در ستایش بازی
اگر می‌خواهید بیشتر با بچه‌هایتان باشید، نگاه منفی‌تان به بازی‌های رایانه‌ای را کنار بگذارید
سه شنبه ۱۱ شهريور ۱۳۹۹ ۰۸:۰۲
 
ترجمۀ: نجمه رمضانی مرجع: TED
معمولاً پدر و مادرها وقتی می‌بینند بچه‌شان غرق خواندن یک رمان شده، یا با دوستانش مشغول بازی است، خوشحال می‌شوند، اما به‌محض اینکه بینند فرزندشان مشغول بازی رایانه‌ای شده، احساس خطر می‌کنند. خیلی‌ها فرض می‌گیرند که بازی‌های رایانه‌ای جز ضعیف‌شدن چشم، اتلاف وقت و اعصاب‌خردی و بداخلاقی چیزی به بار نمی‌آورد. اما اگر این پیش‌فرض‌های منفی را کنار بگذاریم، خواهیم دید که این بازی‌ها برای بچه‌های امروزی فایده‌های بسیاری دارد. از تعامل و دوست‌یابی بگیرید، تا آموختن کار گروهی و هنر حل مسئله.
تخمین زمان مطالعه : ۱۰ دقيقه
 
تصویرساز: بندتو کریستوفانی
 

کارا لین، تد — یک شب، پسرهایم را صدا کردم که بیایند تا شام بخوریم، ولی هیچ پاسخی نیامد.

اعتراف: با عصبانیت رفتم توی اتاقشان و دکمۀ خاموش کنسول بازی را زدم.

انگار دنیا به آخر رسید. صفحه که سیاه شد پسرها از خشم و غیظ می‌خواستند من را بخورند. آن‌ها را سر شام آوردم. واکنشم به رفتارشان معمولاً این‌ است: «دارید عمرتان را با این بازی‌ها تلف می‌کنید».

اما آن شب تصمیم گرفتم به جای غرزدن کمی از کارشان سر در بیاورم. پرسیدم: «چرا این بازی این‌قدر برای شما مهم است؟»

خوشحالم که چنین سوالی کردم. پسرانم تعجب کردند و پرسیدند: «مامان، واقعاً دلت می‌خواهد بدانی؟»

گفتم: «بله!»

گفتند: «مامان، هر کسی را که می‌شناسیم بازی می‌کند».

شلوغش نمی‌کردند. طبق آمار انجمن سرگرمی‌های نرم‌افزاری، ۲.۵ میلیارد نفر در سراسر جهان گیمر هستند. (گیمر کسی است که بازی ویدئویی می‌کند). یعنی تقریباً یک سوم کل بشریت.

پسرهایم کمک کردند با جهانی آشنا شوم که پیش از آن چیزی درباره‌اش نمی‌دانستم، چه برسد به اینکه بدانم در آن جهان چطور بچه‌هایم را تربیت کنم. امروزه بازی ویدئویی تجربه‌ای تفریحی، تعاملی، چندجانبه و متصل است. پر است از رقابت، حل مسئله، معما و منطق. چیزهای خوبی است، نه؟ همچنین پر است از بحث، فرهنگ، تاریخ، موسیقی، هنر، گفت‌وگو و انتخاب‌های اخلاقی؛ چیزهایی که واقعاً آدم دوست دارد بچه‌اش یاد بگیرد. به علاوه، بازی ویدئویی فلسفه، راهبرد و مهارت‌های شگفت‌آوری را در خود دارد.

خواندن کتابی واقعاً خوب را تصور کنید، یا تماشای فیلمی فوق‌العاده یا رویدادی ورزشی را؛ حالا امکان دارید آن را دست‌کاری کنید، در آن مسابقه بدهید و با آن تعامل کنید. بازی ویدئویی مدرن چنین چیزی است.

پسرها همین‌طور به من بیشتر و بیشتر یاد می‌دادند. مثلاً به من گفتند که وقتی ناگهان بازی را قطع می‌کنم، تعلیق می‌شوند و گفتند: «مامان، ما مسئولیت داریم و تو مدام می‌گویی بازی را متوقف کنیم. نمی‌شود یک بازی آنلاین را متوقف کرد. مامان، جدی، نمی‌شود بازی را متوقف کرد».

بعد گفتند: «تو حقیقتاً دلمان را می‌شکنی وقتی می‌گویی «منزوی» یا «بازنده» هستیم. ما با دوستانمان در یک بازی چند بازیکنی داریم به صورت زنده بازی می‌کنیم و در حقیقت داریم با دوستان جدید و تازه‌ای هم آشنا می‌شویم».

آن روز بود که به یک خودآگاهی تکان‌دهنده رسیدم. من که در آشپزخانه مشغول پخت شام هستم خیلی از پسرهایم تنهاترم که دارند در طبقۀ بالا بازی می‌کنند. اینطور بود که بچه‎‌هایم را به‌عنوان گیمر پذیرفتم و این چیزی است که از آن روز تاکنون دارم فریاد می‌زنم: «وقت شام نزدیکه، کجای بازی هستید؟» وقتی می‌فهمم، زمان‌بندی می‌کنم و آن وقت دور هم و با آرامش خانوادگی شام می‌خوریم، همان چیزی که از اول دنبالش بودم.

یک بار پسر بزرگم، کانر، کنارم آمد و گفت: «مامان، گوش کن چه می‌گویم، چه کار بکنم که امروز از ۳ عصر به بعد کاری به کارم نداشته باشی؟» فهمیدم می‌توانم از این درخواست به نفع خود استفاده کنم. به همین خاطر یک فهرست بلندبالا تهیه کردم: تکالیف مدرسه‌ات را انجام بده و وقت نهار با مادربزرگت گرم بگیر (به صورتش نگاه کن و لبخند بزن و...)؛ حتی جمع کردن علف‌های باغچه را هم به فهرستم اضافه کردم. همه را انجام داد. گفت: «مامان، عالیه. امروز عصر تنها کاری که دوست داشتم بکنم این بود که امتیازم را بالا ببرم».

بازی ویدئویی، سطح‌ها و لیگ‌ها و جوایز مختلفی دارد و فهمیدم اگر برای او مهم است، حتماً باید برای من هم مهم باشد. این دقیقاً همان چیزی است که دکتر کریس هسکل، استادیار بالینی و مربی ورزش الکترونیک از دانشگاه ایالتی بویس دربارۀ استاد-قهرمان‌های ورزش الکترونیک خود می‌گوید. او به دنبال گیمرهایی است که اهدافی دارند و مصمم هستند سطح خود را در بازی بالا ببرند. در واقع، اکنون بسیاری از دانشکده‌ها در حوزۀ ورزش الکترونیک بورس تحصیلی می‌دهند، به علاوه هم بخش نظامی و هم دیگر صنایع از شبیه‌سازی‌هایی از جنس بازی‌های ویدئویی در کار خود بهره می‌برند.

من کم‌کم بازی ویدئویی را مانند نوعی ورزش به همراه تمرینات و ملزومات دیگر پذیرفتم. اگر بچه‌تان مشغول تمرین فوتبال یا وسط بازی بیس‌بال باشد، می‌روید وسط زمین، سرِ مربی‌اش داد بزنید که «بسه دیگه، بچه‌ام باید برود آشغال‌ها را بگذارد دم در»؟ معلوم است که نه. تصمیم گرفتم تا زمانی که بچه‌هایم اول وظایفشان را انجام می‌دهند، بگذارم بازی‌شان را بی‌وقفه ادامه دهند.

بازی ویدئویی با زبان مشترک و پویایی تیمی خود جهان را گرد هم می‌آورد. جوان‌ها به تماشای بازی دیگران می‌نشینند. من همیشه به خاطر این کار آن‌ها را سرزنش می‌کردم. اما می‌بینم همسرم هم به تماشای بازی دیگران می‌نشیند؛ او طرفدار پر و پا قرص تیم فوتبال امریکایی سان‌فرانسیسکو فورتی ناینز است. فصل گذشته، یک بازی به وقت

دربارۀ ارتباط آنلاین و مسائلی از این دست نگرانی‌هایی وجود دارد و اتفاقاً به همین دلیل است که وارد شدن در زندگی فرزند گیمرمان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند
اضافه کشیده شد و چهار و نیم ساعت طول کشید. آیا رفتم برای همسرم سخنرانی کنم و بگویم «داری مغزت را خراب می‌کنی و عمرت را تلف می‌کنی»؟ نه. گذاشتم از تماشای برنامۀ ورزشی‌اش لذت ببرد. گیمرها معمولاً بازی حرفه‌ای‌ها را تماشا می‌کنند و سعی می‌کنند قلق‌ها و نکات بازی را از آن‌ها بیاموزند.

از وقتی دربارۀ بازی با پسرهایم صحبت کردم، توانستم با برخی گیمرهای حرفه‌ای مصاحبه کنم. یکی از آن‌ها خاطرۀ یک دورهمی فامیلی را تعریف کرد که در آن همه از این طرف و آن طرف حرف می‌زدند و چیزهایی از زندگی خود می‌گفتند و سعی داشتند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. نوبت به او که می‌رسد، شروع می‌کند دربارۀ بازی‌های ویدئویی حرف می‌زند و از علاقه‌اش به آن‌ها می‌گوید. یکی از عمه‌هایش با بی‌ادبی رو به جمع می‌گوید: «چرا دربارۀ چیزهای واقعی‌ای حرف نمی‌زنید که همه آدم‌ها دوست دارند؟»

همه می‌زنند زیر خنده و از آن زمان او با هیچ کدامشان صحبت نکرده است؛ از این ماجرا بیش از ده سال می‌گذرد. دوست دارم بدانم اگر آن عمه خانم به جای انتقاد کمی کنجکاوی می‌کرد، چه اتفاقی می‌افتاد؟

حالا شاید با خود فکر کنید، «خب، او اصلاً چیزی دربارۀ بدی‌های بازی ویدئویی نگفت». حق با شماست.

درست است؛ دربارۀ ارتباط آنلاین و مسائلی از این دست نگرانی‌هایی وجود دارد و اتفاقاً به همین دلیل است که وارد شدن در زندگی فرزند گیمرمان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در خانۀ ما، من و پسرها دائم دربارۀ تعادل و رفتار آنلاین گفت‌وگو می‌کنیم. حالا که سال‌ها گذشته می‌دانم پسر کوچکم هنوز با برادرش بازی می‌کند با اینکه بیش از ۵۰۰ کیلومتر از هم فاصله دارند. این مرا دلگرم می‌کند. بازی رابطۀ آن‌ها را حفظ کرده است.

روی سخن من فقط با والدین نیست، بلکه با پدربزرگ، مادربزرگ، عمه و عمو، خاله و دایی، پدرخوانده، مادرخوانده، رفقای صمیمی، مدیران مدارس و دیگر افراد مرتبط است: کنجکاو باشید.

من راهکار ساده‌ای دارم. با بچۀ گیمر خود گفت‌وگویی را شروع کنید و این سه سوال را بپرسید.

- چه بازی‌هایی می‌کنی؟
- چرا از این بازی‌ها بیشتر خوشت می‌آید؟
- می‌شود یک وقتی که داری بازی می‌کنی، من هم تماشا کنم؟

اگر از بازی استقبال نکنیم، شاید ارتباطمان را با افرادی از دست بدهیم که بیش از همه دوستشان داریم.


فصلنامۀ ترجمان چیست، چه محتوایی دارد، و چرا بهتر است اشتراک سالانۀ آن را بخرید؟
فصلنامۀ ترجمان شامل ترجمۀ تازه‌ترین حرف‌های دنیای علم و فلسفه، تاریخ و سیاست، اقتصاد و جامعه و ادبیات و هنر است که از بیش از ۱۰۰ منبع معتبر و به‌روز انتخاب می‌شوند. مجلات و وب‌سایت‌هایی نظیر نیویورک تایمز، گاردین، آتلانتیک و نیویورکر در زمرۀ این منابع‌اند. مطالب فصلنامه در ۴ بخش نوشتار، گفت‌وگو، بررسی کتاب، و پروندۀ اختصاصی قرار می‌گیرند. گزیده‌ای از بهترین مطالب وب‌سایت ترجمان همراه با مطالبی جدید و اختصاصی، شامل پرونده‌های موضوعی، در ابتدای هر فصل در قالب «فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی» منتشر می‌شوند. تاکنون به موضوعاتی نظیر «اهمال‌کاری»، «تنهایی»، «سفر»، «خودیاری»، «سلبریتی‌ها» و نظایر آن پرداخته‌ایم.

فصلنامۀ ترجمان در کتاب‌فروشی‌ها، دکه‌های روزنامه‌فروشی و فروشگاه اینترنتی ترجمان به‌صورت تک شماره به‌ فروش می‌رسد اما شما می‌توانید با خرید اشتراک سالانۀ فصلنامۀ ترجمان (شامل ۴ شماره)، علاوه بر بهره‌مندی از تخفیف نقدی، از مزایای دیگری مانند ارسال رایگان و دریافت یک کتاب به‌عنوان هدیه برخوردار شوید. فصلنامه برای مشترکان زودتر از توزیع عمومی ارسال می‌شود و در صورتی‌که فصلنامه آسیب ببیند بدون هیچ شرط یا هزینۀ اضافی آن را تعویض خواهیم کرد. ضمناً هر وقت بخواهید می‌توانید اشتراکتان را لغو کنید و مابقی مبلغ پرداختی را دریافت کنید.


پی‌نوشت‌ها:
• این مطلب را کارا لین نوشته است و در تاریخ ۱۳ جولای ۲۰۲۰ با عنوان «Stop thinking of your kids’ gaming time as wasted time; here’s why» در وب‌سایت تد منتشر شده است. وب‌سایت ترجمان آن را در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۳۹۹ با عنوان «بازی‌های رایانه‌ای اتلاف وقت نیست، کافی است از بچه‌ها بپرسید» و ترجمهٔ نجمه رمضانی منتشر کرده است.
•• کارا لین (Cara Lane) سخنران انگیزشی، مربی ارتباطات و نویسنده است.
••• این متن از یک سخنرانی تد برداشت شده است. می‌توانید آن را اینجا مشاهده کنید.

کد مطلب: 9882
 


 
منیژه
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۰۸:۲۱:۲۶
با نهایت احترام برای زحمتی کە بابت این ترجمە کشیدە شدە بە هیچ عنوان موافق نیستم بازی کامپیوتری از خواندن کتاب و مقالە بهتر است و یا بچەها را با افراد جدید جامعە جدید و تعاملاتی جدید آشنا می‌کند. پسر بندە دانشجوی پزشکی است.. باید مطلب علمی بخواند و در رابطه با رشته اش پیشرفت کند اما درجه اعتیادش به بازی کامپیوتری به حدی است که اولا بر جسم او تاثیر منفی گذاشته است. درثانی حرف زدن و معاشرت با دیگران را فراموش کرده است. به شدت عصبی است زیرا نمی تواند به درس هایش برسد... تا صبح می نشیند به جای مطالعه بازی می‌کند و کوچکترین سخنی با او یا تذکر به او بشدت عصبی اش می‌کند. حتی توصیه م‌ی کنم این مقاله را بردارید (7818)
 
نانا
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۱۳:۱۰:۳۴
چقدر بيكار هستيد كه به بازي پسري كه بزرگ شده و در اينده پزشك خواهد شد ايراد مي گيريد😁 لطفا سرگرمي جديد براي خودتون ايجاد كنيد چون در اينده بدتر خواهيد شد (7821)
 
محسن
Romania
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۲۱:۰۴:۵۷
دست از سر پسرتون بردارید‌. اون نه بچه‌س و نه کم‌هوش. یه فرد بالغ کاملا می‌تونه واسه خودش و زندگیش و وقتش تصمیم بگیره. طبیعیه که در مقابل دیکتاتوری شما اون طغیان کنه و عصبانی باشه. (7825)
 
Zohreh
United States
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۲۲:۳۵:۲۲
چقدر بد که نمیتونید به یک بزرگسال در این جایگاه اجتماعی اعتماد کنید!
هزاران مقاله علمی بخونه ولی هنوز مستقل نباشه چه فایده ای داره؟ اختیار زمان ازاد خودش رو هم نداره؟! (7826)
 
امین
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۲۲:۵۳:۴۸
والا من هم اگه مادری داشتم که داخل جوونی ام می‌خواست منو امر و نهی ام کنه و سرشو از تو جزئیات زندگی ام نمی‌کشید بیرون و اینقدر کلیشه‌ای درباره گذروندن وقت فکر می‌کرد، وقتی بهم به قول خودش "تذکر می‌داد" به شدت عصبی می‌شدم!!! (7827)
 
فیلسوف ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۰:۲۳:۲۸
البته اینکه خوب یا بد بودن چیزی را اگر قبول نداریم ،
باید برویم حرف بچه ها را گوش کنیم که ببینیم آنها چه میگویند
خیلی جالب نیست. در این مورد با شما موافقم
ولی پسر شما هم که دانشجوی رشته پزشکی است
هم دیگر بچه محسوب نمی شود
ممکن است دلیل کارهایش افسردگی ویا دلایل دیگر باشد (7830)
 
انصاری
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۰:۴۷:۲۵
شما یکمی زیاده روی کردید.بنده حدود ۲۰ سال است گیمر هستم.به طور مداوم بازی میکنم البته در حد تعادل نه شب تا صبح.
زمانیکه بازی میکنم همسرم کنارم میشینه ،حتی با اینکه علاقه نداره اما نگاه میکنه.و تمام کارهای مربوط به خودم از شغل گرفته تا کارهای خانه که سهم بنده است انجام میدهم.انصافا از گیمر واقعی بپرسید که بعد از چند ساعت گیم موفق چقدر احساس شادی و انرژی دارند.
مشکل جسمی و پرخاش پسر شما جای دیگریست (7831)
 
هیچ
۱۳۹۹-۰۶-۱۶ ۱۵:۱۱:۰۹
آیا مطمئن هستید که علاقه و استعداد فرزندتان در رشته پژشکی هست؟باید با نگاهی نوع به بازی ها نگریست.خیلی از کمبودهای جهان خارج از طریق بازی برطرف می شود ولی تنها زمانی می شود آن را در کنترل داشت که به ماهیت حقیقی آن پی برد و آن را پذیرفت. (7861)
 
اذر
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۰۹:۵۴:۵۹
راستش من هم مقاله را خوندم و هم نظر شخصی که نظر داده بود فکر کنم در این رابطه بیشتر باید مطالعه بشه به هر حال اینکه بچه ها وقتی پای بازی میشینند دیگه زمان و مکان یادشون میره وبه این سادگی دست بردار نیستند یه معزل به نظرم هر نواوری ابتدا باید فرهنگ استفاده و سواد استفاده از اونو یاد گرفت بعد اونو دست دیگران داد مگه شما به راحتی چاقو دست فرزندانتون میدهید تازه این بازیها جاذبه هایی دارند که با سه تا سوال سطحی که تو مقاله اومده به راحتی نمیشه کنترل در دست گرفت این مقاله ضعفهای بسیاری داره کاش با افرادی که سر این بازیها کلی بدهکار شدن و زندگی خانوادگیشون از هم پاشیده هم مصاحبه بشه (7819)
 
ابوالفضل
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۹:۱۰:۴۶
بدهکار شدن؟
گیم برا شادی و سرگمیه نه شرطبندی
اون مشکلیه که خودشون درست کردن و به بقیه گیمرها ارتباطی نداره (7844)
 
حسن
United States
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۱۳:۲۳:۱۰
بازیهای رایانه ای بدترین نوع اعتیادی است که بشر تاکنون تجربه کرده .
کارا لین ،که اصلا معلوم نیست کی هست ،مدعیه که تو این بازیها ،بچه ها با فرهنگ و فلسفه و...آشنا میشن !!!!
واقعا ؟؟!!
کافیه با چندتا گیمر صحبت کنین تا معلوم بشه چی ازین بازیها یاد گرفته ؟! (7822)
 
ابوالفضل
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۸:۲۷:۵۰
خیلی چیزها:
زبان انگلیسی کار تیمی کنترل خشم
تصمیمات منطقی گرفتن جلوگیری از تصمیمات احساسی به فکر منافع جمعی بودن و...
شما ها از زندگی خودتون چی یاد گرفتید؟ (7843)
 
۱۳۹۹-۰۶-۱۶ ۰۹:۱۹:۳۰
اینو مطمئنم که از کنترل خشم چیزی یاد نمی گیرند (7858)
 
Sh
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۲۰:۵۷:۴۳
باید بگم شما کاملا بی منطق بی تجربه هستید و این موضوع رو بدون مطالعه و هرگونه تجربه مقیاس میکنید. (7846)
 
رشید
Germany
۱۳۹۹-۰۶-۱۱ ۱۳:۳۸:۵۱
سلام
من با این مقاله مخالفم
بازی های ویدیویی محل کسب درامد شرکتهای تولید کننده شده و حس میکنم نویسنده مقاله کار سفارشی انجام داده
اسیبهایی که این بازیها به بچه ها وارد میکنن، خیلی زیاده که بنظرم کارشناسان باید نظر بدن
ممنون (7823)
 
God of ink
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۲:۵۰:۵۳
سلام من از همه دوستانی که از بازی های کامپیوتری انتقاد میکنند یک سوال دارم ایا تا به حال یک بازی خوب رو تموم کردیدایا موسیقی سینما داستان وتصویر گری زیبا هنر نیستند یک بازی کامپیوتری خوب همه این ها رو باهم داره مثل وارد شدن به جهانی پر از شگفتی و هیجان میمونه اگر بگیم همه چیز برای صنایع بزرگه اون وقت دارو سازی خودرو وخیلی چیز های دیگه هم همین طورین اکثر والدین ممکنه فکر کنن این بازی ها ممکنه به درس بچه هاشون صدمه بزنه ولی بعنوان یه دانشجوی پزشکی و یک نویسنده ویک گیمر حرفه ای این رو بهتون میگم لطفا با فرزندانتون دوست باشید وبهشون یاد بدید با برنامه ریزی درست ومراعات میتونن هم پیشرفت کنند هم از زندگی لذت ببرن اگه همه چیز های که باعث پیشرفت ذهن وشخصیت بچه هاتون میشه رو ازشون بگیرید در اخر تبدیل به افرادی میشن که چیزس بیشتر از یه چرخ دنده کوچیک توی یک سیستم نیستند بدون هیچ رویا وارزو وباور کنید بدون ارزو زندگیشون خیلی تلخ تر میشه (7836)
 
ابوالفضل
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۹:۱۶:۴۲
برای امثال شما اگه ۱۰۰تا نکته مثبت و ۱نکته منفی راجع به گیم بیاریم اون۱۰۰تا رو ول میکنید و اون یه دونه رو میچسبید
شرمنده دوستان،تاریخ مصرف همچین تفکراتی داره تموم میشه (7845)
 
علیی
۱۳۹۹-۰۶-۲۰ ۱۵:۵۵:۰۳
منم موافقم ولی بر عکس. این کات مثبت توی مقاله اصن با منفیاش برابری نمیکنه (7898)
 
حسن
United States
۱۳۹۹-۰۶-۱۳ ۱۰:۰۳:۲۲
در پاسخ ابوالفضل :
از لحن جمله ی آخرت ،معلوم شد که چقدر در یادگیری کنترل خشم و احساس موفق بودی !!!!!!!!! (7849)
 
Gamer
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۲:۳۹:۰۶
پسر این مشکلات براش پیش اومده چون شما دائم او را ناراحت میکنید و گیم را یک چیز بیهوده میدانید این ها باعث شده او خودش را از شما و اطرافیان دور کند (7835)
 
محمد
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۲۳:۲۶:۳۶
منکه از ۲۴ ساعت ۱۲ ساعت بازی میکنم ولی به کار های روز مره میرسم (7848)
 
علیی
۱۳۹۹-۰۶-۲۰ ۱۵:۵۳:۲۵
اگه خواب و غذا و دستشوییم بهش اضافه کنیم اونوقت .... (7897)
 
امیر پارسا
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۳:۱۳:۳۸
اخه تو کرونا تنها سرگرمی بازی ویدیویی هستش و واقعا بد نیست چرا گیر می دن؟ (7837)
 
امیرحسین
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۵:۳۰:۰۱
گیمر های جها بیش از ۳میلیارد و ۱۰۰ میلون نفر هستند نه ۲.۵ (7838)
 
ابوالفضل
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۵:۵۶:۲۹
بازی های کامپیوتری به شرطی خوب است که به بقیه کار ها آسیب وارد نکند مثلا درس ها بچه ها از درس زده میشوند بخاطر این بازی های (7840)
 
محمد جواد
۱۳۹۹-۰۶-۱۲ ۱۶:۲۲:۴۵
گیم واقعا عالیه و فوق العادست (7841)
 
الهام
۱۳۹۹-۰۶-۱۳ ۱۴:۱۸:۳۷
سلام
خواندن اين مقاله براي تمام خانواده هايي كه يك گيمر در خانه شون دارند، لازم است. بايد نگاه مون رو نسبت به گيم و گيمر تغيير بديم. اون جمله ي آخر خانم لين عالي بود كه اگه نمي خواهيد كساني رو كه دوست داريد از دست بدهيد با آنها در حوزه ي علاقه شون كه گيم هست گفتگو كنيد.
اميدوارم مادران، پدران و همسران گيمرها اين مقاله رو بخونن و نگاه جديدي به گيمر در منزلشون داشته باشند. (7850)
 
علی
۱۳۹۹-۰۶-۱۴ ۰۵:۳۱:۱۹
سلام، بنده هم 22 سالمه و دانشجو ام ( اگه لازمه اشاره کنم چه رشته ای میخونم، باید بگم که که منم دانشجوی رشته پزشکی ام؛ دیدم تو کامنا چند نفر به دانشجوی "پزشکی" بودنشون اشاره کردن، درحالیکه که بنظر خودم مهم نیست)
حدودا از 6-7 سالگی گیم رو شروع کردم؛ هر ازچندگاهی متناسب به شرایطی که پیش اومده (کنکور و امتحانای مهم و غیره) به صورتی مقطعی کنارش گذاشتم ولی کامل نه. حداقل سعی کردم گیمای مهم رو بازی کنم. علاوه از دنیای سینما هم دور نیستم و به اندازه کافی فیلم خوب دیده ام. همچنین با کتاب هم غریبه نیستم و سعی کردم تو موضوع های مختلف مطالعه ای داشته باشم.
با این مقدمه ای گفتم خواستم بگم با هر سه این مدیا نسبتا آشنایی دارم و میتونم به زعم خودم یه مقایسه ای بینشون داشته باشم.
ببینید بنظرم درباره مواردی مثل فرهنگ، تاریخ، منطق، حل مسئله، داستان سرایی و... که برای بازی های ویدئویی ذکر میشه اغراق میشه. درسته گیم همه ی اینهارو داره ولی با با عمق بسیار کم؛ تاریخی که یک گیم روایت میکنه در مقایسه با یک کتاب (حتی کتاب غیر تاریخی) بسیار اندکه و عملا چیزی به آدم آموزش نمیده. چیز زیادی درمورد فرهنگ جامعه ی خاصی توضیح نمیده. مسئله و چالشهاش در مقایسه با چالش های زندگی واقعی بسیار ساده ان و حلشون آدم رو چندان قوی تر نمیکنه. تعداد گیم هایی که روایت سینماتیک درستی دارن که بتونه به خوبی داستانشون رو روایت کنه کمه. درسته خیلیا از گیمها داستان های قوی دارن ولی این داستان بین ساعتها گیمپلی گم میشه.
و موارد زیادی از این دست، که بنظرم دال بر اینه که گیم نمیتونه به تنهایی برای تقویت و یادگیری اون موارد( تاریخ و فرهنگ و حل مسئله و غیره) به کار گرفته بشه. گیم میتونه به این چیزها آراسته بشه ولی اصلا نمیتونه جای اونا رو پر کنه.
بنظرم چیزی که میتونه گیم رو برای زندگی شخصی فرد مضر بکنه " توهمِ موفقیت" عه. دستاورد هایی که تو گیم به دست میان آسون نیستن و فرد باید براشون تلاش زیادی بکنه ولی عملا دستاوردی مجازیه و فرد تو دنیای واقعیه که چیزی نداره و متضرر شده. با ترشح دوپامین حاصل از اون دستاورد ها فرد احساس موفقیتی کاذب میکنه ولی کو اون دستاورد؟
همه ی اینها رو برای دوستای گیمر خودم نوشتم که بگم درسته منم از ته دل گیم رو دوست دارم و اون رو تفریحی باحال و خوب میدونم. ولی در حد " تفریح". نباید به بهانه مفید بودن و آموزش کل زندگی آدم رو بگیره. نباید دستاوورد های تو بازی ها مانع تلاش آدم برای به دست آووردن موفقیت تو زندگی واقعی باشه. و اصلا و ابدا جای یک کتاب خوب رو نمیگیره.
موفق و شاد باشید همگی (7851)
 
زهرا
۱۳۹۹-۰۶-۱۶ ۱۵:۴۵:۵۰
احسنت. موافقم. (7862)