چینی‌ها مثل ساعت کار می‌کنند؟ آری و نه
جستارهایی درباب فرهنگ کار و اقتصاد در سرزمین چشم‌بادامی‌ها
جمعه ۹ آذر ۱۳۹۷ ۰۹:۰۴
 
اقتصاد چین آنچنان در دو دهۀ اخیر رشد کرده که اغلب افراد با حسرت و نگرانی از آن حرف می‌زنند. در بسیاری از کشورهای جهان، از سلاح‌های نظامی و قطعات صنعتی گرفته تا ظرف و لباس و اسباب‌بازی، همگی رویشان نوشته «مِید این چاینا». گرچه این اتفاق نتیجۀ سیاست‌های کلان و گسترده است، اما فهمیدن برخی از ویژگی‌های فردی و روزمرۀ چینیان می‌تواند تصور بهتری از این جامعۀ یک‌و‌نیم میلیاردی به ما بدهد. در این پرونده، چند پرده از پیچ‌وخم رفتارهای اقتصادی و تربیتی چینی‌ها را بخوانید.
تخمین زمان مطالعه : ۳ دقيقه
 
توتم. عکاس و تصویرساز: آلن دلورمه.
 

♦ برای مطالعۀ هر یک از مطالب این پرونده، بر روی تیتر آن‌ها کلیک کنید.


چابودو! کار را راه بنداز
بالکن ریخت پایین؟ چابودو. واکسن‌ها خراب شد؟ چابودو. چطور چین به سرزمین میان‌بُرهای فاجعه‌بار تبدیل شد؟


همۀ ما تجربۀ سرهم‌بندی‌کردن بعضی کارها را داریم. مقاله یا گزارشی را بدون دقت کافی نوشته و تحویل داده‌ایم یا وظیفه‌ای را که به ما سپرده‌اند ماست‌مالی کرده‌ایم. اما به این فکر کنید اگر چنین رفتاری به عادتی عمومی تبدیل شود، با چگونه جامعه‌ای روبه‌رو خواهیم شد. جیمز پالمر، نویسنده‌ای انگلیسی که در پکن زندگی می‌کند، تصویری گویا و البته آشنا از چنین وضعی ترسیم می‌کند.


بالینخو؛ نسلی که مسئولیت سرش نمی‌شود
والدین چینی از تنبلی و حرص فرزندان‌شان ماتم گرفته‌اند، اما طاقت این نسل از جوانان طاق شده است


تنش میان جوانان چینی و پدر و مادرهایشان هیچ‌وقت به اندازۀ امروز علنی و تسکین‌ناپذیر نبوده است. چین، پس از پشت سر گذشتن دوران انقلاب فرهنگی، در سراشیبی تند نوعی سرمایه‌داری گانگستری افتاد که شعارش این بود: «بخور تا خورده نشی». پدر و مادرهای چینی با تجربۀ تلخی که در این گذار پشت سر گذاشتند، از بچه‌هایشان می‌خواهند فقط به پول و امنیتِ آینده‌شان فکر کنند و «لوس‌بازی» درنیاورند، اما بچه‌ها رؤیاهای دیگری در سر می‌پرورانند.


بچه‌تنبل‌های آسیا چطور در اروپا نابغه می‌شوند؟
یک فرد چینی از تصویر آرمانیِ نادرستی می‌گوید که خارجی‌ها از سیستم آموزشی غرب دارند


پوژانگ یائو دانش‌آموزی بود که در کلاسش در شهری دورافتاده در چین از آخر دوم بود. چند سال بعد او به عنوان رتبۀ اول در کل انگلستان سر از دانشگاه کمبریج درآورد و سپس به بزرگترین بانک سرمایه‌گذاری جهان پیوست. در آنجا نیز به خاطر اشتباه فاحشش در یک معامله ترفیع گرفت و برای ادامۀ تحصیل به دانشکدۀ بازرگانی استنفورد معرفی شد. یائو از نقش شانس در موفقیت و تصویر آرمانیِ نادرستی می‌گوید که خارجی‌ها از سیستم آموزشی غرب دارند.


زندگی و مرگ در شهر ممنوعۀ اپل
مرچنت مخفیانه به کارخانۀ چینی ساخت آیفون سفر کرده است، همان‌جایی که مدام کارگرانش خودکشی می‌کنند


کارخانه‌ای که ۱.۳ میلیون نفر در آن کار کنند حتماً باید شیوۀ مدیریت جالبی داشته باشد. همین‌طور است. یکی از تصمیم‌های مدیریتیِ کارخانۀ فاکس‌کان، تولیدکنندۀ گوشی‌های اپل در چین، نصب توری‌هایی است برای جلوگیری از خودکشی کارگران. اگر توری‌ها نتوانند مانع خودکشی شوند، یک نفر می‌میرد و فردایش هیچ خبری از ماجرا نخواهد شد. برایان مرچنت مخفیانه به فاکس‌کان سفر کرده و روایتی را از جنون و افسردگی کارگران این کارخانه برای ما بازگو می‌کند.


سرمایه‌داری چینی: رؤیایی که با تبهکاری محقق می‌شود
جلوگیری از ایجاد جامعۀ مدنی در چین باعث ایجاد جامعه‌های غیرمدنی کنترل‌ناپذیر شده است


دیگر کسی تردید ندارد که اژدها از خواب بیدار شده است. چین رؤیاهای بزرگی در سر دارد که الگوی اقتصادی خاص این کشور در کانون آن است. اما همچون «رؤیای آمریکایی» در «رؤیای چینی» هم همۀ چینی‌ها جایی ندارند. و آن‌ها که طرد شده و در حاشیه مانده‌اند، دنبال راه‌های دیگری می‌روند تا سهم خودشان را به چنگ بیاورند. اینجاست که نیمۀ تاریک جامعۀ روبه‌پیشرفتِ چین خود را نشان می‌دهد: فساد، تبهکاری و انواع جرائم سازمان‌یافته.


وقتی نویسندگانِ آمریکایی دربارۀ چین می‌نویسند
سانسور‌شده‌ترین نویسندۀ چین علیه مائو
درآمدی بر فلسفۀ چینی
پرنفوذترین فیلسوف چینی که احتمالاً چیزی دربارۀ او نشنیده‌اید
واقعاً چینی‌ها چطور تایپ می‌کنند؟

کد مطلب: 9211