فلسفهٔ حقوق
شنبه ۲۵ مهر ۱۳۹۴ ۰۸:۳۳
 
مقالهٔ حاضر در باب فرمالیسم حقوقی در واقع نمایان‌گر صدایی از یک مقبرهٔ خالی است. مفهوم فرمالیسمی که من ارایه می‌کنم با کاریکاتور موجود رایج در ادبیات حقوقی معاصر، متفاوت است. در آن مفهوم رایج، فرمالیسم –که غالباً به معنای اصل قراردادن اجرای مکانیکی قواعد معین شناخته می‌شود- در حقیقت به مثابۀ «اصطلاحی عمل می‌کند که به طور گسترده برای سوء‌استفاده وضع شده است. البته موضوع اصلی، تعریف مناسب فرمالیسم به عنوان یک واژه نیست، بلکه پذیرفتنی‌ترین مفهوم از فرمالیسم به عنوان یک ایده است. درک من از مفهوم فرمالیسم، وفاداری به بُعد هنجاری حقوق، به اندیشۀ قانونی، و به سنتی فلسفی است که به دوران باستان باز می‌گردد.
تخمین زمان مطالعه : ۱ دقيقه
 
 

مطابق آنچه شایع است، شکل‌گرایی حقوقی [به‌مثابۀ] موجودی مرده است. اما چنین شایعه‌­ای حقیقت ندارد. شکل‌گرایی نمایانگر پایدارترین آرمان حقوق است: رسیدن به رویه‌­ای هنجاری که ذاتاً قابل­ درک باشد. شایعۀ مرگ شکل‌گرایی حقوقی تنها زمانی محقق می‌شود که حقوق از این آرمان صرف­‌نظر کند.

مقالۀ حاضر در باب شکل‌گرایی حقوقی درواقع نمایانگر صدایی از مقبره‌ای­ خالی است. مفهوم شکل‌گرایی‌ای که من ارائه می­‌کنم با کاریکاتور موجود رایج در ادبیات حقوقی معاصر، متفاوت است. در آن مفهوم رایج، شکل‌گرایی _که غالباً به معنای اصل قرار دادن اجرای مکانیکی قواعد معین شناخته می‌شود_ در حقیقت به‌مثابۀ «اصطلاحی عمل می­‌کند که به‌طور گسترده برای سوء‌استفاده وضع شده است. البته موضوع اصلی، تعریف مناسب شکل‌گرایی به‌عنوان یک واژه نیست، بلکه پذیرفتنی‌­ترین مفهوم از شکل‌گرایی به‌عنوان یک ایده است. درک من از مفهوم شکل‌گرایی، وفاداری به بُعد هنجاری حقوق، به اندیشۀ قانونی، و به سنتی فلسفی است که به دوران باستان بازمی‌گردد.

متن کامل این مقاله به همراه دیگر مقالاتی در این حوزه در قالب کتاب مکاتب معاصر فلسفۀ حقوق توسط انتشارات ترجمان علوم انسانی منتشر شده است.

کد مطلب: 7004