تصویرساز: تیاگو گالو.

 چهار دسته از آینده‌پژوهان
آینده‌پژوهی از جان ما چه می‌خواهد؟
آینده‌پژوهان گاهی حرف‌های خنده‌دار می‌زنند، اما ممکن است همین حرف‌ها آیندۀ ما را رقم بزند

آینده‌پژوهان در نگاه اول خل‌وضع به نظر می‌رسند. اما همه‌شان از یک قماش نیستند. برخی ثروتمندانِ مرفهی هستند که دلشان می‌خواهد بدنشان را منجمد کنند تا یک روز در آینده به زندگی بازگردند، بعضی نگران آن هستند که یک هوشِ مصنوعیِ برتر انسان‌ها را زیر سلطۀ خود بگیرد. و برخی دل‌مشغول همین آدم‌های معمولی‌ای هستند که گرفتار سیستم‌های دیجیتال شده‌اند. اما اگر مسئله صرفاً بر سر قدرت و ثروت باشد چه؟


نقاش: رنه جورگنسن بولینگر.

شخصیت مبهم متفکر آلمانی
کاش دفترچۀ خاطرات فرگه پیدا نمی‌شد
فرگه، به همان شدت که در علم معقول به نظر می‌آید، در سیاست نفهمیدنی است

فیلسوفان تحلیلی را همیشه به واضح اندیشیدن می‌شناسند. مقاله‌هاشان گاهی تنها نیم‌صفحه است. چند جمله می‌آورند و ساده نتیجه می‌گیرند. دربرابر دیدگاه‌های مبهم و نامعقول می‌ایستند. فرگه از جملۀ همین افراد، بلکه پدر آن‌هاست. اما دامت که شیفتۀ او بود، وقتی به دفترچۀ خاطرات او دست یافت، فهمید دیدگاه‌های سیاسی فرگه هیچ عقلانیتی ندارد: در فلسفه یکسره تسلیم عقل است، اما وقتی نوبت به سیاست می‌رسد تنها شور و احساسات حکومت می‌کنند: شکاف شخصیت فرگه به عمیقیِ شکاف منطق و نژادپرستی است.


اسلام سیاسی بعد از بهار عربی: کشاکش جهاد و دموکراسی

سرنوشت اسلام‌‌گرایی
اسلام سیاسی بعد از بهار عربی: کشاکش جهاد و دموکراسی
تجربۀ سیاستْ جنبش‌‌های اسلام‌‌گرا را به میانه‌‌روی سوق داده، چیزی که افراط‌‌گرایی را دوباره جذاب می‌‌کند

رسانه‌‌های جهان پر است از تیترهایی دربارۀ داعش، بوکوحرام یا دیگر گروه‌‌های اسلام‌‌گرای مسلح و خشونت‌‌طلب. اما در واقعیت روزمرۀ کشورهای اسلامی، جنبش‌‌های اسلامیِ میانه‌‌رویی که تلاش می‌‌کنند در چارچوب قوانین و با آموزش و کارهای خیریه مردم را به اسلام دعوت کنند اهمیت بسیار بیشتری دارند. کتاب جدید شادی حمید و همکارانش دربارۀ سرنوشت این جنبش‌‌های «جریان اصلی» است، جنبش‌‌هایی که بعد از کودتای مصر و ظهور داعش با آزمونی دشوار روبه‌‌رو شدند.


تصویرساز: رابرت بال.

رسانه‌ها و شفافیت
فیلسوف فیس‌بوک؛ درآمدی بر اندیشۀ بیونگ چول هان
او هایدگر را دوباره فراخوانده است، تا این‌بار به افسردگی و بی‌پناهیِ سوژۀ آنلاین بیاندیشد

شبکه‌های اجتماعی افراطی‌ترین جلوۀ برابری دموکراسی هستند. امکاناتی که دونالد ترامپ در توئیتر دارد، فی‌نفسه، فرقی با کودکان پناهجوی سوری یا فقیرترین کارگران آسیای شرقی ندارد. شبکه‌های اجتماعی «فاصله» را، که بنیاد ساختارها و سلسله‌مراتب‌های اجتماعی است، از میان برداشته‌اند. بدین‌ترتیب سیلابی به راه افتاده است که دوست و دشمن در آن غرق شده‌اند. بیونگ چول هان سودای اندیشیدن به این سیلاب را دارد، اندیشیدنی که به تعبیر او مستلزم «کندی، سردرگمی و فاصله» است.


 در روز اول انفجار سکوی نفتی خلیج مکزیک، ۱۲ میلیون بشکه به آب‌های خلیج وارد شد. عکاس: دنیل بلترا.

دربارۀ سوخت
تاریخ مدرنیته را می‌توان بر اساس تغییرات پارادیمی سوخت نوشت
کتابی جدید می‌خواهد روایتِ رایج ما دربارۀ سوخت را در هم بکوبد

همزمان با افزایش نگرانی‌ها دربارۀ گرمایش زمین و تغییرات اقلیمی، رشتۀ جدیدی در علوم انسانی در حال رشد است: «علوم انسانی انرژی». این رشته به تأثیرات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی‌ای می‌پردازد که انرژی‌ها بر حیات انسانی گذاشته‌اند. «سوخت» کتاب جدید کارن پیکس یکی از نوآورانه‌ترین آثار در این زمینه است، دایرة‌المعارفی عجیب و غریب که حضور سوخت‌ها را در ادبیات، تاریخ، سیاست و حتی افسانه‌ها کاویده است.


آقای خودم، خانم خودم؛ دربارۀ پدیدۀ وصلت با خود

خودهمسری از اروپا و آمریکا تا ژاپن
آقای خودم، خانم خودم؛ دربارۀ پدیدۀ وصلت با خود
وصلت با خود نمودی است از استقلال انسان مدرن یا تصویری است از خودخواهی لجام‌گسیخته؟

زمانی که در تنهایی مفرط، تنها چهرۀ آشنا همان چهرۀ صبح و شب درون آینه باشد، آرام آرام عاشقش می‌شویم، به این امید که بتواند به‌تنهایی همۀ جاهای خالی زندگی‌مان را پر کند. امروزه مربیانی از سراسر دنیا در دوره‌های «وصلت با خود»، راه‌های معاشقه با خود و گرامی‌داشتن خود را به مخاطبانشان می‌آموزند. پولینا آرونسون از تجربۀ ده هفته‌ای دورۀ وصلت با خود و همۀ احساساتی می‌گوید که در این دوره به سراغش آمده است.


راه و رسمِ لرزاندن جورج اورول در گور

سیاست سه‌نقطه
راه و رسمِ لرزاندن جورج اورول در گور
همه عاشق جورج اورول‌اند، ولی نوشته‌ها و افکارش به‌ندرت برایشان اهمیتی دارد

اگر می‌خواهید آزاداندیش و مخالف استبداد باشید، یکی از لوازم اصلیِ کارتان نقل‌قول از جورج اورول است. باید اینجا و آنجا، مظاهر ۱۹۸۴ را بیابید و یکی دو نفر را هم برادر بزرگ‌تر بدانید. درواقع خیلی از سیاست‌مداران فعلی هم همین کار را می‌کنند. اما اورول فقط نویسندۀ ۱۹۸۴ نیست، بلکه سوسیالیستی متعهد است که گاهی شبیه یک انقلابی با مشت‌های گره‌کرده می‌شود. اورولی که صنعت فرهنگْ بایگانی‌اش کرده و به فراموشی سپرده است.