تصویرساز: بندتو کریستوفانی.

ظرایف قتل
بهتر است قبل از آدمکشی کمی مطالعه کنید
بیش از ۶۰سال پیش سازمان سیا کتابی محرمانه منتشر کرد که به خوانندگانش یاد می‌داد چطور آدم بکشند


برخلاف آن‌چیزی که در فیلم‌های سینمایی گانگستری می‌بینید، آدم‌کشی کار آسانی نیست. کارامدی سلاح‌های گرم و علی‌الخصوص تپانچه‌ها بسیار پایین است. در واقع تنها ۳۰درصد از ترورهایی که با سلاح‌گرم انجام می‌شود به نتیجه می‌رسد. مشکلات دیگری هم هست: آدم‌هایی که اشتباهی کشته می‌شوند، قاتل‌هایی که بعد از قتل نمی‌دانند چه کنند و احساسات و عذاب‌وجدان و اینطور چیزها. راه‌حل جدید دولت آمریکا پهپاد است. حالا با پهپادها دوران جدیدی از ترور آغاز شده است.


عکاس: آنلیس ون‌در وِخت.

چراهای دیدن
آیا آزمایش‌های روان‌شناختی می‌توانند به سؤالات فلسفۀ هنر پاسخ دهند؟
روان‌شناسی تجربی پاسخ‌هایی انضمامی برای برخی از منازعات فلسفی بزرگ دربارۀ هنر دارد


چرا یک نقاشی اصل را با نسخه‌ای جعلی که با آن مو نمی‌زند برابر نمی‌دانیم؟ چه ارزشی در اصالت یک اثر هنری نهفته است؟ این یکی از پرسش‌های معمول در فلسفۀ هنر است و نظریه‌پردازان گوناگونی دربارۀ آن اظهارنظر کرده‌اند. فرمالیست‌ها ماجرا را در زیبایی‌شناسی می‌بینند، اما والتر بنیامین ترجیح دادن اثرِ اصل را نه به زیبایی‌شناسی، بلکه به تاریخی که پشت آن اثر نهفته است برمی‌گرداند. گروهی از محققان با طراحی آزمایش‌هایی تلاش کرده‌اند تا به این دست پرسش‌ها پاسخ‌هایی تجربی‌تر بدهند.


نقاش: آزیتا مهراد.

لذت بیشتر و درد کمتر
خودخواهیِ بشر از کدام نقطۀ تاریخ شروع ‌شد؟
ووتن معتقد است روان‌شناسی مدرن طبیعت انسان را دگرگون کرده و بازاری جدید به وجود آورده است


به جهان اطراف نگاه کنید. رقابت در این جهان موج می‌زند، رقابت برای مقام بالاتر، لذایذ بیشتر، و سودهای خیره‌کننده. اگر می‌خواهی پیشرفت کنی، نباید به فکر دیگران باشی، فقط خودت را ببین که در مرکز عالمی. اما دیوید ووتن معتقد است انسان‌ها همیشه این‌قدر بی‌رحم و خودخواه نبوده‌اند. تاریخ خودخواهی حدوداً از قرن هجدهم و با تفسیری خاص از طبیعت انسان شروع می‌شود: با نظریۀ سیاسی نیکولو ماکیاوللی، ایدۀ اقتصادی آدام اسمیت، و نگاه اخلاقی تامس هابز.


دکمه‌ها برای که به کار می‌افتند؟

تاریخ فرهنگی دکمه
دکمه‌ها برای که به کار می‌افتند؟
دکمه‌ها کارها را آسان‌تر کرده‌اند، اما در ازای آن چه چیزی از بشریت گرفته‌اند؟


حدود دویست‌سالی می‌شود که بین انسان و کارهایش شکافی عمیق افتاده. اما اندازۀ این شکاف به‌قدر یک دکمه است. پیش‌تر، انسان‌ها بی‌واسطه در متن کارشان حضور داشتند و با لمس اشیای اطراف جهان را تغییر می‌دادند. اما حالا چه؟ به کارهای روزمره‌تان نگاه کنید: در آسانسور، دکمه‌ای می‌زنیم و بالا می‌رویم. دکمه‌های کیبورد را فشار می‌دهیم و متنی نوشته می‌شود. حتی برای ابراز علاقه و نفرت هم به دکمه محتاجیم: لایک‌ها دکمه‌اند و بمب‌های اتم با دکمه پرتاب می‌شوند. دکمه‌ها چگونه معنای زندگی‌مان را تغییر داده‌اند؟


نقاش: یونیوس بروتوس استرن.

همه در آخرین نفس صدا می‌زنند: «مادر»
آدم‌ها در لحظۀ مرگ خود چه چیزهایی می‌گویند؟
آغازشدنِ زبان در کودکان شگفت‌انگیز است، اما رویداد جالب‌تری وجود دارد: پایان زبان در انسان‌های در انتظارِ مرگ


آخرین کلماتی که آدم‌ها پیش از مرگ خود می‌گویند بسیار رمزآلود و دردناک است: کلماتی که انگار دربارۀ جایی ماورای دنیاست. محتضران از آدم‌هایی می‌گویند که ما نمی‌بینیم یا داستان‌هایی روایت می‌کنند که هیچ چفت‌وبستی ندارند. گاهی می‌گویند احساس می‌کنند در فضا معلق‌اند، با آنکه محکم توی تخت‌شان دراز کشیده‌اند، یا می‌خواهند بروند سفر، وقتی نمی‌توانند از جایشان برخیزند. چند پژوهشگر به‌دنبال آن بوده‌اند که این حرف‌ها چه چیزهایی دربارۀ ماهیت زبان بشری می‌گویند؟


سازه‌های نئونی. عکاس: کارول فرانکس.

تاراج زمان
پرونده: مدرنیته چگونه خوابمان را ربود؟
خواب را آن‌گونه که هست در آغوش بکشیم: پدیده‌ای ناشناخته و نماد همیشگی رابطۀ بشر با جهان طبیعی


از‌‌ همان زمان که مخالف سرسخت خواب، توماس ادیسون، کلید اولین لامپ برقیِ موجود در بازار را زد، روندی آغاز شد که طی آن تاریکیِ زمانِ خواب به‌شکلی نظام‌مند در هم شکست و به روشنی تبدیل شد. حالا بیشتر ما در شهرهایی بی‌خواب با آسمان‌هایی بی‌ستاره زندگی می‌کنیم، آسمان‌هایی که پُرند از علائم نئونی رنگارنگ و وسایل چشمک‌زنی که می‌خواهند بیشتر و بیشتر بیدارمان نگه دارند. آیا زندگی در این دنیای جدید می‌خواهد خواب را از چرخۀ ۲۴ساعتۀ زندگی ما حذف کند؟