تصویرساز: بندتو کریستوفانی.

فرمول عشق؟
برای پاسخ‌دادن به پیامک مخاطب خاصتان چقدر باید صبر کنید؟
شد یک دقیقه که جواب نداده. شد پنج دقیقه. شد نیم ساعت. شد یک روز


هر کسی که در این سال‌ها درگیر رابطه‌ای عاطفی شده باشد، قطعاً با چالش شبانه‌روزی پیامک‌ها دست و پنجه نرم کرده است. برایش پیامکی می‌فرستید، آن را می‌بیند، ولی جواب نمی‌دهد. هی گوشی‌تان را چک می‌کنید، صدبار پیامکتان را از نو می‌خوانید. ناراحت شده؟ حوصله نداره؟ دیگه از من خوشش نمیاد؟ کار احمقانه‌ای کردم؟ می‌میرید و زنده می‌شوید تا بالاخره گوشی‌تان می‌لرزد و پیامکش می‌رسد. حالا نوبت شماست که انتقام بگیرید.


عکاس: هورکاجلو گیوم.

خودش در ماشین را بست
دور نگه‌داشتن سلبریتی‌ها از سیاست یکی از وظایف شهروندی ماست
رسانه با فروکاستن سیاست به دل‌مشغولیِ سلبریتی‌ها ما را گمراه و سردرگم می‌کند


در صحنۀ تاریک تئاتر، اگر نورافکن را متمرکز کنیم روی بازیگرِ بالای سن، چیز دیگری جز آن شخص دیده نمی‌شود. به همین ترتیب، وقتی رسانه‌ها خود را وقفِ اخبارِ سلبریتی‌ها می‌کنند، مشکلات واقعی جامعه به فضای تاریکِ فراموشی سپرده می‌شود. ازآن‌پس، تا حرفی از دهان یک هنرپیشه خارج نشود، رسمیت پیدا نمی‌کند: جامعۀ ما دچار خشکسالی یا کودک‌آزاری است، تنها اگر پُست اینستاگرام یک بازیگر چنین بگوید. در این اوضاع، سیاست به‌دست افرادی می‌افتد که زندگی‌شان هیچ ربطی به مردم عادی ندارد.


عکاس: جان والتر بنتس.

مادران مقدس
مادر: چهره‌ای برای تمام رنج‌های جهان
آیا هیچ زنی می‌تواند بین زندگی خودش و دغدغه‌هایی که برای فرزندش دارد، توازن ایجاد کند؟


تصویر اسطوره‌ای از مادر، زنی است که در سوگ فرزندِ از دست رفتۀ خود نشسته است. مثل تصویر مریم مقدس در مسیحیت که پای صلیب پسرش عزاداری می‌کند. اما مادران فقط با مرگ نیست که فرزندان خود را از دست می‌دهند، آن‌ها از همان لحظۀ تولد، درگیر اندوهی می‌شوند که دست سرنوشت برای فرزندانشان رقم خواهد زد. فرزندانی که ممکن است مادر را از یاد ببرند، پرخاشگر یا معتاد شوند، یا ناخواسته در دام فقر و تبعیض بیفتند.


تصویرساز: درک برنی. برگرفته از نقاشی نیکولا آندره مونسو در سال ۱۷۸۵.

راضی نمی‌شوم
ماکیاوللی، هابز، آدام اسمیت: آیا مقصر اصلی این سه نفرند؟
کسی دیگر به‌دنبال فضیلت و رستگاری نیست، چرا که دنیای جدید بر قدرت، لذت و سود برپا شده است


هر کس به فکر خودش است و نهایتاً تا آنجا به شما اهمیت می‌دهد که در خوشبختی‌اش سهمی داشته باشید. اگر از خودخواهیِ آدم‌های این دوره‌زمانه شکایت دارید، دیوید ووتن می‌داند تقصیر را باید به گردن چه کسی انداخت. او در کتاب جدیدش می‌گوید با ظهور ماکیاوللی، هابز و آدام اسمیت جهانی به وجود آمد که رؤیایی مانند رستگاری جای خود را به جست‌وجوی واقعیاتی همچون قدرت، لذت و سود سپرد و این‌چنین جهان جدید شکل گرفت.


جرالد مورنین.

این کارها بچه‌گانه نیست
جرالد مورنین: داستان دیوانه‌ترین نویسندۀ زندۀ دنیا
آیا برندۀ بعدی جایزۀ نوبل ادبیات،‌ در شهری متروک در استرالیا مشغول خیال‌پردازی است؟


جرالد مورنین از آن دست آدم‌هایی است که فاکنر درباره‌شان گفته است «ارواح شیطانی مدام زیر گوششان زمزمه می‌کنند»: از آدم‌ها فرار کن، هواپیما سوار نشو، دست به کامپیوتر نزن، به نویسنده‌ها و روشنفکرها فحش بده، و از همه بدتر، داستان‌های عجیب‌غریبی بنویس که احدالناسی از آن‌ها سر در نیاورد. می‌گویند مورنین از گزینه‌های نوبل ادبیات است، اما اگر بخواهید او را ببینید باید به بیغوله‌ای در استرالیا سفر کنید. کاری که گزارشگری ادبی کرده است تا از زندگی او سر در بیاورد.


تصویرساز: پالوما رینکُن.

ازدواج کار است، نه کالا
چرا ازدواج‌ها موفق می‌شوند یا شکست می‌خورند؟
به دیالوگ‌های سینمایی اعتنایی نکنید، شما به کسی احتیاج ندارید که کاملتان کند


تا چند دهه پیش، ازدواج عملی ضروری برای بقا بود. مخصوصاً برای زنان، تأمین اولیه‌ترین نیازها، مثل سرپناه و غذا، خارج از چارچوب‌های ازدواج فوق‌العاده دشوار بود. ولی این روزها ازدواج غیرضروری‌تر از همیشه است، بااین‌حال، نمی‌توان گفت که غیرضروری‌بودن، آسان‌ترش هم کرده است. ازدواج موفق، هنوز هم کمیاب است، اما اگر موفق شوید، باید واقعاً به خودتان تبریک بگویید. چرا که احتمالاً دارید یکی از بهترین ازدواج‌های تاریخ بشر را تجربه می‌کنید.


تصویرساز: اریک جوهانسون.

پرسش چیست؟
همه می‌پرسند، اما هیچ‌کس نمی‌داند «پرسیدن» یعنی چه
برای فهمیدن «چیستی پرسش» باید به مردم کوچه و بازار رجوع کرد، نه زبان‌شناسان و فیلسوفان


«زرافه بزرگ‌تر است یا فیل؟»، «چرا قیافه‌ام زشت‌تر شده؟»، «تابه‌حال کسی عاشقت شده؟» این جملاتِ نسبتاً مسخره هیچ وجه اشتراکی ندارند، جز اینکه همه‌شان نوعی پرسش‌اند. یکسری امور در زندگی ما مثل خورشید روشن‌اند، اما وقتی از چیستی‌شان سؤال می‌کنیم، در ابهامی رازآلود فرومی‌روند. «پرسش» هم از این دست چیزهاست. واقعاً پرسش چیست و ما در حین پرسیدن چه کار می‌کنیم؟ لنی واتسون روی بیش از پنج‌هزار نفر تحقیق کرده و به پاسخی رسیده که با پاسخ فیلسوفان و زبان‌شناسان تفاوتی جدی دارد.


هنرِ ژاپنیِ سخت‌کوشی در خواب

خواب مسئله‌ای فرهنگی است
هنرِ ژاپنیِ سخت‌کوشی در خواب
ژاپنی‌ها نمی‌خوابند. چرت هم نمی‌زنند. به گفتۀ یک استاد مطالعات ژاپن، «حاضرخوابی» می‌کنند


معروف است که ژاپنی‌ها اصلاً نمی‌خوابند. خودشان هم خیلی به این مسئله اعتقاد دارند. ولی اگر چندوقتی را در ژاپن بگذرانید، مداوماً با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شوید که در ایستگاه مترو، روی نیمکت‌های خیابان، یا توی جلسه و سر کلاس، خیلی شیک و مجلسی خوابیده‌اند. چطور فرهنگی که کم‌خوابی را ستایش می‌کند، اینقدر با خواب‌های وسط روز راحت کنار می‌آید؟ مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد «خواب» موضوع فرهنگی پیچیده‌ای است که در هر فرهنگ معانی و ایدئولوژی‌های خاص خودش را دارد.


عکاس: گبی اُرکات.

بدان آنچه را می‌دانی
«در آغاز، همه‌جا آمریکا بود»: تاریخی جدید از آمریکا
جیل لپور در کتاب جدیدش می‌گوید استناد به فکت‌ها به ما کمکی در فهم تاریخ نمی‌کند


رمان از تجربۀ نویسنده زاییده می‌شود، تاریخ مبتنی بر اسناد و بایگانی‌‌هاست. اما سند و بایگانی غافل است از بیم و امید، عشق و نفرت‌، و خشم و شوخ‌طبعی‌های هر دوره از زمان: عناصری که در تاروپود هر عصر می‌آمیزند و از کف آیندگان می‌روند. جیل لپور، مورخ آمریکایی، می‌گوید اگر در فهم تاریخ این عناصر را ندیده بگیریم، اتفاقات تاریخی برای ما بی‌معنا می‌شوند: انگار که چیزی دربارۀ دانسته‌هایمان نمی‌دانیم.


تصویرساز: دنیل گارسیا.

عصر گسست و پس از آن
همین خشم‌ها علیه بازار، بازار تازه‌ای خواهد ساخت
آیا جنبش‌های جدیدی که برای همبستگی قومی و نژادی فراخوان می‌دهند، آیندۀ سیاست را عوض خواهند کرد؟


رایج است که دو دهۀ اخیر را دوران «نئولیبرالیسم» بنامند. بااین‌حال، ریشه‌های موقعیتی که امروز درگیر آنیم، متکثرتر از آن است که به سادگی ذیل یک ایدئولوژی اقتصادی خلاصه شود. در واقع، ما شاهد تحولی عظیم در «امر اجتماعی» بوده‌ایم. چیزی که از جنبش‌های دانشجویی تا جنگ سرد در آن دخیل بوده‌اند و نتایج آن نه‌تنها اقتصاد، که سیاست و اجتماع را نیز درنوردیده‌اند. حالا پرسش جدید این است: آیا دوران فردگرایی نئولیبرالیستی به پایان رسیده و باید شاهد فصلِ تازه‌ای از همبستگی باشیم؟


توتم. عکاس و تصویرساز: آلن دلورمه.

چینی‌ها مثل ساعت کار می‌کنند؟ آری و نه
پرونده: «ساخت چین»، شعاری که با تنبلی و سخت‌گیری محقق شد
جستارهایی درباب فرهنگ کار و اقتصاد در سرزمین چشم‌بادامی‌ها


اقتصاد چین آنچنان در دو دهۀ اخیر رشد کرده که اغلب افراد با حسرت و نگرانی از آن حرف می‌زنند. در بسیاری از کشورهای جهان، از سلاح‌های نظامی و قطعات صنعتی گرفته تا ظرف و لباس و اسباب‌بازی، همگی رویشان نوشته «مِید این چاینا». گرچه این اتفاق نتیجۀ سیاست‌های کلان و گسترده است، اما فهمیدن برخی از ویژگی‌های فردی و روزمرۀ چینیان می‌تواند تصور بهتری از این جامعۀ یک‌و‌نیم میلیاردی به ما بدهد. در این پرونده، چند پرده از پیچ‌وخم رفتارهای اقتصادی و تربیتی چینی‌ها را بخوانید.


ویژه‌نامه؛ دانشگاه به چه دردی می‌خورد؟

آسیب‌شناسی وضعیت امروز دانشگاه
ویژه‌نامه؛ دانشگاه به چه دردی می‌خورد؟


شاید امروز دلایل متعددی در کار باشد که بگویید دانشگاه به دردی نمی‌خورد: کلاس‌هایی که حوصله را سر می‌بَرَند، استادانی که روی خوش به دانشجو نشان نمی‌دهند، هم‌کلاسی‌هایی که بی‌انگیزه‌اند. تقلب‌های گسترده و خرید پایان‌نامه را هم به آن اضافه کنید. بااین‌حال، دانشگاه با هویت بسیاری از افراد گره خورده. ما خود را با رشتۀ دانشگاهی‌مان معرفی می‌کنیم و دانشگاه را جزء جدانشدنیِ آیندۀ فرزندمان می‌دانیم. دانشگاه چه چیزی در خود دارد که، با این‌همه نقص، نمی‌گذارد به‌راحتی کنارش بگذاریم؟