لو یاشین، دروازه‌بان تیم ملی شوروی در پوستر جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، تصویرساز: ایگور گورویچ.

به‌مناسبت بیست‌ویکمین جام جهانی
ویژه‌نامه: اتحاد جماهیر فوتبال


هر چیز که دلتان بخواهد در فوتبال پیدا می‌شود: زمین چمن شاید صلح‌آمیزترین رفتارها را در خود تجربه کند، شاید هم به میدان جنگی تمام‌عیار با چند کشته و زخمی تبدیل شود؛ یکسری معتقدند همیشه دست‌های کثیفی پشت‌پردۀ فوتبال دارند خراب‌کاری می‌کنند، برخی هم فکر می‌کنند فوتبال تجسم کامل آزادی و عدالت است. جنگ و صلح، فساد و پاکی، لذت و درد، و دلباختگی و تنفر همگی در زمین فوتبال جمع‌اند. اما نکتۀ مهم این است که هرچه این تعارض‌ها بیشتر به چشم بیاید، این بازی بیشتر تماشایی می‌شود.


عکاس: شی ژین‌ژینگ.

نخبه‌سالاری غربی از نگاهی چینی
بچه‌تنبل‌های آسیا چطور در اروپا نابغه می‌شوند؟
یک فرد چینی از تصویر آرمانیِ نادرستی می‌گوید که خارجی‌ها از سیستم آموزشی غرب دارند


پوژانگ یائو دانش‌آموزی بود که در کلاسش در شهری دورافتاده در چین از آخر دوم بود. چند سال بعد او به عنوان رتبۀ اول در کل انگلستان سر از دانشگاه کمبریج درآورد و سپس به بزرگترین بانک سرمایه‌گذاری جهان پیوست. در آنجا نیز به خاطر اشتباه فاحشش در یک معامله ترفیع گرفت و برای ادامۀ تحصیل به دانشکدۀ بازرگانی استنفورد معرفی شد. یائو از نقش شانس در موفقیت و تصویر آرمانیِ نادرستی می‌گوید که خارجی‌ها از سیستم آموزشی غرب دارند.


تصویرساز: الیف مرکان.

شناور در هوا
جهانی که «جنایت و مکافات» داستایفسکی را ساخت
هر چه می‌گذرد گویی به جای آنکه از دنیای داستایفسکی دور شویم، به آن نزدیک‌تر می‌شویم


سوالی که داستایفسکی در رمان شگفت‌آور «جنایت و مکافات» پرسید، یک قرن است که ما را رها نکرده: آیا می‌توان انسانی ستمگر و خبیث را برای رسیدن به جامعه‌ای بهتر کُشت؟ عقلانیت سردِ فایده‌گرایی می‌گوید آری. و در حقیقت آنچه داستایفسکی را بیشتر از خودِ قتل به وحشت انداخته بود، عقلانی جلوه‌کردنِ آن بود. اما چگونه چنین چیزی ممکن شد؟ شاید نگاهی به شرایط اجتماعی روسیه در آن دوران بتوان پاسخی فراهم کند.


عکاس: اریک فان درلیندن.

انعام دادن یا ندادن؛ مسئله این است
انعام دادن تشکر است یا توهین؟
انعام دادن باعث گیجی توریست‌ها، اقتصاددانان و انسان‌شناسان می‌شود. آیا باید از آن دست برداریم؟


آدم‌های مؤدب و متشخص در توکیو هیچ‌گاه انعام نمی‌دهند. در نیویورک میزان تشخص افراد را می‌توانی از مقداری که انعام می‌دهند بفهمی. نگاه مثبت یا منفی به انعام در جوامع مختلف به مولفه‌های فرهنگی، اقتصادی و تاریخی متعددی بستگی دارد، اما به هر ترتیب شاید انسانی‌ترین بخش رستوران‌رَوی در دنیای امروز ما همین باشد. اینکه به اختیار خود با دادن انعام دیگری را هم در لذتت شریک و غذا خوردن را به چیزی بیش از یک مبادلۀ تجاری تبدیل می‌کنی.


سربازی درحال مبارزه با شورشیان طی جنگ شهریِ مونرویا،‌ لیبریا، عکاس: کریس هوندروس.

جادوگری با آمار
جان گرِی: استیون پینکر دربارۀ خشونت و جنگ اشتباه می‌کند
عقاید پینکر و سینگر دربارۀ کاهش خشونت به نوعی دین انسانیت جزمانه تبدیل شده است


استیون پینکر کتاب‌های قطوری می‌نویسد و در آن‌ها با عدد و رقم ثابت می‌کند که خشونت در دنیای امروز از همیشۀ تاریخ کمتر است و نوع‌دوستی بیشتر. جان گری اما نظر دیگری دارد. او استدلال می‌کند که وقتی صحبت از آلام بشری است، و از آن بالاتر، وقتی صحبت از تعداد کسانی است که در اثر خشونت جان داده‌اند، آمارها گمراه‌کننده‌اند، به همان اندازه‌ای که محاسباتِ ریاضیاتی طالع‌بینان باستانی برای پیش‌بینیِ آینده گمراه‌کننده بودند.