چگونه می‌میریم؟
وقتی یالوم گریست
اروین یالوم، روان‌درمانگر محبوب، در بیمارستان بستری شده و خودش را در آستانۀ مرگ می‌بیند

نام یالوم برای کتاب‌خوان‌های ایرانی آشناست، روان‌شناسی که کتاب‌هایش گاهی با چند ترجمۀ مختلف به چاپ رسیده و رمان‌هایش نه‌فقط میان روان‌شناسان بلکه میان آن‌هایی که علاقه‌مند به حوزۀ روان‌شناسی و فلسفه هستند طرفدار دارد. از مسائل مهمی که یالوم در خلال زندگی حرفه‌ای و خصوصاً داستان‌هایش به آن پرداخته مسئلۀ مرگ است؛ او همچنین به انسان‌های زیادی که در آستانۀ مرگ بوده‌اند کمک‌های روان‌شناسانه داده. حالا در بستر بیماری است و دارد خودش را آمادۀ مرگ می‌کند. میشل اسمیت به ملاقاتش رفته است.


تجربۀ دیگری
اگر ممکن بود، دلتان می‌خواست جای کس دیگری باشید؟
معاملۀ زندگی خودمان با آدم‌های مشهور، ثروتمند یا زیبا به این آسانی‌ها نیست

زندگی سخت است، برای بعضی‌ها که حقیقتاً ناجور پیش می‌رود. این سختی همراه می‌شود با آدم‌های موفق، پولدار، زیبا و محبوبی که صبح تا شب تلویزیون و دیگر رسانه‌ها نشانمان می‌دهند. طبیعی است که گاهی دلمان بخواهد ما هم جای یکی از آن‌ها باشیم. اما اگر این آرزو واقعاً جدی شود چه؟ تاد می، فیلسوف آمریکایی، معتقد است تعداد اندکی از ما اگر چنین انتخابی جلویمان باشد، قبولش می‌کنیم.


دنیای دیوانه: اوج‌گیری بیماری‌های روانی
فراگیرشدن بیماری‌های روانی تنه به تنۀ فقر و بیکاری می‌زند
اگر این نه ما، که سیستم اجتماعیِ متعارض با وجود ما باشد که بیمار است چه؟

امروزه، شاید بیش از هر دوران دیگری، بیماری‌های روانی به مشکلی فراگیر در تمام طبقات اجتماعی بدل شده‌اند. انواع و اقسام بیماری‌های روانی با نام‌های گوناگون و داروهای جورواجور اطراف ما را فرا گرفته‌اند. با این اوصاف اگر این بیماری‌های روانی زادۀ سیستم انزواگر و بیگانه‌سازِ اقتصادی و اجتماعی باشد چه باید کرد؟ آیا می‌توان با مبادلۀ خلاقیت و آزادی با کالاهای مدرن همچنان خوش‌بخت باقی ماند؟


سرمقالۀ چهارمین فصلنامۀ ترجمان
«ایدۀ کنترل» همچنان اطراف اینترنت پرسه می‌زند
آیا می‌شود بدون پای‌گذاشتن به فضای مجازی از توهم دور ماند؟

زمانی فضای مجازی و فضای واقعی جهان‌هایی موازی بودند که یکی اصلی و دیگری فرعی تلقی می‌شد. ایدۀ کنترل فضای مجازی در چنین بستری شکل گرفت تا مانع آسیب‌های امر فرعی برای امر اصلی شود. اما رفته‌رفته این دو جهان به شکل نامحسوسی در هم ادغام شده‌اند تا جهانی را بسازند که اکنون در آن زندگی می‌کنیم، جهانی که آمیزۀ غریبی از امر مجازی و امر واقعی است. با این توصیف آیا می‌شود از کنترل صحبت کرد؟


تاریخ کوگیتو
دکارت مشهورترین فکرش را از یک زن وام گرفته بود
در نوشتن تاریخ فلسفه سهم زنان به شیوه‌های مختلف نادیده گرفته شده است

دکارت مشهور است به فیلسوف بنیان‌گذار. پدرِ فلسفۀ مدرن. کسی که افکاری کاملاً متمایز از هم‌عصران خود پرورید و پایۀ فکر جدید را ساخت. اما این تصویر از دکارت، ده‌ها سال پس از مرگ او ساخته شده است. در زمان دکارت کسی او را متفکری یکسره متفاوت نمی‌دانست. او تحت تأثیر متفکران عصر خود بود و شاید بیش از همه، وام‌دار راهبه‌ای عارف به نام ترزا که نوشته‌هایش در آن دوران بسیار محبوب بودند.


اعداد و واژه‌ها
بررسی‌های آماری چهرۀ دیگری از ادبیات را برایمان آشکار می‌کند
کتابی جدید ادعا می‌کند که حتی بزرگترین نویسندگان نیز در نهایت تکنیسین هستند

اگرچه به کاربستنِ روش‌های آماری برای تحقیق در ادبیات چیز عجیبی به نظر می‌رسد، اما کتاب تازه‌ای که در این زمینه به چاپ رسیده است، نشان می‌دهد چنین تحقیقاتی می‌تواند در عین جذاب بودن، فوایدی هم داشته باشد. ممکن است دانستن اینکه کلمۀ محبوب ویرجینیا وولف «تاقچه» بوده است، شما را نویسنده نکند، اما احتمالاً از دستورالعمل‌هایی مثلِ «هر صدهزار کلمه، یک علامت تعجب» هم نجاتتان خواهد داد.


شک، در شرق و غرب
شکاکان به «جزم‌اندیش‌ها» مدیون‌اند
بازی شکاکیت وقتی به بهترین شکل اجرا می‌شود که مخالفی «وجود» داشته باشد

پیرهون، شکاک کلاسیک یونان، آن‌قدر در همه‌چیز شک می‌کرد که همیشه باید کسی همراهش بود تا مراقبش باشد. تا او می‌خواست فکر کند «آیا این ارابه وجود دارد یا نه؟»، ممکن بود همان ارابه او را زیر بگیرد. البته پیرهون نمایندۀ افراطی‌ترین نوع شکاکیت است. شکاکان معتدل‌تری هستند که به برخی چیزها یقین دارند؛ اما گاه آن‌قدر همان «برخی چیزها» متنوع می‌شود که بین خودشان نیز درگیری به وجود می‌آید.


شیرینی و قدرت
مروری بر میراث فکری سیدنی مینتز

پیش از آنکه تاریخِ فرهنگی فراگیر شود و کتاب‌های پرفروشی دربارهٔ نمک و ماسه و پنبه و غیره سر از ویترین کتابفروشی‌ها درآورند، سیدنی مینتز کتابی نوشته بود به اسم «شیرینی و قدرت». کتابی ژرف و فوق‌العاده که با روایتِ سرگذشتِ شکر در جهان سرمایه‌داری، قربانیانِ تاریخ را به قهرمانانِ آن تبدیل کرده بود. سیدنی مینتز استاد انسان‌شناسی دانشگاه ییل و محقق پرآوازۀ تاریخ فرهنگی غذا و انسان‌شناسیِ منطقۀ کارائیب بود. ویژه‌نامۀ پیش رو مروری است بر میراث فکری محقق پرآوازۀ تاریخ فرهنگی.