چرا این‌قدر راحت خامِ شارلاتان‌ها می‌شویم؟

عصر شارلاتان‌ها
چرا این‌قدر راحت خامِ شارلاتان‌ها می‌شویم؟
شارلاتان‌ها می‌توانند پرمدعاترین افراد را هم به دام بیندازند


بعضی شارلاتان‌ها اکسیر جوانی می‌فروشند و بعضی دیگر اندیشه. همۀ ما وقتی می‌شنویم عده‌ای خام حرف‌های دم دستی یک شارلاتان شده‌اند دلمان برای سادگی‌شان می‌سوزد، اما متوجه نیستیم که خود ما نیز ممکن است به‌راحتی در دام یکی از همین شارلاتان‌ها بیفتیم. شاید بهترین راه اجتناب از شارلاتان‌ها دامن نزدن به مزخرفاتشان باشد و البته استفادۀ بیشتر از واژۀ ارزشمند «نمی‌دانم».


تصویرساز: ونی گِنگ.

آیا رمان‌ها می‌توانند دیدگاه ما را دربارۀ مرگ عوض کنند؟
هنر مردن

فرهنگِ منکر مرگ مانع رسیدن به مرگ شایسته است


فرهنگ انکار مرگ افرادی را پرورش می‌دهد که برای مرگ آماده نیستند؛ افرادی که دلباختگی‌شان به جوانی و سلامتی باعث می‌شود در مواجهۀ با بیماری و کهنسالی پر از دلهره، افسردگی وناامیدی شوند. اما به‌تازگی نویسندگانی خوش‌بین به مرگ تلاش می‌کنند هراسمان از مرگ را کمتر کنند. شاید اگر بخواهیم «مرگ خوب» را همچون بخشی از «زندگی خوب» جانی تازه دهیم، لازم باشد به جایگاه مرگ در داستان‌هایی که دربارۀ خود می‌گوییم بیشتر بیندیشیم.


جورج کلونی در نقش دکتر داگلاس راس، در سریال تلویزیونیِ «ای.آر». عکاس: کریس هاستون.

اخلاق پزشکی
آیا لباس و رفتار پزشک شما ارزش این‌همه توجه را دارد؟
تا قرن نوزده میلادی، دکترها معمولاً منزلت نازلی در جامعه داشتند


شاید برای شما هم پیش آمده باشد که وقتی به پزشکی مراجعه می‌کنید بیش و پیش از همه، توجه‌تان به لباس فاخر و ساعت لوکس پزشک و همچنین اشیای تزیینی گرانبهای موجود در مطب اوجلب شود. بعضاً، رفتار متکبرانه و سرسرانه پزشک را هم به این مجموعه اضافه کنید. چه حسی بهتان دست می‌دهد؟ جسیکا بارون، قواعد کلی تیپ و پوشش و آداب پزشکان را مورد توجه قرار داده است و اعتماد و اقتدار را در رابطۀ پزشک و بیمار کاویده است.


خواب زمان. تصویرساز: جیمز پاپسیس.

زندگی در شتاب
لذت و رنج سرعت
ماشین‌ها روز به روز سریع‌تر می‌شوند، آیا انسان‌ها هم دارند پا به پایشان جلو می‌آیند؟


گادفری رجیو، مستندساز مشهور آمریکایی، در سال ۱۹۸۲، اولین قسمت از سه‌گانۀ مشهور خود را به نام کویانیس‌کاتسی ساخت. کویانیس‌کاتسی، یا «زندگی خارج از توازن» راوی دوران سرسام‌آوری بود که در آن سرعت زندگی از حد تحمل انسان‌ها فراتر رفته است. طرفه آنکه آن‌زمان هنوز نه شبکۀ اجتماعی در میان بود و نه گوشی هوشمند. اما تحقیقات متعدد نشان می‌دهد که سرعت رویۀ دیگری هم دارد. سرعت برای ما جذاب است و چه بسا قابلیت‌های بیولوژیک ما را نیز تغییر داده باشد.


بیایید به مغزهایمان کمی استراحت بدهیم

درنگ کن
بیایید به مغزهایمان کمی استراحت بدهیم
تصمیم‌گیری سریع شاید جسورانه به نظر بیاید، اما رنجِ دودلی نشانۀ تلاش مغزتان برای گرفتن تصمیمی بهتر است


بهترین ورزشکاران جهان قادرند در کسری از ثانیه تصمیماتی فوق‌العاده بگیرند که همه را به حیرت و تحسین وا دارد. بزرگ‌ترین کمدین‌ها همیشه جوابی در آستین دارند و می‌توانند در یک ثانیه با بداهه‌پردازی‌هایشان همه را روده‌بر کنند. اکثر ما واکنش‌های سریع را نشانۀ هوش و آمادگی ذهنی اطرافیانمان می‌دانیم و دودلی و درنگ را نشانه‌ای از ارادۀ ضعیف. اما شاید اندکی درنگ در حقیقت همان چیزی باشد که برای گذر از دنیای شلوغ و سردرگم‌کنندۀ اطرافمان بدان نیازمندیم.


تصویرساز: اریک چو.

ربات‌های هوشمند و آدم‌های زائد
باید به اربابان رایانه‌ای جدید خوشامد بگوییم
چقدر طول می‌کشد تا یک روبات شما را از کار بیکار کند؟ راستش چندان طولی نمی‌کشد


تصور ما از آینده خام و محدود است. سی‌سال پیش، امکان تأسیس شرکتی مثل گوگل وجود نداشت. کسی قبل از اختراع وب نمی‌توانست حتی تصوری از شرایط امروزی دنیا داشته باشد. بنابراین آینده‌نگری همیشه مخاطره‌آمیز است. بااین‌حال، نشانه‌هایی وجود دارد که می‌توان آن‌ها را تا نهایت منطقی‌شان دنبال کرد. اگر دنیای امروز به نهایت منطقی‌اش برسد، به چه روزی خواهیم افتاد؟ شاید نوعی فئودالیسم فناورانۀ جدید. تعداد انگشت‌شماری ارباب، میلیون‌ها روبات و میلیاردها انسان بی‌مصرف.


تصویرساز: آندرئا یوسینی.

داستان‌درمانی چیست؟
رنج تو نامی دارد
توصیف درد، به روشن‌ترین شکل، تمایل ما را به استعاره‌سازی از تجربه نشان می‌دهد


هنر داستان‌گویی و آشنایی با ادبیات به پزشک کمک می‌کند تا برای تبیین بیماری استعاره‌ای را برگزیند که بیشترین کمک را به بیمار می‌کند. پیش از این نیز فروید گفته بود نوع واژگانی که پزشک انتخاب می‌کند بر درک و رویارویی افراد با بیماری تأثیر دارد. با این اوصاف کار یک پزشک واقعاً چیست؟ جز اینکه داستان بیمار را تشخیص دهد و بگوید «رنج تو نامی دارد».


تصویرساز: استودیو تودودز.

تنفر از تزویر
دوروها از دروغگوها هم بدترند
مشکل اصلی ما با افراد دورو چیست؟


فرض کنید در این اوضاع بی‌آبی و بی‌برقی یکی از همکارانتان مدام بهتان تذکر دهد که با نور کمتری کار کنید و کمتر آب مصرف کنید. بعد از مدتی از طریقی متوجه می‌شوید که او در خانۀ خودش اصلاً به اتلاف انرژی اهمیت نمی‌دهد. طبیعتاً از رفتار مزوّرانۀ همکارتان آزرده‌خاطر می‌شوید. اما یک لحظه منطقی فکر کنید. توصیۀ این همکارِ دورو برای هدر ندادن انرژی که فی‌نفسه توصیۀ بدی نیست پس چرا تا این حد نفرت شما را بر می‌انگیزد؟


عکاس: ماچی داکوویچ.

بیگانگی و دغدغۀ اصالت
بیگانگی: تاریخ ظهور و سقوط یک مفهوم
نظریه‌پردازان دیگر دربارۀ «ازخودبیگانگی» حرف نمی‌زنند، اما این واژه اهمیتش را از دست نداده است


در نیمۀ دوم قرن بیستم، «بیگانگی» از مهم‌ترین مفاهیم نظری برای توصیف وضع بشر بود. نویسندگان مختلفی با رویکردهای گوناگون دربارۀ آن نظریه‌پردازی کردند و انواع و اقسام آن را برمی‌شمردند. اما هر چه به قرن بیست‌ویکم نزدیک‌تر می‌شویم، این مفهوم بیشتر به حاشیه رانده می‌شود. چرا چنین اتفاقی افتاد؟ آیا شرایطی که ما را «بیگانه» کرده بود از میان رفت؟ یا زبان جدیدی برای توصیف رنج‌های بشری رایج شد؟


بیلبوردِ انسانی، کارگردان هنری و عکاس: روبرتو پیازا.

اقتصاد توجه
توجهتان ثانیه‌ای چند؟
اگر از یک سرویس آنلاین رایگان استفاده می‌کنید، خودتان محصولش هستید


ما لایق چه نوع توجهی هستیم و چه نوع توجهی را به دیگران بدهکاریم؟ توجهمان را باید به چه چیزی و به چه قیمتی بفروشیم؟ هر کس با توجه به سلایق و خواسته‌هایش ارزش متمایزی برای توجهش قائل است و به این سادگی‌ها نمی‌توان به معیاری فراگیر دست پیدا کرد، بااین‌همه همچنان می‌شود گفت که خیلی از ما توجهمان را بسیار ارزان می‌فروشیم.


جانی دپ در فیلم «ترس و نفرت در لاس‌وگاس»، ۱۹۹۸.

اعتیاد جرم نیست؟
پرونده: مخدرها، از میدان جنگ تا پس‌کوچه‌های اینترنت


مواد مخدر چیست؟ خب، شاید نشود پاسخ صاف و پوست‌کنده‌ای به این سؤال داد. ثروتمندان صرفاً برای لذت مصرفش می‌کنند، فقیران برای فرار از تلخی به آن پناه می‌برند؛ بیماران درد را با آن درمان می‌کنند، و سالم‌ها بدنشان را با آن به نابودی می‌کشانند؛ عصبانی‌ها مواد می‌کشند تا آرام شوند، و سربازهای ترسو برای شجاع‌شدن دست‌به‌دامانش می‌شوند. لذت، هیجان، فرار، درمان، تهور، جرم و بیماری: نقطۀ مشترک همۀ این‌ها کجاست؟