تاریخ فرهنگی زشتی
هنگامی که چیزی را زشت می‌نامیم، داریم چیزی دربارۀ خودمان می‌گوییم.
پنجشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۵ ۰۸:۰۰
 
«زشت‌ترین بخش بدنت، نه بینی یا انگشت پا، بلکه ذهن توست.» این بخشی از یک ترانه‌ است که به ما یادآوری می‌کند، منبعِ همۀ چیزهای زشت، تنها و تنها تلقی‌های ذهنی ماست. تاریخ زیبایی‌شناسی به خوبی به ما نشان‌ می‌دهد که هرچه امروز زشت تلقی می‌شود، ممکن است فردا زیبا به چشم آید. اما داغِ لقبِ زشت، بر بدن‌ها و زندگی‌ها می‌‌خورد. داغی که واقعی است.
تخمین زمان مطالعه : ۲ دقيقه
 
 

آنچه در این نوبت گوش می‌کنید نسخهٔ صوتی نوشتاری است از گرچن ای‌هندرسن که پیش از این با عنوانِ «تاریخِ زشتی می‌گوید چیزی به نام زشتی وجود ندارد»، منتشر شده است.

سنت‌های غربی غالباً زشتی را در تضاد با زیبایی قرار می‌دهند؛ اما این مفهوم در بافت‌های فرهنگی گوناگون حامل معانی مثبتی است. مفهوم ژاپنی وابی-سابی برای نقص و خلل‌پذیری ارزش قائل می‌شود. این‌ها خصایصی هستند که در فرهنگ‌های دیگر ممکن است «زشت» پنداشته شوند. زشتی و زیبایی می‌توانند مانند ستاره‌های دوتایی عمل کنند که هریک در میدان جاذبۀ دیگری می‌افتد و دایره‌وار به دور هم می‌چرخند؛ درحالی‌که همراه با ستارگان پرشمار دیگر یک منظومه را تشکیل می‌دهند.

فایل صوتی نوشتار «تاریخِ زشتی می‌گوید چیزی به نام زشتی وجود ندارد» را گوش کنید.

کد مطلب: 8034
 


 
لاله
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۵-۰۳-۳۱ ۰۹:۳۲:۲۸
لطفا فایل mp3 بزارین بتونیم دانلود کنیم (745)
 
زاهدی
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۵-۰۳-۳۱ ۰۹:۴۷:۱۶
خیلی جالب بود ممنون ، کاش متن کامل رو می ذاشتن یا قابلیت سیو فایل صوتی بود. من پایان نامه ارشد در ادبیات انگلیسی رو به بررسی دیگر بودی یا همان otherness در آثار موریسن پرداختم و خیلی از این مقالات رو خونده بودم برام جالب بود واقعا (746)
 
مينا
۱۳۹۵-۰۴-۰۹ ۱۸:۱۳:۰۳
mofid bood mamnoon (767)