترجمان 1 خرداد 1398 ساعت 10:26 http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9405/ -------------------------------------------------- چطور است هیچ کاری نکنیم؟ عنوان : چگونه هم آرامش ذهنی داشته باشیم و هم تلفن همراه؟ شاید بهتر باشد به جای این‌که عادت‌های سفت‌وسختی را بسازیم، دربارهٔ رویکردمان نسبت به زندگی تجدید نظر کنیم -------------------------------------------------- زندگی ما طوری شده که بدون گوشی هوشمند دست‌کمی از جهنم ندارد. البته عجیب هم نیست؛ پیش‌تر کارشناس طراحی گوگل، تریستان هریس، گفته بود که «گوشی‌های هوشمند طوری ساخته شده‌اند که اعتیادآور باشند». اما با این اعتیاد چه می‌شود کرد؟ اگر شبکه‌های اجتماعی را ترک کنیم، شاید حتی امنیت معیشتمان هم به خطر بیفتد. از سوی دیگر، اگر در آن بمانیم، آرامش روح و روانمان را با دست خود سرکوب خواهیم کرد. دو کتاب جدید راه‌حل‌هایی دارند که شاید به درد ما هم بخورد. متن : جیا تولنتینو، نیویورکر بلز پاسکال، فیلسوفِ فرانسوی، در ۱۶۵۴ نوشت: همهٔ گرفتاری های انسان از این است که نمی تواند در اتاقی تنها بنشیند، آرام بگیرد و سکوت کند. اسکرین تایم یکی از قابلیت های جدید سیستم عامل آیفون است که ادعا می شود به کاربران کمک می کند با اعتیادشان به نمایشگر مواجه شوند، اعتیادی که آیفون تغذیه اش می کند. اسکرین تایم می گوید فعالیت موبایلی ام در روزهای معمولی شامل نود دقیقه پیامک بازی، یک ساعت مطالعه، یک ساعت دیگر برای ایمیل و یک ساعت دیگر برای شبکه های اجتماعی می شود و حدود هفتاد بار هم گوشی ام را برمی دارم که یعنی در هر ساعت چهار بار گوشی را می بینم. من گوشی ام را با خودم این طرف و آن طرف می برم، انگار که مخزن اکسیژن باشد. وقتی دارم صبحانه آماده می کنم و زباله ها را بیرون می برم، به گوشی خیره می شوم و بهترین چیزی که کارکردن در خانه برایم دارد، یعنی احساس اختیار و آرامش نسبی، را تباه می کنم. هر کاری که بگویید کرده ام تا کمتر به صفحهٔ گوشی نگاه کنم: من پوش نوتیفیکیشن دریافت نمی کنم، از فیسبوک استفاده نمی کنم و در اینستاگرام استوری نمی بینم. روی مرورگر کامپیوتر خانه ام افزونه ای به نام استِی فوکِسد۱ نصب کرده ام که توییتر را، پس از ۴۵ دقیقه استفاده در روز، محدود می کند. روی گوشی ام اپلیکیشنی به نام فیریدم۲ نصب کرده ام که شبکه های اجتماعی را در بیشتر وقت روز کاری مسدود می کند. اگر یکی از کمربندهای پاکدامنی۳ دیجیتالم درست کار نکند، مانند معتادها صفحات اینترنت را بالا و پایین می کنم. بعد تا اندازه ای جلوی خودم را می گیرم که بتوانم با برآشفتگی به خدمات مصرف کنندگان آن اپلیکیشن ایمیل بزنم و مثلاً بگویم: فیریدم کار نمی کند! برای روزنامه نگارها، توییتر هرچه بیشتر در نقش شکل مأنوسی از کار مدرن عمل می کند؛ به جای دستمزدشان دیده می شوند و برای سرگرمی در آن حضور دارند. عده ای از ما دربارهٔ جهان اینترنت هم می نویسیم و باعث می شویم استفاده از شبکه های اجتماعی به نیازی حرفه ای تبدیل شود. این طور که پیداست، هر هفته روزنامه نگاری در توییتر اعلام می کند که می خواهد توییتر را ترک کند یا ستون مخالفی می نویسد و توضیح می دهد که چرا می خواهد شبکه های اجتماعی را کنار بگذارد؛ این سبک از جستارنویسی به اندازه ای متداول شده که ماه پیش در وال استریت ژورنال به سخره گرفته شد. جیسون گی، نویسندهٔ آن نقیضه، این طور آغاز می کند: یک ربع پیش، استفاده از فیسبوک و اینستاگرام و توییتر را کنار گذاشتم. بعد ادامه می دهد: ظرف چند ثانیه متوجه شدم که خوشحال ترم، کج خلقی ام کمتر شده، بیشتر فکر می کنم و متعادل ترم. اینک من با همسایه ها و حیوانات مهربان ترم و برای فعالیت هایی که واقعاً اهمیت دارند، وقت بیشتری صرف می کنم. نویسنده ای که، پس از ماه ها و سال ها خیره شدن به پیکسل ها و ثبت تمام دقایق زندگی، دربارهٔ تنها غروب خورشیدی که هم رسان نکرده تأمل می کند، ممکن است، تحت تأثیر طعم زودگذر موسیقی آنالوگی از گروه نیروانا، به تعالی گرایی ازخودراضی بدل شود. اما فقط روزنامه نگاران نیستند که سعی می کنند از چنبر بی انتهای خودستایی و اضطراب و حواس پرتی، که ارمغان شبکه های اجتماعی است، بگریزند. قریب به سه چهارم از آمریکایی ها اقداماتی برای فاصله گیری از فیسبوک انجام داده اند. خانواده هایی هستند که می کوشند یک تعطیلی دیجیتال در هفته داشته باشند. پدرومادرها به دنبال جایگزین هایی هستند برای زمانی که بچه ها با یوتیوب سپری می کنند. بااین حال، احساس ناتوانیِ آزاردهنده همچنان رو به افزایش است و حکم باران اسیدی ای را دارد که بر ذهن جمعی مان می بارد.به نظر کال نیوپورت، استاد رشتهٔ علوم کامپیوتر دانشگاه جورج تاون، قدرت یورش فناوری های جدید به قلمرو شناختی ما را نمی شود فقط به کمک نیروی اراده و هشدار و تصمیمات مبهم مهار کرد. در کتاب مینیمالیسم دیجیتال: انتخاب زندگی متمرکز در جهانی پرسروصدا، نیوپورت بحث می کند که باید نوعی فلسفهٔ استفاده از فناوری ایجاد کنیم. نیوپورت پیشنهاد می کند که دوره ای یک ماهه برای سم زدایی دیجیتال بگذرانیم؛ مانند دوره های پاک سازی و سامان دهیِ ماری کوندو که، در آن، شخص باید همهٔ فناوری های انتخابی را کنار بگذارد. پس از پایان این دوره، مینیمالیستِ دیجیتال استفاده از این فناوری ها را، آرام آرام و بر اساس شرایط و قوانین دقیق خودش، دوباره از سر می گیرد. این شخص شاید فقط یک ساعت در هفته به اینستاگرام نیاز داشته باشد تا بتواند بچه ها و سگ هایی را که دوست دارد دنبال کند. به گفتهٔ نیوپورت، ممکن است این شخص ترجیح بدهد ساعات مکالمهٔ اداری را در کافه ای محلی برگزار کند و دیگر دائماً مشغول پیامک بازی با دوستان و آشنایان نباشد. از نظر نیوپورت، مینیمالیست دیجیتال کسی است که فعالیت های کم کیفیتی مانند پایین و بالا رفتن غیرارادی در صفحات گوشی و تماشای ضربتی فیلم و سریال را کنار می گذارد و اوقات فراغتش را با فعالیت های باکیفیتی همچون بازی های رومیزی، کراس فیت۴ و باشگاه کتاب خوانی می گذراند و هر هفته تعمیر یا ساخت وسیله ای را یاد می گیرد. هدف این است که مانند گرویدن به مسیحیت یا گیاه خوارشدن، دیدگاه و رفتار فرد برای همیشه تغییر کند و در خدمت حیاتی قرار بگیرد که به طور کلی پربارتر باشد. در این شیوه از زندگی، فقط زمانی سراغ فناوری های دیجیتال می رویم که، برای هدفی شخصی که با دقت تمام سنجیده شده، بهترین رویه را ارائه کند. نیوپورت شرح می دهد که وقتی یاد می گیرید مینیمالیست دیجیتال باشید، باید فعالیت های دیگری را انجام بدهید. نیوپورت می نویسد: اگر حواس پرتی های عادی را کم کنید و فضایی را که خالی می شود پر نکنید، زندگی ملال آور و ناخوشایند خواهد شد. نشستن در تنهایی و سکوت اتاق کار حرفه ای هاست. ابتدای ماه مارس تصمیم گرفتم این کلیشه را در آغوش بکشم و به نصیحت نیوپورت عمل کنم. ساعتی معمولی خریدم، افزونهٔ مرورگرم را طوری تنظیم کردم که جیرهٔ شبکه های اجتماعی ام روی کامپیوتر خانگی به پانزده دقیقه برسد و تنظیمات اپلیکیشن فیریدم را تغییر دادم تا دسترسی ام به توییتر و اینستاگرام را کاملاً متوقف کند (قبلاً اپلیکیشن های اینستاگرام و توییتر را پاک کرده بودم، اما خیلی اوقات اینستاگرام را نصب و دوباره پاک می کردم. توییتر را هم از طریق مرورگر گوشی می دیدم). با خودم عهد کردم که وقتی سگم را بیرون می برم، گوشی ام را در آپارتمان بگذارم. احساس می کردم که امکان ندارد بتوانم شبکه های اجتماعی را کاملاً کنار بگذارم، چون هرچه نباشد، روزنامه نگارم. اما می خواستم، حتی زمان هایی که احساس می کردم دچار وقفهٔ ذهنی لحظه ای شده ام، آیفونم را برندارم.دست کم بیست سال قبل، مایکل گلدهابر در مجلهٔ وایرد نوشت که اینترنت کاربرانش را در دریای اطلاعات غرق می کند و، همزمان، تولید اطلاعات پیوسته توسعه می یابد. این فرایند موجب می شود که توجهْ به منبعی کمیاب و مطلوب تبدیل شود؛ اقتصاد بدیهی فضای سایبری. گلدهابر پیش بینی کرد که وقتی اقتصاد توجه به کمال برسد، تقریباً هر کسی وب سایتی برای خودش خواهد داشت و به خوانندگان هشدار داد: افزایش تقاضا برای توجهِ محدود و کرانمند ما جلوی تأمل و تفکر عمیقمان را خواهد گرفت (بگذریم از اینکه بخواهیم از اوقات فراغتمان لذت ببریم). به عبارت دیگر، گلدهابر طرحی کلی از عصر شبکه های اجتماعی مشخص کرد. شبکه های اجتماعی از فردیت روزمره پول درمی آورند: ترجیحات و داده های شخصی ما را دنبال می کنند و به آگهی دهندگان می فروشند، رابطه های ما را مجرای بالقوهٔ درآمد می دانند و خودمان با نمایش نسخه ای از کسی که تصور می کنیم هستیم، پیوسته توجه پرمنفعت یکدیگر را جلب می کنیم. به مرور زمان، این شرایط و ضوابط را پذیرفته ایم: شاید بخش بسیار ناچیزی از قدر و ارزشی که ساخته ایم را حفظ کنیم، اما گذاشته ایم که شبکه های اجتماعی موجب شوند که احساس کنیم ارزشمندیم. شبکه های اجتماعی با ارائهٔ شکل های مختلفِ تأییدِ اجتماعی که ادواری و پیش بینی ناپذیرند، مانند لایک های فیسبوک و اینستاگرام و ریتوییت های توییتر، به استفادهٔ ناخواسته دامن می زنند، انگار با ماشین قماری بازی می کنید که مشخص خواهد کرد دیگران دوستتان دارند یا نه. بالاخره وابستگی هم منطق خاص خودش را دارد. مدتی پیش از این، شایعهٔ سربسته ای پراکنده شد که می گفت توییتر می خواهد لایک را کنار بگذارد. کاربران اعتراض کردند. اگر می توانستم دکمه ای را فشار بدهم و بتوانم بدون اینکه تعداد دنبال کنندگان جدیدم یا تعداد لایک های پست های اخیرم را ببینم، در توییتر معرفی کتاب بخوانم و در اینستاگرام عکس تولهٔ سگ ببینم، حتماً این کار را می کردم. چنین چیزی کمکم می کرد وقت کمتری در اینترنت تلف کنم و کمتر احساس کنم که در آن غرق شده ام. این کار البته باعث خواهد شد که از ترشح مرتب و بیهودهٔ دوپامین محروم شوم و توییتر و اینستاگرام -و شرکت هایی که در آن ها تبلیغ می کنند- درآمد خیلی زیادی کسب نکنند. در نخستین روزهای اینترنت زدایی، متوجه شدم که به طور غیرارادی ایمیلم را باز می کنم و پیام هایی را که قبلاً خوانده بودم، دوباره می خوانم و عنوان ها را بارها و بارها مرور می کنم. انگار که جادو شده باشم، سعی می کردم اطلاعات بیشتری در بین این پیام ها ببینم. پیاده روی همراه با سگم را طولانی تر کردم و کوشیدم ضمن این پیاده روی ها کارهای مفیدی انجام بدهم. مثلاً زاغ همسایه ها را چوب بزنم یا برنامهٔ هفتگی ام را معین کنم. خیلی زود به این تعلیق راکد و خوشایند تن دادم. یک روز بعدازظهر، پیچیده در پتو، روی کاناپه ام دراز کشیده بودم که هجوم سکوتی ذهنی را حس کردم که هم آزاردهنده بود و هم لذت توهم آمیزی داشت. دلم نمی خواست باشگاه کتاب خوانی راه بیندازم یا یاد بگیرم که چطور چیزی را تعمیر کنم یا بسازم. می خواستم سست، سبک بار و بی هدف باشم، کیفیت هایی که در بزرگ سالی، همیشه به نظرم آمده بود با خطر اقتصادی همراه اند. جنی اودل در کتابی به نام چطور هیچ کاری نکنیم: مقاومت در برابر اقتصاد توجه می نویسد: چیزی سخت تر از این نیست که کاری نکنیم. جنی اودل، هنرمند چندرشته ای و مدرس استنفورد، شاید بیشتر به خاطر جزوۀ چیزی به نام ساعت رایگان وجود ندارد۵ معروف باشد، جزوه ای که اودل وقتی که مقامی در موزهٔ سرمایه داری در اوکلند داشت سرهم کرد. اودل منشأ ساعتی ساده با ظاهری به روز را که در اینستاگرام به رایگان عرضه می شد بررسی کرد و با آیینه خانه ای از ویترین های دیجیتال مواجه شد که گویی با الگوریتم خاصی ساخته شده بودند. خرده فروشان خودشان را برندهایی معرفی می کردند که حضور مادی شان در شهرهای پرزرق وبرقی همچون میامی بیچ و سان فرانسیسکوست، اما در واقع گره گاه هایی بودند در شبکه ای عظیم از عمده فروشان شیاد در گوشه وکنار جهان که به سختی می شد پشت سرشان حضوری انسانی تشخیص داد. جنی اودل هم مانند نیوپورت معتقد است که باید وقت کمتری در اینترنت بگذرانیم. اما، برخلاف نیوپورت، اودل از خوانندگان می خواهد دربارهٔ خودِ انگارهٔ بازدهی و سودمندی تردید کنند. اودل نوشته است که زندگی چیزی بیش از ابزار است و بنابراین نمی تواند بهینه باشد. به اندازهٔ کافی جذاب دانستنِ جهان مادی و داشتن برداشتی از خود که فراتر از توصیف الگوریتمی باشد؛ این ها نه فقط غایتی در خود و برای خود هستند، بلکه حق مسلم هر کسی اند که بخت زندگی داشته است. اودل لحظه هایی را که در مسیر زندگی اش به سمت این ارزش ها چرخیده به تفصیل شرح می دهد. پس از انتخابات ۲۰۱۶، اودل شروع کرد به اینکه در بالکن خانه اش به دو کلاغ بادام زمینی بدهد و این واقعیت را مایهٔ تسلی یافت که این دو جانور ذاتاً وحشی مرا می شناسند و من جایی در جهانشان دارم. او همچنین از طریق گوگل مپ شیفتهٔ شاخابه ای در پشت مهدکودک قدیمی اش شد و همراه دوستش رفت تا آن را از نزدیک ببیند. اودل بستر این شاخابه را دنبال کرد و فهمید که از زیر مرکز خرید کوپرتینو و مقر اصلی اپل می گذرد. شاخابه یادآور این نکته شد که زیر سطح جهان یکنواخت محصولات، نتایج، تجربه ها و بررسی ها صخرهٔ عظیمی هست که دیگر شکل های زندگی اش، طبق منطقی کهن، تراونده و تقریباً زیرزمینی کار می کند.اودل با ظرافت تمام بحران طبیعت و بحران ذهن هایمان را در یک تراز می گذارد و ادعا می کند آنچه که بر سر جهان طبیعی آمده دارد سر خودمان هم می آید و به زودی به همان اندازه جبران ناپذیر خواهد شد. او تفاوت ناچیزی بین بازسازی زیست بوم ها به معنای معمول و ترمیم زیستگاه های اندیشهٔ انسانی می بیند؛ منطق بهره وری سرمایه دارانه هر دوی این ها را تهدید می کند. به باور اودل، ما با افشای دائمی نیازها و امیالمان نزد شرکت های تکنولوژی، که با وارسیِ فردیت ما دنبال فرصت درآمدزایی می گردند، داریم ژرفاهای مبهم و اسرارآمیزمان را نادیده می گیریم و حتی از دست می دهیم؛ پاره هایی از ما که هدفی را تعقیب نمی کنند و وجود دارند که وجود داشته باشند. بهترین و زنده ترین پاره های وجود ما دارد زیر سنگ فرش منطق بی رحم فایده می رود. مینیمالیسم دیجیتال و چطور هیچ کاری نکنیم را می توان در دستهٔ کتاب راهنماهای عالمانه جا داد؛ نویسندگان سی وچندسالهٔ این کتاب ها، که یکی هنرمند است و دیگری استاد علوم کامپیوتر، هر دو با فوریتی کنونی دست به گریبان اند (اودل در جایی نوشته که کتابش را عمل گرایی ای می داند که پشت نقاب خودیاری پنهان شده). اودل به جای آنکه فلسفه ای برای استفاده از فناوری ارائه کند، از فلسفه ای برای زندگی مدرن می گوید که نامش را برچیدن مانیفست گذاشته و تمایل دارد آن را در برابر مانیفست سرنوشت۶ بگذارد. فلسفهٔ اودل نوعی از پیشرفت که بر محور تلاش و مجاهدت فردی استوار است رد می کند و تأکیدش را بر توجه به یکدیگر، مراقبت و وابستگی متقابل می گذارد. اودل در بی اریا بزرگ شده و کتابش پر از بی شرمی های هیپی هاست که شاید به بدبینی دامن بزند. اما از نظر من -و به گمانم از نظر بسیاری از آنانی که در کنار اینترنت رشد کرده اند و، با تکیه بر ترکیبی از جبرباوریِ فراگیر و شعله های التهابی بی قرار، با شتاب و بی ثباتیِ زندگی مدرن درگیر بوده اند- اودل روی رگه ای از امکان انگشت گذاشته که مدت ها از چشمم دور مانده بود. اودل در باب نخستین سیستم تابلوی اعلاناتِ۷ الکترونیکی نوشته است که سال ۱۹۷۲ در برکلی و به عنوان بانک حافظهٔ همگانی راه اندازی شد. او سپس این سیستم را در مقابل نکست دور۸ می گذارد. نکست دور شبکۀ اجتماعیِ محله محور، بدنام و کج پندارانه ای است که به تازگی یک ونیم میلیارد دلار ارزش گذاری شده است. اودل استدلال می کند که انگیزهٔ سود مانع شده از چیزی که می توانسته نوعی مداخلهٔ مدنی سالم باشد. نیوپورت، که خودش در هیچ کدام از شبکه های اجتماعی حساب کاربری ندارد، مدل کنونی سود شبکه های اجتماعی را یک ناگزیری شوربختانه می داند. اودل باور دارد که راه دیگری هست. برای نمونه، به پلتفرم مستقل ماستودون۹ اشاره می کند، که غیرمتمرکز است و با سرمایه گذاری جمعی اداره می شود (ماستودون از کامپیوترهای منفردی تشکیل شده که عملکردی مستقل دارند و کاربرانش می توانند متن هایی کوتاه منتشر کنند). پول درآوردن از چیزی اغلب به معنای نابودکردن آن است، فرقی هم نمی کند که آن چیز جنگل باشد یا برداشتی از خود. اودل به درخت سرخ چوب مشهوری اشاره می کند که بازماندهٔ کهنه کار نامیده می شود و تخمین می زنند نزدیک به پانصد سال عمر داشته باشد. برخلاف همهٔ درختان همنوعش در منطقه، این درخت را هرگز نبریده اند، چون درخت کوتوله و تاب داری بوده که در سراشیبی صخره روییده بوده؛ ظاهراً این درخت برای چوب بُرها سودی نداشته است. اودل می نویسد که این درخت شمایلی از مقاومت در محل است، شمایل چیزی که از چنگ سرمایه داری گریخته است. از نگاه اودل، تنها راهی که وجود دارد این است که مانند بازماندهٔ کهنه کار باشیم. برای آنکه تاب بیاوریم، باید بتوانیم هیچ کاری نکنیم؛ صرفاً شاهد باشیم، در جای خودمان بمانیم و سرپناهی برای یکدیگر بسازیم. با اینکه در نوشتار اودل نیشی سیاسی وجود دارد، به سیاست های قانونی خاصی اشاره نمی کند که با وضعیت جاری مرتبط باشد. او نیروی بالقوهٔ تغییر را در کنش امتناع فردی می بیند، به این دلیل که چنین امتناعی فضای حرکت دیگران را می سازد. اودل به اعتصاب ۱۹۳۴ اسکله های سواحل غربی آمریکا استناد می کند که سرچشمه های آن را در خبرنامه ای اعتراضی و بی نام ونشان به نام واترفرانت ورکر۱۰ می شد پیگیری کرد که نخستین شماره اش سال ۱۹۳۲ منتشر شد. خاستگاه دیگر آن اعتصاب اتحادیه هایی بود که در پی قانون نوسازی صنایع ملی ۱۹۳۳ پدید آمدند. این اعتصاب در محدوده ای نزدیک به ۳۲۰۰ کیلومتر گسترش یافت و هوادارانی از سراسر کشور حمایتش کردند. کشاورزان غذا فرستادند و زنان گروه امداد تشکیل دادند. این اعتصاب تمام سان فرانسیسکو را تحت الشعاع قرار داد: پس از آنکه کارفرمایان خط اعتصاب را شکستند و پلیس دو نفر را کشت، حداقل صدهزار نفر در سان فرانسیسکو اعتصاب عمومی ترتیب دادند. اودل می نویسد این چیزی است که لازم داریم: برنامه ای برای امتناع، تحریم و کارشکنی؛ دورنمایی از سرپیچی که به اقشار وسیع تر مردم انتقال یابد. اگر می خواستم دست به اعتصاب بزنم و شغل نصفه ونیمه ام را که تدارک توییت هایی مزخرف دربارهٔ نوشته ها و مسائل شخصی ام است کنار بگذارم، راهی نبود جز اینکه این اعتصاب را در توییتر در معرض دید بگذارم و اثراتش را نادیده بگیرم: برای آنکه در محدوده های اقتصاد توجه، علیه چیزی حرفی بزنید، ناگزیرید توجه بیشتری جلب کنید. دشوار است که تصور کنیم کنش فردیِ سرپیچی بتواند، در بیرون از پلتفرم هایی که ارادۀ ترکشان وجود دارد، نیروی فزایندهٔ جمعی پدید بیاورد. سال گذشته، پس از آنکه یکی از کارکنان سابق شرکت کمبریج آنالیتیکا فاش کرد که این شرکت داده های میلیون ها کاربر فیسبوک را جمع آوری کرده و در اختیار کمپین تبلیغاتی ترامپ گذاشته، هشتگ deletefacebook# در توییتر داغ شد. شان پارکر، نخستین مدیر فیسبوک، این شبکهٔ اجتماعی را حلقهٔ بازخورد تأیید اجتماعی نامیده است که برای بهره برداری از ضعفی در روان انسان طراحی شده. تریستان هریس که قبلاً کارشناس اخلاق در طراحی گوگل بوده، گفته است گوشی های هوشمند طوری ساخته شده اند که اعتیادآور باشند. حکومت آمریکا برای برخی مواد اعتیادآور قوانینی دارد و طرح هایی در جریان است که شبکه های اجتماعی با دقت بیشتری تحت نظارت باشند. مارک وارنر، سناتور دموکرات ایالت ویرجینیا، چندین طرح پیشنهادی دارد که شبکه های اجتماعی را ملزم می کند کاربران خارجی ای را که وانمود می کنند آمریکایی اند، شناسایی کنند و به دولت فدرال اجازه می دهد، با وضع معیارهایی اجباری، امکان بازرسی الگوریتم ها را داشته باشد. نانسی پلوسی، سخنگوی مجلس نمایندگان آمریکا، رو خانا را مأمور کرده است تا منشور حقوق اینترنت را تنظیم کند که به مسائلی از قبیل دسترسی، حریم خصوصی و بی طرفی شبکه می پردازد. رو خانا نمایندهٔ ایالت کالیفرنیاست که دفتر اصلی اپل و گوگل در منطقهٔ او قرار دارد. سناتور الیزابت وارن معتقد است که آمازون، فیسبوک و گوگل شرکت هایی تک قطبی شده اند و باید تجزیه شوند. اما هیچ کدام از این پیشنهادها مستقیماً به پولی سازی توجه، که هم نیوپورت و هم اودل نگرانی اش را دارند، مربوط نمی شود. شاید قانون گذاران موفق شوند داده هایی را که مردم هنگام استفاده از اینترنت تولید می کنند، بیش از پیش، تحت اختیار شهروندان در بیاورند، ولی از قرار معلوم شبکه های اجتماعی همچنان کاربرانشان را به چشم کشورهای کوچکی خواهند دید که می شود استثمارشان کرد تا عده ای ثروتمند شوند. وابستگی ما به این فناوری ها همچنان ادامه خواهد داشت و این وابستگی به روشنی سلامت بدن سیاسی را تحت تأثیر خواهد گذاشت. نیوپورت اصرار دارد که فقدان آرامش و سکوت ذهنی ما، که حاصل اینترنت است، بهتر از بحران های اخیر، چه رکود اقتصادی ۲۰۰۹ باشد و چه انتخابات بحث برانگیز ۲۰۱۶، می تواند موج کنونی اضطراب و نگرانی در آمریکا را توضیح بدهد. نیوپورت به تنهاییِ پربار ویرجینیا وولف در اتاقی از آن خود۱۱ استناد می کند. اتاقی از آن خود مانیفست سال ۱۹۲۹ ویرجینا وولف است که در آن شرح می دهد زنی قرن شانزدهمی که استعداد شعر داشته زنی بوده در ستیز با خود. تمام شرایط زندگی او و همهٔ غرایزش در تضاد بوده است با وضعیت ذهنی ای که احتیاج داشته آنچه را که در مغز بوده آزاد کند. نیوپورت می نویسد: زمان وولف، جامعهٔ پدرسالار این رهایی را از زنان دریغ می کرده. زمان ما، به واسطهٔ تمایلمان به آشفتگی و حواس پرتیِ حاصل از نمایشگرهای دیجیتال، این سرکوب بیشتر و بیشتر به عهدهٔ خودمان گذاشته می شود. این جمله واکنشی را ایجاد کرد که غالباً هنگامی که توییتر را می بینم تجربه اش می کنم: ابتدا زدم زیر خنده و بعد غم زده شدم. نیوپورت، که پیش از چرخش فلسفی کتاب هایی همچون چطور در دانشگاه تحصیل کنیم۱۲ و چطور همیشه بیست بگیریم۱۳ نوشته، اذعان می کند که اکنون تعداد زیادی از بزرگ ترین شرکت های جهان بر مدل های درآمدی اتکا دارند که از خودسامانی می کاهد، از خوشحالی کم می کند، به غرایز تیره تری دامن می زند و فعالیت های ارزشمندتر را مختل می سازد، ولی نیوپورت ایدئولوژی ای را که به این مدل ها اجازه داده تا بدون نظارت رونق بگیرند هرگز مقصر نمی داند. از نظر نیوپورت، گوشی های هوشمند و شبکه های اجتماعی فناوری هایی هستند که می خواهند از شما بهره برداری کنند و در فصلی با عنوان به نیروی مقاومت توجه بپیوندید، به مینیمالیست های دیجیتال بلندپرواز نصیحت می کند که برای اجتناب از این بهره برداری به تعهدی بی رحمانه نیاز دارند. اما نیوپورت اشاره نمی کند که شاید، به جای پرهیز کامل از این بهره برداری، بشود محدودش کرد. حتی وقتی شبکه های اجتماعی را با سیگار مقایسه می کند، نیوپورت حرفی از امکان قانون گذاری دولت نمی زند. این روزها به نظر می رسد که همه چیز خصوصی و فردی شده است، و اتمی شدنی که شبکه های اجتماعی تولیدش می کنند بخش بزرگی از علت آن است. در مینیمالیسم دیجیتال، اخلاق و سیاست به سطح فردی تقلیل یافته اند: ظاهراً نظام قدرت مهم نیست و تصمیمی که خودتان به تنهایی در برابرش می گیرید اهمیت دارد. نیوپورت می نویسد: زنده باد مقاومت! منبع الهام فلسفی مشترک اودل و نیوپورت هنری دیوید ثورو است. نیوپورت این اندیشهٔ ثورو را تحسین می کند: بهای هر چیزی برابر است با مقداری از چیزی که زندگی خواهم نامید و لازم است، فوراً یا در درازمدت، در مقابل آن چیز داده شود. اودل هم تمایل ثورو به دولتی کامل تر و باشکوه تر که تصورش کرده ام، ولی هنوز جایی دیده نشده است را می ستاید. اما ثورو که معروف است، طی اقامت دوساله اش در ملک رالف والدو امرسون در والدن پوند، مادرش لباس هایش را می شسته مثال ناخواسته ای است از اینکه جدایی شخص از جامعه چقدر می تواند دشوار باشد. همچنین ثورو یادآورندهٔ این نکته است که جدایی و کناره گیریِ توانمندکننده بیشتر در دسترس کسانی است که از پیش مزایایی داشته باشند.تقریباً هفت سال پیش بود که شروع کردم به توییت کردن. آن زمان، تازه از تگزاس به میشیگان رفته بودم تا در رشتهٔ هنرهای زیبا کارشناسی ارشد بگیرم. جستار و مصاحبه منتشر می کردم و لینکشان را در توییتر می گذاشتم؛ برای آنکه توییترم ملال آور نباشد، بی آلایش ترین و بی محاباترین افکارم را در آن می نوشتم. به عنوان ویراستار شغلی نیمه وقت و سپس تمام وقت در نیویورک پیدا کردم و بعد در این مجله نویسنده شدم. توانایی و حتی اشتیاق من برای حضور دیجیتالی نقش مهمی در این مسیر داشته است: به اقتصاد توجه اجازه دادم تا به فردیتم دسترسی داشته باشد و، در برابر، سرمایه ای حرفه ای به دست آوردم که اکنون امکان می دهد که اگر بخواهم، دسترسی [اقتصاد توجه] به فردیتم را متوقف کنم. اودل از توییتر استفاده می کند و معتقد است چشم پوشی کامل از رسانه ای که نقشی محوری در فرهنگ امروزِ جهان دارد، اشتباهی اخلاقی و عملی خواهد بود. او تأیید می کند که در دوران ما همه، از کارکنان آمازون گرفته تا دانشجویان، حاشیهٔ کمتری برای سرپیچی دارند و ریسک همراهی رو به افزایش است. معیشت بسیاری از آدم ها هنوز هم وابسته به اینترنت نیست، ولی حضور آنلاین نه فقط برای بیشتر مشاغل در اقتصاد گیگ۱۴ ضرورت دارد، بلکه برای امنیت مالی هم لازم است. هر روز تعداد کسانی که استطاعت دوری از اینترنت را ندارند، بیشتر می شود. عمل به مینیمالیسم دیجیتال شاید شکل رقیق شده ای از اصلاح خود باشد؛ مانند اینکه بخواهیم مربی شخصی داشته باشیم یا مراقبه ای تعالی گرایانه در پیش بگیریم. به باور اودل، این شکل از تغییر به هرحال واکنشی خواهد داشت و به نفع فضاهای عمومی غیرتجاری خواهد بود که برای همه مفید است. اودل می نویسد: اگر استطاعت توجهی از نوع دیگر را داشته باشید، باید این توجه را نشان بدهید. نیوپورت از بیل ماهرِ طنزپیشه نقل قول می آورد که دو سال پیش در برنامهٔ ریل تایم شبکهٔ اچ بی او گفت: دیدن تعداد لایک ها جدیداً مثل سیگارکشیدن شده. سال گذشته، توییتر و فیسبوک با امواجی از خبر و گزارش منفی مواجه شدند. شبکه های اجتماعی که اکنون همه جا حضور دارند، شاید روزی وضعیتی مانند سیگار پیدا کنند؛ به عنوان تسکین دهنده به طبقات پایین فروخته شوند، اما اکثر نخبگان آمریکایی از این شبکه ها دوری کنند. دورهٔ اینترنت زدایی من، که منبع الهامش نیوپورت بود، با چند اتفاق دیگر هم زمان شد که موجب شد احساس خامی و مدیریت ناپذیری کنم. اواخر زمستان بود و هوا گرم و سرد می شد؛ از آن نوع آب وهواهایی که یک روز آفتابی مانند این است که، وقتی زده اید زیر گریه، غریبه ای با شما مهربانی کند. به تازگی هم نوشتن کتابی را تمام کرده بودم که نیازمند کندوکاو زیادی در گذشته ام بود. ساعت هایی از روز، که صرف می کردم تا تجربیاتم را به چیزی تبدیل کنم که ارزش حرفه ای و مالی داشته باشد، اکنون خالی بود و من متوجه شدم چه زمان کمی برای توجه به آدم ها و چیزهای اطرافم می گذارم. به این فکر کردم که فردیتم مانند دشتی مملو از گل های وحشی است که سنگ فرشی از اینترنت روی آن را پوشانده، و با هیجان زیاد شروع کردم به خرید گیاهان خانگی. همچنین متوجه شدم که احساس حق شناسی بیشتری نسبت به تلفنم دارم. همان طور که نیوپورت توصیه کرده بود، به علت استفاده ام از فناوری و چگونگی رفع نیازم، توجه بیشتری نشان می دادم. چیز بدی نیست که بتوانم هر زمان که می خواهم به دوستانم پیام بفرستم، یا در وایبر با مادربزرگم در فیلیپین حرف بزنم، یا وقتی در اتوبوس نشسته ام دربارهٔ پارادوکس فرمی بخوانم تا حواسم از ترافیک سنگین پرت شود و به هر آهنگی که دوست دارم گوش بدهم. تمام این ظرفیت ها همچنان علمی تخیلی به نظر می رسند و هیچ کدامشان به توییتر و اینستاگرام و فیسبوک ربطی ندارند. متوجه شدم دو تا از دوست داشتنی ترین فناوری های دیجیتال، پادکست و پیام گروهی، در برابر بدترین ویژگی های اقتصاد توجه مقاومت می کنند. پیگیری پادکست ها معمولاً مستلزم آن است که ساعت ها و هفته ها به صداهای معدودی گوش بدهید. پیام های گروهی هم آخرین فضای اجتماعی و غیرتجاری در گوشی بسیاری از اعضای نسل هزاره است. روز اول آوریل، آزمایش دیجیتالم را ارزیابی کردم. من آدم بهتر یا متفاوتی نشده بودم. من فعالیت فوق برنامهٔ باکیفیتی را آغاز نکرده بودم. اما نوعی درد و شگفتی مزمن احساس می کردم که مرا به سال هایی می برد که در سپاه صلح۱۵ گذرانده بودم؛ پای درختان بلند غان پرسه می زدم و از احساس ناشناختگی، رازآلودگی ام برای خودم و نامرئی بودن ترسیده و هیجان زده بودم. گل هایم را آب دادم و تنظیمات استی فوکسد را به همان چهل وپنج دقیقه در روز برگرداندم. شاخص های آزادی عملم را سنجیدم و گذاشتم همان طور بمانند، شاخص هایی که آموخته بودم پشت سرشان بگذارم.اطلاعات کتاب شناختی:Newport, Cal. Digital Minimalism: Choosing a Focused Life in a Noisy World. Penguin, 2019Odell, Jenny. How to Do Nothing: Resisting the Attention Economy. Penguin, 2019پی نوشت ها: این مطلب راجیا تولنتینو نوشته است و در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۹ با عنوان What It Takes to Put Your Phone Away در وب سایت نیویورکر منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۹۸ با عنوان چگونه هم آرامش ذهنی داشته باشیم و هم تلفن همراه؟ و ترجمۀ حسین رحمانی منتشر کرده است. جیا تولنتینو (Jia Tolentino) نویسندهٔ نیویورکر است و نخستین کتابش مجموعه جستاری به نام آینهٔ نیرنگ (Trick Mirror) است که ماه اوت منتشر خواهد شد.[۱] StayFocusd [۲] Freedom [۳] Chastity belt: کمربند فلزی یا چرمی که برای جلوگیری از آمیزش جنسی بسته می شد. [۴] CrossFit: کراس فیت یک رژیم و برنامه برای تناسب اندام است که توسط گرگ گلسمن بنیان گذاری و ثبت تجاری شده است. کراس فیت شامل تمرینات جسمانی و مسابقات تناسب اندام می شود. تمرینات کراس فیت ترکیبی است از وزنه برداری، پلایومتریک، پاورلیفیتینگ، ژیمناستیک، تمرینات کالیستنیک [ویکی پدیا]. [۵] There s No Such Thing as a Free Watch [۶] Manifest Destiny: در قرن نوزدهم، مانیفست سرنوشت باوری رایج در آمریکا بود که بر اساس آن، سرنوشت آمریکا گسترش به سوی شمال است [مترجم]. [۷] Bulletin-board system: نرم افزاری که روی کامپیوتر میزبان اجرا می شود به کاربران اجازه می دهد با استفاده از ترمینال به سیستم وصل شوند و به امکاناتی از جمله بارگذاری و بارگیری داده ها، خواندن و انتشار اخبار، ارتباط با اعضای دیگر و غیره دسترسی داشته باشند [ویکی پدیا]. [۸] Nextdoor [۹] Mastodon [۱۰] Waterfront Worker [۱۱] A Room of One s Own [۱۲] How to Win at College [۱۳] How to Become a Straight-A Student [۱۴] Gig economy: در اقتصاد گیگ، موقعیت و جایگاه شغلی افراد معمولاً موقتی است و شرکت ها با آزادکارها قراردادهایی کوتاه مدت می بندند [مترجم]. [۱۵] Peace Corps