عکاس: کریستینا کیکلر.

جهان جایی سرد و تاریک نیست
دنیای ما را احساسات ساخته است، نه عقلانیت
مروری بر تازه‌ترین کتاب ویلیام دیویس، حالت‌های عصبی: احساسات چگونه بر دنیای ما مسلط شد


در انتخابات، کسی رأی می‌آورد که احساسات بیشتری را تحریک کند یا کسی که آمارها و برنامه‌هایی منطقی‌تر ارائه می‌کند؟ ویلیام دیویس، در کتاب جدیدش، می‌گوید دستگاه عصبی درد و استرس و ترس تولید می‌کند و آنچه تصمیم‌های سیاسی و اجتماعی ما را تعیین می‌کند نه عقل، که همین دستگاه عصبی است. این احساسات، گرچه گاهی مردم را از یکدیگر فراری می‎دهد، اما در بسیاری از اوقات هم ما را به دورِ همدیگر جمع می‌کند. در این وضعیت، چه کاری از دست عقل و خردِ برمی‌آید؟


نقاش: فیلیپ ژامین.

فیلسوفی مبتلا به بی‌اشتهایی
سیمون وی: همیشه کاری را بکنید که بیشترین هزینه‌ را داشته باشد
بیگانه اما نه منفور، مؤمن اما نه مطیع، فلسفی اما نه نظام‌مند: سیمون وی جهان را به جنگ می‌طلبید


فیلسوف، شاعر، الهی‌دان، سیاستمدار و انقلابی، و درعین‌حال هیچ‌کدام از آن‌ها. سیمون وی به هر ریسمانی چنگ می‌زد تا ازخودبیگانگیِ مدرن را کنار بزند: تکنولوژی را نفی می‌کرد، دانشگاه را به تمسخر می‌گرفت و با احزاب سیاسی دشمنی داشت. حالا که هفتادوپنج سال از درگذشت وی می‌گذرد، در زمانۀ پرغوغای ما، شاید نبوغ او هنوز هم بتواند گرهی از کارمان باز کند.


پوستر سریال «فرار از زندان».

والدین مهم‌ترند یا خواهر و برادرها؟
خواهر و برادرها چگونه شخصیتمان را می‌سازند؟
رابطۀ ما با خواهر و برادرهایمان طولانی‌تر از رابطه‌مان با والدین، همسران، یا فرزندانمان است

نقشی که خواهر و برادرها در زندگی ما دارند، کمتر موضوع پژوهش قرار گرفته است. آن‌ها نه مثل پدر و مادرند نه شبیه دوست یا همسر. خواهر و برادرها در تمام طول عمرمان، جایی آن دور و برها در حال پرسه‌زدن‌اند، ممکن است آنقدر برایمان خوبی کنند که هیچ‌وقت نتوانیم جبران کنیم و ممکن است چنان آسیب‌هایی به ما بزنند که هیچگاه درمان نشود. بن هیلی، تحقیقات اخیری که دربارۀ خواهر و برادرها انجام شده را مرور کرده است.


تصویرساز: بندتو کریستوفانی.

رفتن به ندامتگاه شائوشنک
چطور باید دربارۀ اشتباهات گذشتۀ آدم‌ها قضاوت کرد؟
گذشته‌ها گذشته است، اما دلیلی هم برای بخشش وجود دارد؟


گناهکارانی که سال‌ها پیش مرتکب خطا یا خیانتی شده باشند، همچنان بین مردم به آن خطا شناخته می‌شوند. اما چرا آن‌ها باید برای گناهِ چهل‌پنجاه سال پیششان سرزنش شوند؟ آیا گذشت زمان برای بخشیدنشان کافی نیست؟ آیا تحمل رنج ملامت یا حبسی که در این سال‌ها کشیده‌اند دلیل خوبی برای فراموش‌کردن خطایشان نیست؟ اندرو کوری در این مطلب می‌گوید این‌ها دلایل خوبی نیستند و برای بخشیدن یا نبخشیدن آدم‌ها باید دنبال معیار دیگری باشیم.


تصویرساز: بندتو کریستوفانی.

موزس هرتزوگ در دنیای امروز
پرسیدن سوالی فلسفی از پروفسور هایدگر در توئیتر
هر متن کوتاهی را می‌توان توییت کرد، اما آیا هر توییتی می‌تواند واقعاً یک «متن» باشد؟


موزس هرتزوگ، قهرمان یکی از مشهورترین رمان‌های سال بلو، مردی نیمه‌دیوانه است که پس از فروپاشی زندگی خانوادگی‌اش شروع می‌کند به نامه نوشتن. اول برای دوستان و آشنایان، بعد برای دانشمندان و سیاست‌مداران و نهایتاً برای هر کسی که به ذهنش می‌رسد. کار او بی‌شباهت به منشن‌کردن‌های ما در توییتر نیست. از رؤسای جمهور تا ستاره‌های سینما یا چهره‌های ادبی و هنری. برای هر کسی حرفی داریم. اما آن نامه‌ها برای هرتزوگ معنایی داشت، منشن‌های ما چطور؟


پیامبران جدید سرمایه

قصه‌های کاپیتالیسم
پیامبران جدید سرمایه
گفت‌وگوی ریچل کوهن با نیکول اشاف دربارۀ اسطوره‌سازی‌های مدرن سرمایه‌داری


نیکول اشاف، مدرس جامعه‌شناسی در دانشگاه بوستون، کتابی نوشته است با عنوان پیامبران جدید سرمایه. او در این کتابْ اسطوره‌سازی‌های مدرن سرمایه‌داری را بررسی می‌کند. اشاف می‌گوید سرمایه‌داری همواره به داستان‌هایی نیاز داشته است تا «ما را صبح‌ها از تخت بیرون بکشد»، قصه‌هایی دربارۀ کاپیتالیسم خلاق و تفکر مثبت که پیامبران جدیدی مثل بیل گیتس و اپرا وینفری تعریف می‌کنند. این قصه‌ها کمک می‌کنند مردم قانع شوند که کاپیتالیسمْ بهترین یا تنها راه ممکن برای سازمان‌دهی جامعه است.