لیسا به‌همراه پدرش استیو جابز در سال ۱۹۸۹. عکاس: اِد کشی.

شاهدخت یا سیندرلا؟
استیو جابز، پدری که زندگی دخترش را جهنم کرد
انتشار کتاب خاطرات دختر اول استیو جابز، اسطورۀ مؤسس اپل را با چالشی بزرگ مواجه کرده است


لیسا بعد از مرگ استیو جابز، بارها با جوانانی روبه‌رو می‌شد که پدرش را مثل یک ابرانسان می‌پرستیدند و او را «پدر» خودشان می‌دانستند. برای او، این‌ حرف‌ها تناقضی غم‌انگیز با تجربۀ خودش داشت. استیو جابز، مادر او را رها کرده بود و تا سه سالگی انکار می‌کرد که پدر اوست. بعدها در همان شهری که استیو با ثروت بی‌کران خود می‌زیست، او و مادرش با فقر و افسردگی دست‌و‌پنجه نرم می‌کردند. کتاب خاطرات لیسا چهرۀ دیگری از استیو جابز را برملا کرده است.


عکاس: ایلکر کارامان. از سری عکس‌های «مردهای سایه»، برندۀ جایزۀ سال ۲۰۱۸ عکاسی خیابانی.

بعد از دوران جوانی، روزبه‌روز تنهاتر می‌شویم
چرا پیداکردن دوستان صمیمی بعد از ۳۰سالگی دشوار است؟
وقتی جوانی می‌گذرد، اغلب افراد در رویکردشان به دوستی تغییراتی درونی را تجربه می‌کنند


رابطۀ اعضا در خانوادۀ مافیاییِ فیلم «پدرخوانده» چگونه بود؟ تصور اغلبمان از دوستی همان‌طور است: دوست همچون برادر توست و هر چیزی غیر از وفاداری کامل، به هر قیمتی، به‌معنای خارج‌شدن از مرزهای مقدس دوستی است. اما هر چه سنمان بالاتر می‌رود، این تصور غیرواقعی‌تر می‌شود. با گذشت ایام جوانی، عنوان «دوست» را برای اطرافیان آزادانه‌تر استفاده می‌کنیم و دیگر توقعاتِ آنچنانی و سختگیرانه از آن‌ها نخواهیم داشت. شاید بشود گفت دیگر واقعاً نمی‌توانیم با کسی دوست شویم.


عکاس: استفان گرانجیر.

خویشتنِ درونیِ پنهان
گفت‌وگو با فرانسیس فوکویاما: بعد از «پایان تاریخ» چه خواهد آمد؟
فوکویاما می‌گوید دموکراسی به‌سبک آمریکا شاید پایان تاریخ باشد، اما با بحران جدید چه می‌توان کرد؟


فوکویاما را هر جا پیدا می‌کنند فوراً از او می‌پرسند «آیا انتخاب ترامپ هیچ تغییری در باور او به نظریۀ ’پایان تاریخ‘ ایجاد نکرده؟». او هم بی‌حوصله و خسته می‌گوید: نه، نکرده. فوکویاما گرچه از ترامپ عصبانی است، اما بحران این روزهای جهان غربی را چیز دیگری می‌داند: آدم‌ها در دوران جدید دچار بحران هویت‌اند. او در کتاب جدیدش می‌پرسد: «لیبرال‌دموکراسی شاید بتواند صلح و رونق به ارمغان بیاورد، اما اگر صلح و رونق بی‌هویتی را درمان نکند، چه؟»


عکاس: فرانسیس پرز.

دفاع از سیاره یعنی تغییر دنیا
با آشغال‌‌ جمع‌کردن از ساحل، محیط‌‌‌‌زیست نجات پیدا نمی‌‌‌کند
شرکت‌‌‌های بزرگ و رسانه‌‌‌هایی که در اختیار آن‌‌‌هاست ما را در تشخیص راه‌‌‌حل بحران محیط‌‌‌زیست گمراه کرده‌‌‌اند


«فعال محیط‌‌‌زیست» کیست؟ کسی که پلاستیک‌‌‌به‌‌‌دست می‌‌‌رود توی ساحل و جنگل، و آشغال جمع می‌‌‌کند؟ یا فردی که از خانه با خودش ظرف به بازار می‌‌‌برد تا از پلاستیک استفاده نکند؟ یا آن‌‌‌که دائماً به مردم دربارۀ خطرات زیست‌‌‌محیطی هشدار می‌‌‌دهد؟ اگر بدانیم بیشتر از ۹۰درصد از زباله‌‌‌هایی که در محیط‌‌‌زیست رها می‌‌‌شوند محصول فعالیت صنایع بزرگ است و نه افراد، احتمالاً الگویمان در مبارزه با آلودگی کرۀ زمین تغییر می‌‌‌کند.


عکاس: کریس لَد.

هنرهای موقتی
با خیال راحت نقاشی‌های فرزندتان را دور بیندازید
عمر کودکی کوتاه است. اشکالی ندارد اگر عمر نقاشی‌های بچه‌ها هم کوتاه باشد


از شیرین‌ترین تجربه‌های پدر و مادر، لحظه‌ای است که بچه‌شان دوان دوان از اتاقش بیرون می‌آید و در حالی که چشمانش برق می‌زند نقاشی‌اش را نشان می‌دهد. این نقاشی‌های دم‌دستی که با بی‌حوصلگی رنگ‌آمیزی شده‌اند برای ما عزیزند. نگهشان می‌داریم تا لحظه‌های خوش زندگی‌مان را به یاد داشته باشیم. اما یک روز می‌بینیم همۀ خانه پر شده است از این کاغذهای مچاله که امانمان را بریده‌اند. باید چکار کنیم؟ راه‌حلش ساده است: سطل آشغال.


تصویرساز: بندتو کریستوفانی.

پرونده: روایت درد
کمترین مزیت درد این است که بیانگر پیوندِ شکنندۀ ما با دیگران و یادآور نیاز ما به کسانی است که پیرامونمان هستند


«دوستان قدیمی دیگر زنگ نمی‌زنند، آزادیِ جسمی و روحی‌ از بین می‌رود و حس سرباربودن دست از سر آدمی برنمی‌دارد». این وضعیتِ ناراحت‌کننده ممکن است برای بسیاری از بیماران رخ بدهد. به همین خاطر، درد اصلاً دوست‌داشتنی نیست، اما شاید بدین معنا نباشد که درد چیز بدی است. اگر کسی درد را هیچ‌وقت به‌خوبی تجربه نکند، به غرور و نخوت دچار می‌شود، توان همدلی با دیگران را از دست می‌دهد، و بدتر از همه یادش می‌رود که «انسان» است.