بیرون‌ماندن از نوستالژی
وقتی امروز یک پدیدۀ فرهنگی را نادیده می‌گیرید، ممکن است در سال‌های آینده کاملاً پرت به نظر بیایید
يکشنبه ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۹ ۰۹:۱۰
 
وقتی نوجوانید، به نظرتان چیزهای جذابی وجود دارد که بزرگترهای بی‌ذوق چیزی از آن نمی‌فهمند. رمان‌ها، فیلم‌ها و موسیقی‌هایی می‌شنوید که مخصوص خودتان است. اما وقتی از نگاه بزرگسالی جاافتاده نگاه می‌کنید، می‌بینید نوجوان‌ها به چیزهایی بیخود و مسخره دل باخته‌اند که هر کاری می‌کنید نمی‌توانید با آن کنار بیایید. چاک کلاسترمن، جستارنویسی که متخصص فرهنگ عامه‌پسند است، از تجربۀ دشوار خود در سروکله‌زدن با هری پاتر نوشته است. چیزی که می‌داند مهم است، ولی دلش راضی نمی‌شود سراغش برود.
تخمین زمان مطالعه : ۱۱ دقيقه
 
نمایی از فیلم سینمایی «هری پاتر و محفل ققنوس».
 

چاک کلاسترمن، اسکوایر — همۀ چیزی که دربارۀ هری پاتر می‌دانم این است: هیچ.

هیچ‌کدام از کتاب‌های هری پاتر را نخوانده‌ام، همین‌طور هیچ‌کدام از فیلم‌هایش را ندیده‌ام. می‌دانم که رمان‌های هری پاتر را یک زن انگلیسی ثروتمند و میان‌سال با موهای جذاب به‌نام جی. کی. رولینگ نوشته است، اما نمی‌دانم «جی» و «کی» حروف اول چه کلمه‌هایی‌اند. اسم بازیگر نقش هری‌ پاتر را در فیلم‌هایش نمی‌دانم، ولی فکر می‌کنم عینک می‌زند. اسامی هیچ‌یک از شخصیت‌های فرعی و نیز قوس داستان را نمی‌دانم. محل وقوع ماجراها را نمی‌شناسم یا نمی‌دانم داستان در گذشته روی می‌دهد یا در آینده. اخیراً یک نفر در رستوران به من گفت که هری پاتر در پایان کتاب هفتم نمی‌میرد (و این توضیح اطلاعات مهمی است)، ولی من حتی از بیماری او خبر نداشتم. کریستوفر هیچنز در نیویورک تایمز مطلبی دربارۀ این مجموعه نوشته است که البته نخوانده‌ام، اما فکر نمی‌کنم در آنجا به نیکسون اشاره‌ای کرده باشد. تصور می‌کنم این رمان‌ها پر است از انواع اژدها و شیردال و گرگینه و فرانکنشتاین، اما، صادقانه بگویم، اصلاً برایم مهم نیست که این تصورم درست است یا غلط. درواقع اگر کسی به من می‌گفت آخرین رمان هری پاتر گونه‌ای تفسیر رمزی از کتاب آسمانی است که به خوانندگانش روش خواندن افکارِ مرا یاد می‌دهد، فقط با این جمله پاسخ می‌دادم: «خب، شاید این‌طور باشد». دلیلش هرچه باشد، این یکی پدیده را کاملاً از دست داده‌ام (که به‌نظرم بیشتر از روی عمد بوده است).

حرفم را به حساب این نگذارید که از کتاب‌های هری پاتر بدم می‌آید. بدم نمی‌آید. همکاری دارم که احساس می‌کند اگر کسی را که بالای بیست‌ویک سال سن دارد، هنگام خواندن رمان‌های هری پاتر گرفتند باید بدون محاکمه اعدامش کنند، اما این حرف به نظر من خیلی نامعقول است؛ این واقعیت که کتاب‌های هری پاتر برای سیزده‌ساله‌های بریتانیایی نوشته شده‌، شاید به این معنی باشد که دقیقاً برای ۹۰ درصد از بزرگسالان آمریکایی مناسب است. من به‌هیچ‌وجه از این رمان‌ها بیزار نیستم؛ بلکه به‌گمانم باید کتاب‌های بسیار خوبی باشند. گذشته از آن، تعجب می‌کنم از اینکه پدیدۀ رایج فرهنگی‌ای که در میان نوجوانان امروزی وحدت ایجاد می‌کند مجموعه‌ای از کتاب‌های ادبی پانصدصفحه‌ای دربارۀ یک جادوگر است. ما همگی چنین موضوع عجیبی را دست‌کم گرفته‌ایم. در حال حاضر، هیچ گیتاریست راک یا ستارۀ جوان فیلمی نیست که در شهرت به پای جی‌. کی. رولینگ برسد. با گذشت زمان، این رمان‌ها (و هر اندیشه‌ای که درون آن نهفته است) به منش جمعیِ فرهنگ عامۀ ما در آینده تبدیل خواهد شد. هری پاتر یگانه موضوع پیش‌پاافتاده‌ای‌ خواهد بود که بخش اعظمِ فرهنگ آینده به‌طور یک‌جانبه به اشتراک خواهد گذاشت.

و من علاقه‌ای به هیچ‌یک از این‌ها ندارم.

به این می‌اندیشم که این وضع چقدر مشکل‌ساز خواهد شد.

بچه‌های کتاب‌خوان که به خواندن رمان‌های هری پاتر مشغول‌اند شاید نتوانند جهان را کنترل کنند، اما می‌توان تقریباً با اطمینان گفت رسانه‌های جمعی را کنترل خواهند کرد. پانزده سال دیگر، آن‌ها به انتشار کتاب و کارگردانی فیلم و فکاهه‌نویسی برای کمدی‌های بی‌مزه مشغول خواهند بود، یعنی مطالبی که قطعاً یکراست داخل مغزهای‌مان خالی خواهد شد. و مثل همۀ هنرمندان نسل‌های قبلی به نوستالژی‌های خودشان خواهند پرداخت. آن‌ها دانش و تجربیات مشترک خود را مبنای گفتارشان قرار خواهند داد. بنابراین از خود می‌پرسم: چون هری پاتر را نمی‌فهمم، پس محکومم به اینکه هیچ‌چیز دیگری را هم درست نفهمم؟

یکی از دوستانم که زن است هیچ‌یک از فیلم‌های «جنگ ستارگان» را ندیده است؛ اگر کسی در مجموعۀ تلویزیونیِ «اداره»۱ در مورد یک «ووکی» حرف خنده‌داری بزند، این دوستم می‌داند که قاعدتاً موضوع باید جالب و خنده‌دار باشد، اما این بذله‌گویی هرگز او را نمی‌خنداند. همین‌طور مردی را در دانشگاه می‌شناسم که (تحت فشار هم) نمی‌تواند سه تا از آهنگ‌های گروه بیتلز را نام ببرد، مگر اینکه به او اجازه دهید جلد آهنگ «تویست اَند شاوت» را در فهرست خود بگنجاند، فقط به این دلیل که در فیلم سینمایی «روز تعطیلی فریس بولر»۲ از آن استفاده شده است. در عمل، چنین تفاوت‌های ظریفی در دانش مشکلی برای زندگی هیچ‌یک از این دو نفر ایجاد نمی‌کند؛ اطمینان دارم برخی خواهند گفت که آن‌ها از اینکه به چنین موضوعاتی اهمیت نمی‌دهند آسوده‌ترند. اما از طرفی نیز می‌دانم که جداافتادگیِ کاملِ فکری از هرچیزی که بیشتر آمریکایی‌ها آن را دانش عمومی قلمداد می‌کنند عیب نامحسوسی دارد. موضوع این نیست که هرکس جنگ ستارگان را ندیده باشد ارزش فیلم‌های کِوین اسمیت را نخواهد فهمید یا هرکس گروه بیتلز را نشناسد کارهای گروه «دی اپلز این استریو» را درک نخواهد کرد؛ این‌ ارتباط‌ها واضح (و معمولاً بی‌معنی) است. موضوع نه چندان روشن -ولی بسیار مهم‌تر- این است که کلیت فرهنگ تا حد زیادی به‌طور نامحسوس با چیزی تعریف می‌شود که برحسب اتفاق در هر دورۀ خاص به محبوب‌ترین پدیده تبدیل شده است.۳

در هر سناریوی پیچیده‌ای، سه نوع اطلاعات پایه‌ای وجود دارد:
۱) اطلاعاتی که می‌دانید آن را می‌دانید.
۲) اطلاعاتی که می‌دانید آن را نمی‌دانید.
۳) اطلاعاتی که نمی‌دانید آن را نمی‌دانید.

تمایل دارم باور کنم که رابطۀ من با هری پاتر در دستۀ دوم می‌گنجد؛ مایلم اطلاعات داخل کتاب‌های رولینگ را از آن دسته بدانم که آگاهانه می‌فهمم آن را نمی‌فهمم. ولی این‌طور نیست. پدیده‌ای که حول این کتاب‌ها به وجود آمده آنقدر بزرگ است که نمی‌توانم پیامد ناآگاهی‌ام را از آن جدا کنم. درواقع رابطۀ من با هری پاتر

آیا وظیفه دارم این رمان‌ها را «مطالعه» کنم، حتی اگر نخواهم؟ شاید وظیفه دارم
در دستۀ سوم قرار می‌گیرد: من حتی نمی‌توانم وانمود کنم که می‌توانم پیش‌بینی کنم ۳۲۵ میلیون نسخه کتاب درنهایت چه تحول اجتماعی‌ای به بار خواهد آورد. با گذشت سال‌ها، تأثیر داستان‌های جادوگری‌ای که برای نوجوان نوشته شده‌اند، چنان گسترش خواهد یافت که نامشهود خواهد بود. در بیست سال آینده، با ارجاع به هری پاتر بیگانه یا سردرگم نخواهم شد؛ در اغلب مواقع اصلاً متوجه نخواهم شد که ارجاعی رخ داده است. نخواهم فهمید چه چیزی را از دست داده‌ام. فقط احساس ملالت خواهم کرد و نخواهم فهمید چرا.

این هم تصور من از رمان‌های هفت‌گانۀ هری پاتر: تصور می‌کنم هری یتیمی است که رابطۀ بدی با پدرش داشته (تاحدی مانند تام کروز در فیلم «تاپ گان» یا «روزهای تندر» یا «چند مرد خوب» یا هریک از فیلم‌هایش که به ایرلند ربطی ندارد). او از نوعی بردگی ذهنی می‌گریزد و تصمیم می‌گیرد جادوگر شود، بنابراین وارد مدرسۀ جادوگری می‌شود و با دسته‌ای از اعجوبه‌های جادوگری آشنا می‌شود، و احتمالاً معشوقه‌ای که هیچ‌وقت با او رابطۀ جنسی ندارد. احتمالاً این مدرسه یک معلم خوب دارد و یک معلم بد و (اطمینان دارم) آن‌ها درنهایت با یکدیگر می‌جنگند و آنگاه یک شریر فرضی می‌کوشد دنیا را نابود کند و همۀ بچه‌های جادوگر باید متحد شوند و با جوشاندن گربه‌های سیاه در پاتیل و پرتاب آذرخش به سمت تروداکتیل‌ها۴ از دنیا محافظت کنند. هری درسِ زندگی، شکست و رهبری یاد می‌گیرد و سپس نمی‌میرد. پایان.

حالا می‌فهمم که مجبور نیستم دربارۀ این جزئیات گمانه‌زنی کنم. مسلماً می‌توانستم کل داستان چهارهزارصفحه‌ای را در خلاصۀ چهارصدکلمه‌ای سایت ویکی‌پیدیا بخوانم یا می‌توانستم به‌راحتی به یک مدرسه بروم و از اولین بچه‌ای که مشغول شیشه‌شکستن نیست، چندتا سؤال بپرسم. می‌توانستم به همان راحتی کتاب‌ها را بخرم و بخوانم، کتاب‌هایی که فکر می‌کنم باید سرگرم‌کننده باشند. اما قصد چنین کاری را ندارم. به نظر نمی‌رسد ارزشش را داشته باشد، هرچند در دلم می‌دانم که احتمالاً به خواندنش می‌ارزد. این یک تناقض درونی است. یعنی آیا وظیفه دارم این رمان‌ها را «مطالعه» کنم، حتی اگر نخواهم؟ شاید وظیفه دارم. به‌هرحال، اسکوایر به من پول می‌دهد تا پدیده‌هایی از این دست را در جامعه بررسی کنم و به‌نظرم در آینده نیز چنین مواردی پیش خواهد آمد. شاید منفعت مالیِ بلندمدتِ من در خواندن کتاب‌های هری پاتر باشد؛ بی‌توجهی به آن‌ها مثل این است که در صندوق بازنشستگی‌ام سرمایه‌گذاری نکنم. اگر شهروندی مسئولیت‌پذیر بودم، خودم را مجبور می‌کردم به بهره‌برداری از هر مطلبی که می‌توانستم درمورد این جادوگرِ لعنتیِ نوجوان پیدا کنم، فقط به‌خاطر صیانت از زندگی اقتصادی خودم. اما هنوز هم نمی‌توانم خودم را به چنین کاری وادار کنم. وقتی روز به پایان می‌رسد (یا وقتی روز شروع می‌شود یا هر وقت دیگر) اهمیتی نمی‌دهم به اینکه این پدیده را نمی‌فهمم.

می‌دانم که اظهار علنی این موضع‌گیری خطرناکی است. من شکاف نسلیِ خودم را عامدانه می‌سازم. با اتخاذ این تصمیم در زمان حال، در مدیریتِ آینده ناتوان‌تر خواهم بود. در آینده، افکار من دربارۀ زیبایی‌شناسیِ سرگرمی منسوخ خواهد شد و زبان میانجیِ تازه‌از راه رسیده‌ها را در ۲۰۲۵ بلد نخواهم بود. نه‌تنها پا به سن خواهم گذاشت، بلکه برای سن‌وسال خودم هم پیر خواهم بود. به تروداکتیلی بدل خواهم گشت که سلاخی‌ام خواهند کرد. بالاخره زمانش فرا می‌رسد.


فصلنامۀ ترجمان چیست، چه محتوایی دارد، و چرا بهتر است اشتراک سالانۀ آن را بخرید؟
فصلنامۀ ترجمان شامل ترجمۀ تازه‌ترین حرف‌های دنیای علم و فلسفه، تاریخ و سیاست، اقتصاد و جامعه و ادبیات و هنر است که از بیش از ۱۰۰ منبع معتبر و به‌روز انتخاب می‌شوند. مجلات و وب‌سایت‌هایی نظیر نیویورک تایمز، گاردین، آتلانتیک و نیویورکر در زمرۀ این منابع‌اند. مطالب فصلنامه در ۴ بخش نوشتار، گفت‌وگو، بررسی کتاب، و پروندۀ اختصاصی قرار می‌گیرند. گزیده‌ای از بهترین مطالب وب‌سایت ترجمان همراه با مطالبی جدید و اختصاصی، شامل پرونده‌های موضوعی، در ابتدای هر فصل در قالب «فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی» منتشر می‌شوند. تاکنون به موضوعاتی نظیر «اهمال‌کاری»، «تنهایی»، «سفر»، «خودیاری»، «سلبریتی‌ها» و نظایر آن پرداخته‌ایم.

فصلنامۀ ترجمان در کتاب‌فروشی‌ها، دکه‌های روزنامه‌فروشی و فروشگاه اینترنتی ترجمان به‌صورت تک شماره به‌ فروش می‌رسد اما شما می‌توانید با خرید اشتراک سالانۀ فصلنامۀ ترجمان (شامل ۴ شماره)، علاوه بر بهره‌مندی از تخفیف نقدی، از مزایای دیگری مانند ارسال رایگان و دریافت یک کتاب به‌عنوان هدیه برخوردار شوید. فصلنامه برای مشترکان زودتر از توزیع عمومی ارسال می‌شود و در صورتی‌که فصلنامه آسیب ببیند بدون هیچ شرط یا هزینۀ اضافی آن را تعویض خواهیم کرد. ضمناً هر وقت بخواهید می‌توانید اشتراکتان را لغو کنید و مابقی مبلغ پرداختی را دریافت کنید.


پی‌نوشت‌ها:
• این مطلب را چاک کلاسترمن نوشته است و در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۷ با عنوان «Death by Harry Potter» در وب‌سایت اسکوایر منتشر شده است. وب‌سایت ترجمان آن را در تاریخ ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۹ با عنوان «این جادوگر لعنتی، هری پاتر، مرا به کشتن خواهد داد» و ترجمۀ مجتبی هاتف منتشر کرده است.
•• چاک کلاسترمن (Chuck Klosterman) نویسندۀ آمریکایی است که بیشتر دربارۀ فرهنگ عامۀ آمریکا می‌نویسد. او مؤلف یازده کتاب از جمله دو رمان است و برای نشریات زیادی از جمله نیویورک تایمز، واشنگتن پست و گاردین مطلب نوشته است.

[۱] The Office
[۲] Ferris Bueller's Day Off
[۳] فکر می‌کنم این همان پرسش اساسی دربارۀ علت اهمیت «فرهنگ عامه» برای همگان است.
[۴] گونه‌ای منقرض‌شده از خزندگان بالدار [مترجم].

کد مطلب: 9718
 


 
محمدی
۱۳۹۹-۰۲-۱۴ ۰۹:۳۹:۵۸
احتمالاً سن و سال من چندان کمتر از نویسندهٔ این مقاله نیست و من هم خیلی دیر کتاب‌های هری پاتر رو خوندم، اما هیچ‌وقت از خوندنش پشیمون نشدم و خیلی هم لذت بردم. امیدوارم نویسنده هم یک روز بالاخره تصمیم بگیره که این کتاب‌ها رو بخونه. (7051)
 
۱۳۹۹-۰۲-۱۶ ۱۵:۳۹:۲۵
من سی به بالا هستم ومن هم از هری پاتر خوشم نمی آید ولی فیلم هایش را دیده ام و یک جور فانتزی بی ارزش به نظر می رسد.نویسنده فهمیده از چه راهی پول در بیاورد.جادو و شعبده و ...از هر 10مراجعه کننده نوجوان 12ساله به کتابخانه 11نفرشان مشتاق جادو و شعبده و مثلث برمودا هستند ولی بعد چندسال مسخره به نژر می رسد برایشان (7068)
 
نرگس
Italy
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۰۳:۵۶:۰۷
من هم هیو‌وقت هری پاتر رو‌نخوندم‌و‌ندیدم و حسی هم برای ترغیب شدندبه دیدنش ندارم، و اون تناقض درونی نویسنده که نمیدونه با خوندن‌شکافذنسلی رو‌کم‌کنه یا به راه خودش بره رو دارم... مطلب فوق العاذه تامل برانگیزی بود در باب تحولات اجتماعی کند اما مخرب که توسط فرهنگ عامه‌پسند ریشه دار می‌شه. (7053)
 
عابر
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۰۳:۵۶:۲۷
نسخه ایرانی هری پاتر چیه؟
ما که همچین کتابها و کتابخوانهایی نداریم
اهنگهای تتلو و ساسی مانکن؟ یا چیز دیگه؟ (7054)
 
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۰۹:۳۳:۵۹
من هم عاشق هم فیلم هری پاتر شدم این فیلم بهترین فیلمی بود که دیده بودم وچون یک نو جوان هستم میگویم که این فیلم برای هر سنی خوب است😍 (7055)
 
رز
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۱۲:۰۳:۳۳
انقدر تند نوشتن درباره ی پر طرفدار ترین رمان و پرفروش ترین فیلم تاریخ سینما اصلا درست نیست شاید شما یک ادک منتقی سرد بودید در نوجوانی اما باید بگم اینجور داستانا یک احتیاج برای نوجوانان است تا رویاهایشان قوت پیدا کند و نظر من کاملا بر عکس شما است (7057)
 
فاصله
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۱۴:۰۸:۴۵
مجموعه کتاب های هری پاتر فوق العاده است (7059)
 
ملیکا
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۱۴:۱۲:۱۵
منم همون طوری که نویسنده گفت( این برای ۱۳ساله هاست )منم ۱۳سالمه اما فکر نمی کنم که هری پاتر به سن و سال مربوط باشه ؟ خانم جوآن رولینگ یا به اصطلاح (جی.کی.رولینگ ) هم که خالق هری پاتر بود. می تونم بگم که شاید هم سن شما بود ولی ایشون هری پاتر رو خلق کرد !
پس من احساس میکنم که نویسنده ی این مطلب داره بهونه میگیره !!!
امید وارم کتاب هری پاتر رو هرچه زود تر بخونید تا متوجه بشید که هری پاتر داستانی نیست .که آدم از خواندنش پشیمون بشه.
اگه دوست نداشتید که کتابشو بخونید و فکر کردید که وقت شما ارزشمند تر از این چیز هاست فیلمشو ببینید یا اگه باز هم حوصله نداشتید از دیگران در باره اش بپرسید ... . خلاصه ندیده و نشناخته درباری چیزی قضاوت نکنید ... .
اگه این فیلم رو نو جوان ها یا جوان ها بیشتر می پسندن به این دلیل هست که اونا تازه اول کار هستند و می تونن هری پاتر رو الگوی زندگیشون کنن
اونا می تونن از یک جادوگری به نام( هری پاتر) یاد بگیرن که شجاعت توی زندگی می تونه تو رو به هدفت برسونه (منظورم از شجاعت این نیست که نترسی چون هری هم گاهی اوقات از اتفاق های پیش روش می ترسید چون نمی دونست چه اتفاقی در راهه و این ترس به این معنا بود که این نام شناخته هاست که آدم رو می ترسونه نه چیز دیگه ... .) پس این درس خیلی بزرگی که جی.کی.رولینگ به ما داد ما
از یک جادوگری به نام هرمیون (دوست هری پاتر ) یاد گرفتیم که ما در هر کاری باید آگاهی کامل داشته باشیم ( برای همین هر گاه هرمیون در مشکلات کنار هری نبود برای هری اتفاق وحشت ناکی می افتاد ) پس اینم یک درس مهم دیگه ... .
من اینا رو گفتم که بدونید که هری پاتر علاوه بر اینکه ضرری ندارد ... .چه برای نوجوانانی مثل من و چه برای بزرگسالانی مثل شما بسیار ...بسیار... مفید است !!!
پس من به شما (به عنوان یک فردی که هم کتاب های هری پاتر را خواندم هم فیلم های هری پاتر را دیدم و هم در حد توانم در باره ی او تحقیق کردم... . ) می گویم که حداقل از دیگران در باره ی این قهرمان کوچک بخوانید تا متوجه ی تقیراتی روحیتان بشوید
امید وارم روزی این کتاب را بخوانید ❤❤❤ (7060)
 
a patterhead
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۱۷:۴۷:۰۲
من طرفدار هری هستم و میدونم که همه هر سنی که باشن اگر لیاقتش رو داشته باشن، با خوندن کتاب ها عاشق این مجموعه میشن . (7062)
 
الینا
Germany
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۱۸:۱۰:۴۱
بنظر من نویسنده شما برو کتابشو بخوان بعد بیا بگو (7063)
 
Wanderer
United States
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۱۸:۳۲:۰۲
علاوه بر اینکه چیزی حدود ۱۳ سال از نوشتن این متن می‌گذره و واقعاً نسل هری‌پاترخون هر کدوم سراغ زندگی خودشون رفتن؛ حتی نتیجه‌گیریِ این نوشته هم چندان چیزِ قابل عرضه‌ای نیست (چه برسه به قابل دفاع) یعنی ما باید نتیجه‌گیریِ بی‌اهمیتِ کسی که نمی‌خواد تغییرِ جهان رو درک کنه رو جدی بگیریم؟
دیدگاه انتقادی داشتن به پدیده‌های جدید لزوماً به معنای غرزدن‌های یک آدم صلب نیست. (7064)
 
۱۳۹۹-۰۲-۱۵ ۲۱:۳۵:۳۴
دیدن و خوندن رمان و فیلم هری پاتر ربطی به سن و سال نداره خانواده ما هممون پاترهد هستیم مخصوصا پدرمادرم من اهل فیلمای فانتزی تخیلی نیستم ولی این رمان و فیلم فوق العاده بود (7067)
 
طاها ربانی
۱۳۹۹-۰۲-۱۷ ۱۴:۲۲:۱۶
چقدر عجیب که چنین متنی خواندنی می‌شه. طرف داره از تجربه‌ی نخواندن کتاب (!) می‌گه و باز هم متنش مشتری داره. البته که قرارگرفتنش در بالای صفحه‌ی سایت باعث می‌شه این متن را بخونیم، ولی واقعا چرا؟ آیا ما می‌تونیم از تجربه‌ی خوندن کتاب‌هامون متن مشتری‌داری بنویسیم؟ تولید محتوا برای بعضی چقدر آسونه و برای ما چقدر سخت. (7071)
 
محمد
۱۳۹۹-۰۲-۱۷ ۱۷:۰۹:۱۳
موضوع فراتر از هری پاتره ، درواقع موضوع اصلا هری پاتر نیست
اما چرا همه ی کامنتا در مورد هری پاترع؟؟؟ (7072)
 
حبیب
۱۳۹۹-۰۲-۱۹ ۱۱:۴۹:۵۳
دقیقا سوال منم همین بود. هدف نوشته بحث در مورد اینه که بعضی پدیده‌های فرهنگی مستقل از نظر ما در موردشون به خاطر گستردگی مخاطب و محبوبت به قدری موثر در تار و پود جامعه هستند که به نحوی لازمه در موردشون بدونیم. هری پاتر فقط یه مثاله. (7082)
 
محمدعلی قتلوزاده
۱۳۹۹-۰۲-۲۲ ۱۵:۴۱:۲۳
من مجموعه کتاب های هری پاتر را دوبار خواندم. (بار اول در 15سالگی و باردوم در17 سالگی) اولین بار وقتی یک ماهه تمام مجموعه را خواندم به شدت تاثیر گذار بود و وقتی تمام شد به شدط دچار ملال شدم.فکر کنم اعتیاد پیدا کرده بودم!تاچند ماه هروز به هریپاتر و رفقایش و ماجراهایشان فکر میکردم و خیلی از شب ها خوابشان را میدیدم!حتا داستان را برای خودم نقد میکردم و ویژگی هایش را بر میشمورد که باعث جذابیت داستان شده بود:پسر یتیم که پدر و مادرش به دست پلید ترین جادوگر تمام زمانها کشته شده اند-مدرسه شبانه روزی جادوگری-ترکیبی جذاب از دوستان (باهوش و درسخوان -با معرفت و بزن بهادر-بی دست و پا ولی با معرفت و... )-تاثیر گذاری خاص هری در سرنوشت جامعه جادوگری و حتا سرنوشت جهان!-دعوا های هری و رون با بچه های پر افاده و تقریبن پلید-زندگی کردن هری با خانواده واقعا مزخرف دورسلی و شاید مهم تر از همه جادو.
از نظر من ای کتاب ها یک مشکل جدی دارند که باعث میشوند من از معرفی کردن انها به کسی خود داری کنم:تفاوت فرهنگی و جهان بینی گسترده با فرهنگ و جهان بینی ما. (7094)
 
ولي اميني
Norway
۱۳۹۹-۰۲-۲۸ ۰۶:۵۰:۰۷
منم مثل نويسنده مقاله كتابهاي هري پاتر را نخوانده ام و فيلم هايش را نديده ام. دليل اصلي اش اين بوده كه فكر مي كنم هري پاتر بيشتر براي نواجوانان نوشته شده و جذابيت دارد . البته قبول دارم كه اين كتاب حتما براي بزرگسالان هم جذاب است چرا كه بسياري از بزرگسالان نيز آنرا خوانده اند. اما نكته اينجا است كه آيا بايد همه هري پاتر را بخوانند. من فكر ميكنم در دنيا شاه كارهاي بيشماري خلق شده و مي شود كه خواندنش حتما مفيد و لذت بخش است، اما آدمي با توجه به محدوديت هايش نمي تواند همه ي آنهارا بخواند، پس ناچار دست به انتخاب ميزند و شايد انتخاب عده اي اين باشد كه پرفروش ترين و محبوب ترين را نخواند. (7126)
 
عیسی
۱۳۹۹-۰۳-۰۳ ۱۸:۰۰:۲۷
بهتره بجهت نتیجه گرفتن در چنین بحثهایی که خوب، بد یا معمولی بودن یک اثر هنری را قضاوت میکند، مرزهای قضاوت و نتیجه گیریمون رو مشخص تر کنیم:
بنظر من هری پاتر به این دلیل موفق بوده و هست، چون فضا و دنیایی را فراهم کرده که مخاطبش اگر بخواهد در آن دقت کند و متمرکز شود و با آن ارتباط بگیرد، بالاترین همزادپنداری و لذته درگیر شدن در فضای داستان را کسب میکند و این یعنی بالاترین کیفیت در دنیای سرگرمی و حتی خلق اثر هنری!! چگونه میتوان اینگونه، مخاطب را درگیر یک داستان و فضا کرد و او را به دنیای ملموس ذهنیات خود راه داد؟؟!! اگر این را نمیدانیم، هنوز هنرمند و راوی و صاحب یک دانش نیستیم و اگر میدانیم باید هنر و ظرافت خالق آثار هری پاتر را بدانیم! (7158)