برساخت محور شرارت: خاطرات ایرانیان در«سرزمین آزادی»

2 ارديبهشت 1393 ساعت 13:04

مقالات ترجمان به مناسبت هفتۀ زن (1)/ سید محمد مرندی و حسین پیرنجم الدین، در این مقاله به «شرق‌شناسی بومی» نهفته در خاطرات زنان مهاجر ایرانی در آمریکا، می‌پردازند.


نویسندگان: سید محمد مرندی ، حسین پیرنجم الدین
مترجم: روح الله عبدالملکی

شرق‌شناسی بومی، در دهه‌های اخیر، پدیده‌ای مهم در زمینۀ گفتمان شرق‌شناسی است که می‌توان آن را در آثار برخی از محققان، نویسندگان و اندیشمندان مشاهده کرد. به این نویسندگان گاهی اوقات با عناوینی مانند «اذهان اسیر»، «صاحب‌های قهوه‌ای پوست» یا آنچه مالکوم ایکس «برده سیاه خانگی» می‌نامید، ارجاع داده می‌شود. این افراد که با تعلقات روشنفکرانه و وابستگی‌هایشان به غرب تعریف می‌شوند و هرازگاهی در نوشته‌هایشان دربارۀ «بومیان» با روان‌شناسان عوام یکی پنداشته می‌شوند، مورد اعتماد همتایانشان در غرب قرار می‌گیرند؛ زیرا به عنوان آگاهانی بومی آنان در مقامی تصور می‌شوند که می‌توانند بازنمایی‌های معتبری از روان شرقی ارائه دهند.
این مقاله خاطرات نوشته شده به وسیله اعضای آوارگان ایرانی در کشورهای غربی، به ویژه ایالات متحده، را طی دهۀ گذشته به شکلی مختصر بررسی می‌کند. آذر نفیسی، مرجانه ساتراپی، رویا حکاکیان، افشین مولوی و آزاده معاونی و برخی دیگر در میان این نویسندگان هستند. تعداد محدودی از کتاب‌ها با عناوین شبه ماجراجویانه مانند زندانی تهران (مارینا نعمت: ۲۰۰۸) یا زندگی در جهنم (عزل امید: ۲۰۰۵) مورد بررسی قرار نخواهند گرفت. چنین نویسندگانی از منظر بسیاری از روشنفکران ایرانی به جای اینکه روشنفکر تلقی شوند بیشتر به عنوان نمونه‌هایی از طبقه کمپرادور روشنفکر ایرانی یا غربزده (جلال آل احمد این واژه را رایج کرد) در نظر گرفته می‌شوند.

 برای خواندن متن کامل مقاله، فایل pdf آن را از قسمت «ضمیمه» دریافت کنید.


کد مطلب: 5917

آدرس مطلب: http://tarjomaan.com/vdcd.f0k2yt0n5a26y.html

ترجمان
  http://tarjomaan.com