عکاس: مری هگلند.

ما هم باید شعار بدهیم
صدای زنان روستایی در شب طنین انداخت
روایتی از تظاهرات زنان روستایی علی‌آباد در آخرین شب‌های منتهی به انقلاب اسلامی


مری هگلند، انسان‌شناس آمریکایی، به ایران آمده بود تا دربارۀ اقتصاد روستاها تحقیق کند، غافل از اینکه به فاصلۀ چندماه شاهد انقلابی بزرگ خواهد بود. او در روستایی به نام علی‌آباد در نزدیکی شیراز مستقر شد و با تمرکز بر فعالیت زنان روستایی، حال و هوای انقلاب در آن روستا را ثبت کرد. زنانی که قدم به قدم به بازیگران سیاسی پرشوری تبدیل شدند که از مردان نیز پیشی گرفته بودند. بخشی از کتاب روزهای انقلاب مری هگلند را می‌خوانید.


تصویرساز: آندرآ یوسینی.

نئولیبرالیسمِ آموزشی
دانشگاه‌ها چگونه نابرابری را در جامعه تشدید می‌کنند؟
پنج کتاب دربارۀ نابرابری‌هایی که از دانشگاه شروع می‌شوند


دانشگاه‌های دولتی از کسی پول نمی‌گیرند و، به همین دلیل، مخصوص طبقۀ خاصی در جامعه نیستند. اما میشل لامو، جامعه‌شناس دانشگاه هاروارد، می‌گوید ورود به این دانشگاه‌ها و ادامۀ تحصیل در آن‌ها طوری سازمان‌دهی شده که تنها گروه خاصی از جامعه می‌توانند آن را تجربه کنند. آزمون ورودی، نظام نمره‌دهی، زندگی در خوابگاه، شرکت در جلسات دانشگاهی، همه و همه، به تبعیض و نابرابری دامن می‌زنند. لامو، طی این گفت‌وگو، پنج کتاب کلیدی را دربارۀ‌ نابرابری آموزشی بررسی کرده است.


تصویرساز: ملیکا فاور.

راهنمای لذت‌بردن از زندگی
اگر مدیر گوگل بشوی، لزوماً خوشبخت نخواهی شد
واقعیت را بپذیرید و جرئت منفوربودن داشته باشید، وگرنه دائماً در عذاب خواهید بود

برخی کتاب‌های «موفقیت» و خودیاری طوری نصحیت می‌کنند که گویا اگر میلیون‌ها خواننده‌شان به آن دستورات عمل کنند، همه‌شان جای مدیر گوگل یا حداقل مایکروسافت را می‌گیرند. فارغ از طنز این توصیه‌ها، نتیجۀ عمل به آن‌ها چیزی جز رنج و عذاب دائمی نیست. تحقیقات نشان می‌دهند مشاغلِ سطحِ بالاتر غالباً حس خوشبختیِ بیشتری به همراه نمی‌آورند و میزان درآمد هم که از حد بگذرد صاحبان خود را از لذات بسیاری محروم می‌کند. آیا، با دورانداختن این کتاب‌ها، باید قید رضایت از زندگی را هم بزنیم؟


تصویرساز: رامون خیمنو.

زندگی خارج از تعادل
به یک مرشد خودیاری نیاز دارید؟ سراغ ارسطو بروید
به‌جای آنکه دنبال زندگی شاد باشید، به زندگی شرافت‌مندانه فکر کنید

انسان‌ها از دوران باستان وجود عواطفی نیرومند را در خودشان کشف کرده بودند: خشم، شهوت، حرص، حسادت و خیلی چیزهای دیگر. ارسطو برای اولین‌بار به‌جای آنکه حکم به خوبی یا بدی این عواطف بدهد، تلاش کرد تا همه‌شان را به کار بگیرد تا نوعی «تعادل طلایی» بسازد که به فرد کمک کند تا بهترین کسی بشود که می‌تواند. کتابی جدید معتقد است این راهبرد واقعاً ما را به هدفی می‌رساند که کتاب‌های خودیاری دائم از آن صحبت می‌کنند: زندگی رضایت‌مندانه.


نقاش: جیمز مان.

انقلاب کهربایی
کشاورزی نوعی سلاح کشتارجمعی است
بزرگترین فاجعۀ تاریخ کشف کشاورزی است، در مرتبۀ بعدی کشاورزی مدرن قرار می‌گیرد


آخر این نوشتۀ طولانی با چنین صحنه‌ای مواجه خواهید شد: نویسنده از کوهی در نزدیکی خانه‌اش بالا می‌رود، گله‌ای گوزن می‌بیند و با تفنگ یکی از آن‌ها را شکار می‌کند. اما پیش از صدور حکم دربارۀ بی‌رحمی او، بهتر است حرفش را بشنوید. آن‌وقت خواهید دانست که وقتی همبرگر، روغن ذرت، یا حتی نان می‌خورید هم در حال کشتار حیوانات هستید. ریچارد منینگ دربارۀ تاریخ کشاورزی و فجایع این صنعت برای دنیای امروز نوشته است.


تصویرساز: کاترین اندرسون.

تمدن یا بربریت؟
آیا رسواکردن آدم‌ها در فضای مجازی راه درستی برای مبارزۀ اخلاقی است؟
موج‌های رسواسازی در شبکه‌های اجتماعی هر روز قربانیان بیشتری می‌گیرند


چه کسی در کارنامۀ زندگی‌اش هیچ خطا و اشتباهی وجود ندارد؟ همۀ ما بالاخره در نوجوانی یا بعد از آن رفتارهایی کرده‌ایم که بعدها آرزو کرده‌ایم کاش مرتکب آن‌ها نشده بودیم. اما شبکه‌های اجتماعی به جایزالخطا بودن انسان‌ها احترامی نمی‌گذارند. کافی است اشتباه کوچکی از شما سر بزند، دیگر باید منتظر باشید که روزی کسی آن را منتشر کند و شما را از زندگی ساقط کند. اما آیا این پرده‌دریِ همگانی و بی‌محابا جامعه را به جای بهتری تبدیل خواهد کرد؟


عکاس: جیکوب کیرکگور.

سکوت ناممکن است
در ساکت‌ترین اتاق جهان می‌توان صدایی شنید
بسیاری از مردم در جست‌وجوی سکوت‌اند، اما شاید چنین چیزی اصلاً وجود نداشته باشد


با بیست‌هزار ورقۀ فایبرگلاس می‌شود اتاقی ساخت که ساکت‌ترین نقطۀ جهان باشد، جایی که هیچ صدایی در آن منعکس نشود. تجربۀ این اتاق همه را وسوسه می‌کند، اما جان کیج که صبح‌وشبش را با صدای سازهای موسیقی می‌گذراند طور دیگری نگاه می‌کند: «امکان ندارد در جایی سکوت را پیدا کنید. حتی در ساکت‌ترین اتاق هم صدای جریان خون و سیستم عصبی به گوشتان خواهد خورد». گرچه حرف کیج بیراه نیست، اما در «اتاق بی‌پژواک» می‌توان صدایی شنید که حتی گوشِ کیج هم آن را نشنیده است.


تصویرساز: آندرا یوسینی.

تاریخ از بالا
فقر فقط در توئیتر بیل گیتس کاهش یافته است، نه در جهان
بیل گیتس اینفوگرافیکی را منتشر کرده است که می‌گوید طی ۲۰۰سال گذشته فقر کاهش یافته است. واقعیت دارد؟


میلیاردرهایی که هر سال در اجلاس داووس دور هم جمع می‌شوند، جدیداً داستان تازه‌ای دربارۀ خدماتشان به بشریت تعریف می‌کنند. این روایت با نمودارها و اینفوگرافیک‌هایی ارائه می‌شود که نشان می‌دهند، طی ۲۰۰سال گذشته، فقر کاهش یافته و کیفیت زندگی در اثر گسترش تجارت و سرمایه‌داری افزایش پیدا کرده است. اما انسان‌شناسی کارکشته، معتقد است این نمودارها چیز دیگری را نشان می‌دهند: اینکه چطور انسان‌ها در دام دنیایی افتاده‌اند که در آن همه چیز را باید با «پول» خرید.


تصویرساز: درک برَنی. عکاس: جی. آر. آیرمن.

تاریخ تخته‌سیاه در آمریکا
چگونه تخته‌سیاه‌ آموزش و پرورش را دگرگون کرد؟
تخته‌سیاه انقلابی‌ترین فناوری‌ای بود که وارد کلاس‌های درس شد


تصویر آشنایی که ما از کلاس در ذهن داریم، یعنی یک تخته‌سیاه و مجموعه‌ای از نیمکت‌ها که روبه‌روی آن چیده شده‌اند، قدمت چندانی ندارد. در واقع، بیش از دویست‌سال نمی‌گذرد از دورانی که مخترعی ناشناس پیشنهاد استفاده از تخته‌سیاه را در کلاس داد. پیشنهادی که خیلی زود چنان فراگیر شد که دیگر هیچ‌کس دوران قبل از آن را به یاد نمی‌آورد. اما دقیقاً با شناخت شیوۀ تدریس پیش از رواج تخته‌سیاه است که میزان انقلابی‌بودن آن روشن می‌شود.


تصویرساز: مایک کامپائو.

اشک‌هایی به‌خاطر نوستالژی
پرونده: در آرزوی بازگشت
روزهای خوب گذشته همیشه در پس ذهنمان باقی می‌مانند


تا پیش از قرن بیستم، نوستالژی اساساً نمایانگر نوعی بیماری بود: احساس دلتنگیِ شدیدی که نهایتاً به یک افسردگی درمان‌ناپذیر منجر می‌شد. بااین‌حال، تاریخ نشان می‌دهد که حسرت و دلتنگی برای گذشته‌ ویژگیِ جدایی‌ناپذیر انسان‌هاست. در اغلب اسطوره‌ها، رد پای آشکار «عصر طلایی» به چشم می‌خورد و، حتی در دوران نوزایی نیز، اشتیاقی افراطی برای بازگشت به یونان و روم حضور دارد. نوستالژی‌ها می‌توانند ما را به گریه بیندازند یا برای چند لحظه خلسه‌ای شیرین نصیبمان کنند. تکلیفمان با این احساسِ همزمان تلخ و شیرین چیست؟