تلفیق واقعیت با آرزوها
فانتزی‌ساختن دربارۀ آینده می‌تواند تأثیر مهلکی در رسیدن به هدف‌های واقعی داشته باشد
شنبه ۶ آذر ۱۳۹۵ ۰۸:۴۵
 
اگر دوستِ صمیمی‌تان یا یکی از اعضای خانواده‌تان گرفتار افسردگی و ناامیدی شده باشد، چه ‌کار می‌توانید بکنید؟ احتمالاً همان دم شروع می‌کنیم به دل‌داری‌دادن که «غصه نخور» و «همه‌چیز درست خواهد شد» و «نیمۀ پر لیوان را ببین». این حرف‌ها در کوتاه‌مدت بد نیستند. اما تحقیقاتِ مفصل گروهی از روان‌شناسان دانشگاه نیویورک نشان می‌دهد که «مثبت‌اندیشی» در طولانی‌مدت، معمولاً تأثیرات وخیمی بر عملکرد انسان‌ها می‌گذارد.
تخمین زمان مطالعه : ۲۱ دقيقه
 
 

گابریله اوتینگن، ایان — آیا معتقدید مثبت فکرکردن به شما کمک می‌کند که به اهدافتان برسید؟ امروزه بسیاری از مردم بر این باورند. روان‌شناسیِ عامه‌پسند و صنعتِ دوازده‌میلیارددلاریِ خودیاریْ از این باورِ رایج پشتیبانی می‌کنند که «تفکر مثبت می‌تواند روحیۀ ما را بهبود ببخشد و منجر به تغییرات اساسی در زندگی‌مان شود». راندا برن، نویسنده‌ای که در زمینۀ خودیاری قلم می‌زند، در کتاب خود، تعلیمات سرّی روزانه (۲۰۰۸) می‌نویسد: «هرچیز بزرگی که می‌خواهید، هم‌اکنون برایش شادمانی کنید، مثل اینکه به آن دست یافته‌اید.»

اما تحقیقات در روان‌شناسیْ تصویر پیچیده‌تری را نشان می‌دهند. افراط در پروازهای مثبت و غیرمستقیمِ خیال همیشه به‌نفع ما نیست. ممکن است تفکر مثبت در کوتاه‌مدت باعت شود احساس بهتری داشته باشیم؛ اما، در درازمدت، ریشۀ انگیزۀ ما را می‌خشکاند، ما را از رسیدن به اهداف و آرزوهایمان بازمی‌دارد و با احساس نامیدی و شکست و جاماندگی رهایمان می‌کند. اگر واقعاً می‌خواهیم در زندگی‌مان روبه‌جلو حرکت کنیم، با جهان در آمیزیم و احساس باانرژی‌بودن بکنیم، لازم است از تفکر مثبت فراتر برویم، همان‌طور که از موانعی که بر سر راهمان هستند عبور می‌کنیم. با مرتبط‌کردن رؤیاهایمان به واقعیت می‌توانیم عظیم‌ترین انرژی‌هایمان را آزاد کنیم و در زندگی‌مان به‌طور قابل‌توجهی پیشرفت کنیم.

ممکن است تعجب کنید از اینکه بفهمید تفکر مثبت واقعاً در حدی که می‌گویم مضر است. درحقیقت بله، در همین حد مضر است. طی دو دهه، من و همکاران دانشگاهی‌ام در خلال چندین پژوهش به ارتباطی قوی بین تفکر مثبت و عملکرد ضعیف پی برده‌ایم. در یکی از این مطالعه‌ها، از دانشجویانی که به کسی احساسی پیدا کرده بودند درخواست کردیم به ما بگویند احتمالش چه قدر است که با آن شخص رابطه‌ای را شروع کنند. بعد، از آن‌ها خواستیم تعدادی سناریوی باز درمورد قرارگذاشتن را کامل کنند: «شما در مهمانی هستید. همان‌طور که در حال حرف‌زدن با شخص موردنظرتان هستید، می‌بینید دختر یا پسری که فکر می‌کنید شخص موردنظرتان ممکن است از او خوشش بیاید وارد اتاق می‌شود. همان‌طور که او به شما دو نفر نزدیک می‌شود شما فکر می‌کنید که...».


تعدادی از دانشجویان سناریوها را با خلق داستانی موفقیت‌آمیز‌ کامل کردند: «همه، مخصوصاً آن دختره، به ما دو تا نگاه می‌کنند که از مهمانی می‌رویم.» بقیهْ فانتزی‌های منفی دربارۀ عشقی بی‌نتیجه را پیشنهاد دادند: «شخص موردنظرِ من و آن دختر شروع به صحبت‌کردن درمورد چیزهایی می‌کنند که من هیچ‌چیزی از آن‌ نمی‌دانم. ظاهراً آن دو نسبت‌به ما خیلی با هم راحت‌ترند.»

ما وضعیت دانشجویان را بعد از پنج ماه بررسی کردیم تا ببینیم آیا آن‌ها با شخص مورنظرشان رابطه‌ای را شروع کرده‌اند یا نه. هرچقدر دانشجویانْ درگیر فانتزی‌های مثبتِ بیشتری دربارۀ آینده بودند، احتمال کمتری وجود داشت که رابطۀ عاشقانه‌ای را شروع کرده باشند.

ما این بررسی‌ها را با شرکت‌کنندگانی در تعداد زیادی از گروه‌های آماریِ مختلف در کشورهای گوناگون و با گستره‌ای از آرزوهای شخصی شامل اهداف سلامتی، حرفه‌ای و دانشگاهی، و رابطه‌ای انجام دادیم. در تمام موارد، شاهد هم‌بستگی بین فانتزی‌های مثبت و عملکرد ضعیف بودیم. هرچقدر افراد مثبت‌تر فکر می‌کنند و خودشان را در حال دستیابی به اهدافشان تصور می‌کنند، در واقعیت کمتر به آن اهداف دست پیدا می‌کنند.

تفکر مثبت مانع عملکرد مناسب می‌شود، به این علت که ما را آرام می‌کند و انرژی لازم برای انجام

هرچقدر دانشجویانْ درگیر فانتزی‌های مثبتِ بیشتری دربارۀ آینده بودند، احتمال کمتری وجود داشت که رابطۀ عاشقانه‌ای را شروع کرده باشند
کارها را کاهش می‌دهد. در تحقیقی که در آنْ افراد به‌مدت چند دقیقه دربارۀ آیندهْ فانتزی‌های مثبت می‌ساختند، شاهد کاهش فشار خون بودیم که معیاری استاندارد برای تعیین سطح انرژی است. این کاهشْ قابل‌توجه بود: درحالی‌که کشیدن یک نخ سیگار به‌طور معمول فشار خون فرد را به میزان پنج تا ده واحد افزایش می‌دهد، درگیربودن با فانتزی‌های مثبت، تقریباً به‌اندازۀ نصف این مقدار، فشار خون را کاهش می‌دهد.

این آرامش به این علت به وجود می‌آید که فانتزی‌های مثبتْ ذهن ما را فریب می‌دهد، بدین‌صورت که فکر می‌کنیم به هدف‌هایمان رسیده‌ایم، اتفاقی که روان‌شناسان آن را «دستیابی ذهنی» می‌نامند. ما به‌طور مجازی به اهدافمان می‌رسیم و درنتیجه کمتر احساس نیاز می‌کنیم که در زندگیِ واقعی کاری انجام دهیم. بنابراین کار[های] لازم برای موفقیتِ واقعی و رسیدن به اهدافمان را انجام نمی‌دهیم.

ما در آزمایش‌های متعددی دریافتیم کسانی که دربارۀ آینده فانتزی‌های مثبت می‌سازند درواقع دیگر به‌اندازۀ افرادی با تفکرات منفی، واقعی و تردیدآمیز به‌سختی کار نمی‌کنند و این باعث می‌شود با عملکرد ضعیف‌تری با مشکلات مبارزه کنند.

با درنظرگرفتن ارتباط بین تفکر مثبت و کاهش عملکرد، آیا تفکر مثبتْ احتمال افسردگیِ فرد را افزایش می‌دهد؟ محققان نشان داده‌اند که عملکرد ضعیف می‌تواند باعث افزایش نشانه‌های افسردگی شود. به‌‌علاوه روان‌شناسانْ این نظریه را طرح کرده‌اند که کسانی که افسرده می‌شوند شروع می‌کنند به دیدن چیزها به‌شکلی تحریف‌شده: تمرکز بر محرک‌های منفی و همین‌طور درک چیزهای خنثی به‌صورت منفی. استرس می‌تواند این جهت‌گیری‌های شناختی را از بین ببرد. در غیر این صورت به‌صورت دائمی در ذهن ما باقی می‌مانند. کشف اینکه شما در رسیدن به هدفتان موفق نشده‌اید می‌تواند تمام استرسی باشد که نیاز دارید تا جهان را به‌صورت منفی‌تر ببینید.

برای بررسی ارتباط بین تفکر مثبت و افسردگی، تعدادی مطالعه بر روی کودکان و بزرگ‌سالان انجام دادیم. در یکی از بررسی‌ها، از ۸۸ دانشجوی آمریکایی درخواست کردیم، با درنظرگرفتن خود به‌عنوان رهبر گروه، تعدادی سناریوی باز را تکمیل کنند: «شما بر روی پروژه‌ای مهم کار می‌کنید. می‌دانید که در بازۀ زمانی مشخص‌شده قادر به انجام آن نیستید و از کارفرما تمدید زمان پروژه را درخواست کرده‌اید. می‌دانید که محتمل است با درخواست شما موافقت کند. امروز کارفرمای شما تصمیم خود را به شما خواهد گفت.» از آن‌ها خواسته شد خود را در دفتر کارشان و در حالی تصور کنند که منتظر تماس کارفرما هستند. سپس تفکراتشان را بنویسند و به آن‌ها، براساس مثبت یا منفی‌بودن، نمره بدهند. به‌علاوه، سطحِ افسردگیِ فعلی دانشجویان را، با استفاده از پرسش‌نامه‌، ارزیابی کردیم.

نهایتاً در پایان از دانشجویان خواستیم تا یک ماه بعد سناریوهای بیشتری را تکمیل کنند و تحت ارزیابی دوم برای افسردگی قرار بگیرند. مشاهده کردیم هرچقدر دانشجویان به‌طور مثبت‌تری فانتزی ساخته بودند در ارزیابیِ اول کمتر و در بررسی دوم بیشتر افسرده بودند.

حدس ما آن بود که تفکرِ مثبتْ احتمال افسردگی را در لحظه کاهش می‌دهد، اما احتمال وقوع آن در مدت‌زمان طولانی‌تر را افزایش می‌دهد. برای آزمایش‌کردن این موضوع مطالعۀ مشابهی را بین کودکان دبستانی انجام دادیم، با این تفاوت که این دفعه بررسی مجدد را پس از هفت ماه انجام دادیم. باز هم، بینِ فانتزی‌های مثبت و سطوح افسردگیِ بیشتر در بلندمدت، هم‌بستگی پیدا کردیم.

برایمان جای سؤال بود که درحقیقت آیا عملکرد ضعیفْ موجب این سطوح افسردگیِ بلندمدت و بیشتر شده بود یا نه. برای فهم این موضوع بررسی دیگری انجام دادیم. در شروعِ یکی از ترم‌های دانشگاهی، سناریوهای کاملاً مشابه ۱۴۸ دانشجو را در اختیار داشتیم و آن‌ها را برای درک میزان افسردگی مورد بررسی قرار دادیم. دو ماه بعد، نزدیک پایان ترم، دانشجویان به سؤال‌هایی درمورد فعالیت‌های درسی‌شان پاسخ دادند و برای بار دوم پرسش‌نامۀ افسردگی را تکمیل کردند. علاوه‌براین، دانشجویان به ما گفتند که از زمان آخرین امتحانشان چند ساعت در هفته برای آماده‌شدن برای کلاس وقت

تفکرِ مثبتْ احتمال افسردگی را در لحظه کاهش می‌دهد، اما احتمال وقوع آن در مدت‌زمان طولانی‌تر را افزایش می‌دهد
گذاشته‌اند، به‌نظرشان میزان تلاششان برای مطالعه چه قدر بوده است و آیا کار فوق‌برنامه‌ای برای کلاس‌هایشان انجام داده‌اند یا نه. همچنین نمره‌های واحدهای درسی‌شان را در امتحانات میان‌ترم و پایان‌ترم ثبت کردیم.

همان‌طور که انتظار داشتیم، هرچقدر دانشجویانْ فانتزی‌های مثبت‌تری درمورد آینده ساخته بودند، در دانشگاه عملکرد ضعیف‌تری داشتند. همچنین، بین عملکرد دانشگاهیِ ضعیف، تلاش کمتر و سطوح بالاتر افسردگی، ارتباط‌های آماری به دست آوردیم. هرچقدر دانشجویانْ بدتر عمل کرده بودند، بیشتر افسرده بودند، به این علت که به‌اندازۀ کافی تلاش نکرده بودند.

بررسی‌های دیگر نشان داده‌اند، در میان بیمارانی که دست به خودکشی می‌زنند، آن‌هایی که بعد از خودکشی خود را در فانتزی‌های مثبت دربارۀ خودشان غرق می‌کنند کمتر به خودکشی فکر می‌کنند، اما در طول زمان احتمال بیشتری وجود دارد که این تجربه را تکرار کنند. سالمندانی هم که آیندۀ شادتری را برای خودشان تصور می‌کنند، در عمل، پایان غم‌انگیزتری را تجربه می‌کنند. این شرکت‌کنندگان، با تجسم آینده‌ای ایدئال، احتمالاً خودشان را برای سختی‌های بالقوۀ سالمندشدن آماده نکرده‌اند.

به‌عبارت‌دیگر، تحقیق ما این موضوع را نشان نمی‌دهد که فانتزی‌های مثبت باعث افسردگیِ بلندمدت می‌شود، بلکه نشان می‌دهد نوعی ارتباط یا هم‌بستگی بین رؤیاپردازی دربارۀ آینده و روحیۀ افسرده‌تر وجود دارد. همچنین ممکن است سؤال کنید که چرا شرکت‌کنندگان در این تحقیقات در ابتدا سطوح بالاتر افسردگی را تجربه نمی‌کردند، اما در طول زمان افسرده‌تر بودند. اگر تفکر مثبت و افسردگی با هم در ارتباط هستند، پس چرا این ارتباط در همان زمانی ظاهر نمی‌شود که فرد درمورد رسیدن به هدفی در آینده رؤیاپردازی می‌کند؟ پاسخ ممکن است این باشد که ما، در ابتدا، فانتزی‌های مثبت را به‌صورت کاملاً لذت‌بخش تجربه می‌کنیم. ما در ذهنمان به هدف‌هایمان دست پیدا می‌کنیم و به همین دلیل، در لحظه، احساس خوبی داریم و شادتر و خوش‌بین‌تر هستیم. در مقابل، در طول زمان کمتر تلاش می‌کنیم و خروجی‌های ناامید‌کننده می‌بینیم. درنتیجه نوع نگاهمان تغییر می‌کند و افسرده‌تر می‌شویم. واقعیتْ راهِ دست‌یافتن به ما را پیدا می‌کند.

ممکن است بپرسید اگر دوستتان در افسردگی گرفتار شده است یا شما احساس غمگینی و افسردگی می‌کنید چه چیزی باید بگویید و چه کاری باید بکنید. اگر شما در فکرِ گفتن «خوش‌حال باش»، «نیمۀ پر لیوان را ببین» یا «مثبت فکر کن» هستید، همان‌طوری که خیلی از آموزگارانِ خودشکوفایی پیشنهاد می‌کنند، ممکن است در لحظه به آن‌ها کمک کنید، درحالی‌که در بلندمدت به آن‌ها زیان می‌رسانید.

خب اگر تفکر مثبت بهترین راه‌حل نیست، پس چاره چیست؟ پاسخی که من به دست آورده‌ام تلفیق رؤیاها و واقعیت است: قراردادن تفکر مثبت در کنار تجسم چالش‌هایی که در مسیر ما قرار می‌گیرد.

در سال‌های ابتدایی دهۀ نود، وقتی مطالعات اولیۀ من نشان می‌داد که تفکر مثبت درحقیقت مانع می‌شود که افراد به آرزوهایشان دست یابند، احساس ناامیدی کردم. من به‌سمتِ این شاخه از تحقیقات رفتم به این دلیل که می‌خواستم به آدم‌ها کمک کنم و در زندگی آن‌ها تغییر مثبتی ایجاد کنم. پس شروع کردم به یافتن پاسخ این سؤال که در واقعیت چه تفکری ممکن است باعث شود افراد پر از انرژی، مشتاق و درحال‌حرکت روبه‌جلو در زندگی‌شان باقی بمانند. با درک این موضوع که تفکر مثبت باعث آرام‌شدن افراد می‌شود، برایم جای سؤال بود که آیا راهی وجود دارد که بتوانیم این رؤیاهای آینده را برای انجام کار دیگری، مثلِ انرژی‌دادن به افراد، بسیج کنیم. حدس زدم که ترکیب فانتزی‌های مثبت با تفکراتی دربارۀ واقعیت‌های موجود در مسیر احتمالاً می‌تواند این کار را انجام دهد. اگر بتوانیم فانتزی‌های مثبت را با واقعیت ادغام کنیم، شاید بتوانیم کیفیت آرامش‌بخش و تسکین‌دهندۀ این رؤیاها را خنثی کنیم و افراد را به حرکت واداریم تا دست به کاری بزنند.

ما در تعدادی از مطالعات دریافتیم که چنین «تضاد
سالمندانی که آیندۀ شادتری را برای خودشان تصور می‌کنند در عمل پایان غم‌انگیزتری را تجربه می‌کنند
ذهنی»ای، همان‌طور که گفتیم، به ایجاد انگیزه در افراد و افزایش کارایی آن‌ها کمک می‌کند. در پژوهشی، از ۱۶۸ دانشجوی دختر در آلمان درخواست کردیم مهم‌ترین آرزویشان دربارۀ رابطه را بگویند و همچنین مشخص کنند که چه میزان احتمال می‌دهند به این آرزو دست پیدا کنند. بعدازآن، هرکدام از دانشجویان می‌بایست نتایجِ مثبتِ برآورده‌شدنِ آن آرزو (به‌عنوان نمونه، داشتن وقت بیشتر برای یکدیگر یا دوست‌داشته‌شدن) و همچنین چهار مانع در راه تحقق آن آرزو (مثل خیلی خجالتی‌بودن یا گرفتاریِ خیلی زیاد) را هم می‌نوشت.

دانشجویان را به چهار گروه تقسیم کردیم و فقط از یکی از آن گروه‌ها خواستیم که به‌شیوۀ تضاد ذهنی عمل کنند. آن دانشجویان ابتدا درمورد مثبت‌ترین نتایجِ حاصل از تحقق آرزویشان فانتزی ساختند. سپس درمورد موانع سختِ موجود در برابر تحقق آرزویشان هم همین کار را کردند. آن‌ها، برای هر نتیجۀ مثبت و هر مانع، تفکراتشان را نوشتند.

دانشجویانِ گروه دوم فقط دربارۀ نتایج مثبت و دانشجویان گروه سوم فقط درمورد موانعِ سخت فانتزی ساختند. اعضای گروه چهارم به‌اسم «تضادِ وارونه» تمرینی انجام دادند که از لحاظ محتوا مشابه تضاد ذهنی بود، با این تفاوت که ابتدا با یک مانع شروع کردند و، بعدازآن، نتیجۀ مثبت را تصور کردند.

دو هفته بعد از آزمایش ها، از دانشجویان پرسیدیم برای تحقق‌بخشیدن به آرزویشان چه کارهایی کرده‌اند. نتایجْ خیلی جذاب بود؛ انتظار داشتم دانشجویانی که تضاد ذهنی را انجام داده‌اند پیشرفت کنند و اقدامات بیشتری انجام دهند. برای آن‌هایی که آرزوها یا اهدافشان واقعی و قابل‌دستیابی بود، همین اتفاق افتاد. اما کسانی که در گروه تضاد ذهنی بودند و آرزوهایشان برمبنای واقعیت یا قابل‌دستیابی نبود نیروی مصرفیِ خود را به‌طور چشمگیری کاهش دادند. به‌طور خلاصه، تضاد ذهنی به افراد اجازه داد برای رسیدن به اهدافی که احتمال دستیابی به آن‌ها وجود داشت، انرژی بیشتری صرف کنند و از هدف‌های واهی و خیالی دست بردارند. به‌طور کلی، نتیجۀ آنْ استفادۀ هوشمندانه‌تر از انرژی بود. دانشجویانی که اهداف غیرواقعی داشتند توانستند انرژی‌شان را به‌سمت هدف‌های منطقیِ دیگر هدایت کنند. تضاد ذهنی باعث شد تعداد بیشتری از افراد هدف‌های امیدوارکننده را با اشتیاق بیشتری پیگیری کنند.

ما آزمایش‌های بسیاری برای پی‌بردن به ارتباط بین تضاد ذهنی و موفقیت انجام دادیم. تعداد زیادی از اهداف تمرین‌کردن را در نظر گرفتیم، مثل یادگیری یک زبان خارجی، کسب مهارت در ریاضیات، موفقیت در مذاکرات کاری، قدرت تصمیم‌گیری بهتر، ترک اعتیاد به سیگار و... . در تمام این موارد، الگوی مشابهی را مشاهده کردیم: موانع باعث می‌شود افرادی که اهدافِ واقع‌بینانه دارند بیشتر تلاش کنند و عملکرد بهتری داشته باشند و افرادی که اهداف غیرواقع‌بینانه دارند عقب بنشینند. به نظر می‌رسد تضاد ذهنیْ روشی مفید برای تنظیم نیرویی است که به کار می‌بریم تا موفق شویم.

چرا تضاد ذهنی در این حد راهگشاست؟ این روش به‌صورت ناخوداگاه در ذهنمان کار می‌کند تا ما را به‌سمت اهداف امکان‌پذیر سوق دهد و از آرزوهای ناممکن دور نگه دارد. تضاد ذهنیْ آگاهی ما به موانعِ راهمان را افزایش می‌دهد. به‌علاوه، این روشْ ارتباطِ شناختی بین آینده و موانع و همچنین بین موانع و کارهای لازم برای غلبه بر آن‌ها را تقویت می‌کند. همۀ این‌ها ما را وامی‌دارد که با موانعی که به نظر می‌رسد امکان غلبه بر آن‌ها وجود دارد دست‌وپنجه نرم کنیم و از موانعِ عبورناپذیر دوری کنیم.

همچنین تضاد ذهنی به ما نیرو می‌دهد که بتوانیم در مسیرمان بر موانع غلبه کنیم. باتوجه‌به افزایش فشار خون و همچنین گزارش شرکت‌کنندگان مبنی بر احساس انرژیِ بیشتر، به این افزایشِ انرژی پی بردیم. نهایتاً، روش تضاد ذهنی به ما کمک می‌کند تا، زمانی که هدف‌های ما واقع‌بینانه هستند، بازخوردهای منفی را تحلیل کنیم و برنامه‌های سازنده تدارک ببینیم. این روش همچنین، در مواجهه با ‌بازخوردهای منفی، از این احساس که «افراد شایسته‌ای هستیم» محافظت
اگر تفکر مثبت بهترین راه حل نیست، چاره چیست؟ پاسخی که من به دست آورده‌ام تلفیق رؤیاها و واقعیت است
می‌کند. ما مقتدرانه به‌سوی اهدافمان حرکت می‌کنیم. اگر اهداف ما واقع‌بینانه نباشند، این روش کمک می‌کند از آن‌ها دست بکشیم و انرژی‌مان را به‌سمت اهداف واقع‌بینانه‌تر هدایت کنیم.

سایر استراتژی‌های شناختیْ تأثیر تضاد ذهنی را افزایش می‌دهد. پیتر ام.گولویتسرِ روان‌شناس و همکارانش در دانشگاه نیویورک از نوعی استراتژی به‌نام «اجرای اهداف»۱ استفاده کرده‌اند که در آنْ افراد به برنامه‌های آینده‌شان به‌صورت عبارات «اگر... آنگاه من... » فرم می‌دهند: «اگر با وضعیت الف مواجه شدم، آنگاه پاسخِ ب را برای رسیدن به هدف پیش می‌گیرم.» یا کسی که در حال کاهش وزن است ممکن است بگوید: «اگر در نیمه‌شب هوس شکلات کردم، آنگاه به‌جای آن یک سیب یا پرتقال می‌خورم.»

تحقیقات بسیاری نشان داده است که افرادی که برنامه‌ریزی‌هایی مشابه انجام می‌دهند عملکرد بهتری دارند. در تحقیقی مشاهده کردیم خانم‌هایی که می‌خواستند بیشتر ورزش کنند زمان بیشتری پیاده‌روی کردند یا، در تحقیقی دیگر، افرادی که خجالت می‌کشیدند به روان‌درمانی بروند با احتمال بیشتری در جلسۀ اولِ روان‌درمانی شرکت کردند.


تیم تحقیقاتی ما این استراتژی را با تضاد ذهنی برای ساختن نوعی تمرین ذهنیِ چهارمرحله‌ای ترکیب کرد که افراد می‌توانند در زندگی روزانه‌شان از آن استفاده کنند. ما این روش را WOOP نامیدیم: هدف (wish)، نتیجه (Outcome)، مانع (Obstacle)، برنامه‌ریزی (Plan). مشخص‌کردنِ هدف و تعیین و تجسمِ نتایج مطلوب و موانعْ بخش مربوط به تضاد ذهنی است. مشخص‌کردن روشِ رسیدن به اهدافْ گام نهایی را روشن می‌کند: برنامه‌ریزی. این تمرین ساده و کوتاه است و کمتر از پنج تا ده دقیقه زمان می‌بَرد. می‌توان آن را به‌صورت انفرادی در خانه، مترو یا هرجای دیگری انجام داد.

فرض کنیم در حال آماده‌شدن برای مصاحبۀ شغلِ موردعلاقه‌تان هستید. شما در مصاحبه‌ها احساس راحتی نمی‌کنید. با تمام وجود می‌خواهید مصاحبه‌کننده را تحت تأثیر قرار دهید و برای آن شغل انتخاب شوید. ابتدا هدفتان را مشخص می‌کنید: «من می‌خواهم مصاحبه‌کننده با سوابق، کاریزما، دانش و شوق من برای کار تحت تأثیر قرار بگیرد». بعد، درحالی‌که اجازه می‌دهید تصاویرِ موفقیت در ذهنتان شکل بگیرد، نتایج مثبت را تجسم می‌کنید: به خودتان فکر می‌کنید که در حال صحبت با مصاحبه‌کننده هستید و با آرامش و اندکی شوخ‌طبعیْ خودتان را معرفی می‌کنید و می‌گویید چرا به این شغل علاقه دارید. به مصاحبه‌گر فکر می‌کنید که به حرف‌هایتان گوش می‌کند و لبخند می‌زند. نهایتاً هم به این فکر می‌کنید که می‌گوید چقدر از دیدنتان خوش‌حال شده است و تا چه حد شما را برای این شغل و سازمان مناسب می‌بیند.

سپس موانعِ موجود بر سر راهتان را در نظر می‌گیرید: اضطرابتان در مصاحبه‌ها، مشکلی که احساس می‌کنید در معرفی خودتان به‌شیوۀ مناسب دارید. به ذهنتان اجازه می‌دهید این مشکل را تصور کند: به مواقعی فکر می‌کنید که قبل از مصاحبه خیلی مضطرب و عصبی بوده‌اید و گاهی آن‌طور که بایدوشاید خوب ظاهر نشده‌اید. از خودتان می‌پرسید چه چیزی باعث به‌وجود‌آمدنِ اضطراب شد. گاهی هم ممکن است به یاد زمان‌هایی بیفتید که به‌اندازۀ کافی احساس باهوش‌بودن نکرده‌اید و دیگران شما را تحت الشعاع خودشان قرار داده‌اند. ممکن است به نمره‌های بدی که در امتحانات گرفته‌اید، مصاحبه‌کنندۀ قبلی که دربارۀ توانایی شما مطمئن نبود و... فکر کنید. متوجه می‌شوید که مانع اصلیْ کمبود اعتمادبه‌نفس در ایده‌هایتان است و به‌صورت واضح و شفاف کمبود اعتمادبه‌نفس را تصور می‌کنید.

حالا برنامه‌تان را مشخص کنید. باتوجه‌به دیدی که به مانعتان پیدا کرده‌اید، ممکن است چیزی شبیه این بگویید: «اگر در طول مصاحبه کمبود اعتمادبه‌نفس داشتم، آنگاه به خودم یادآوری می‌کنم که به‌اندازۀ کافی باهوش هستم و بیشتر از هرکسی در این زمینه اطلاعات دارم.»

مسلماً لازم نیست روشWOOP را به هدف‌های اصلی‌تان محدود کنید. در طول

اگر در وضعیتی بحرانی هستید و به بهبود آنی نیاز دارید، دربارۀ آینده‌ای جذاب و رضایت‌بخشْ فانتزی بسازید. اما خود را فقط به این کار محدود نکنید
دهۀ گذشته ما این روش را بر روی افرادی با هدف‌های مختلف آزمایش کرده‌ایم و دریافته‌ایم که این روش، بیشتر از هریک از روش‌های تضاد ذهنی و اجرای اهداف، به‌تنهایی به موفقیت آن‌ها کمک می‌کند. در یکی از بررسی‌ها، به این نتیجه رسیدیم که این روش به مادرهای کم‌درآمدی که در یک دور‌ۀ فنی‌حرفه‌ای شرکت می‌کردند کمک کرد زمانشان را بهتر مدیریت کنند. در بررسی‌های دیگر، کودکان در مدرسه عملکرد بهتری داشتند، زنان میان‌سال تغذیۀ بهتری داشتند و بیشتر ورزش کردند، زوج‌ها درخصوص مشکلاتشان بهتر گفت‌وگو کردند و از اشتباهات یکدیگر راحت‌تر گذشتند. همۀ این‌ها به‌دلیل استفاده از روش WOOP اتفاق افتاد.

پیشرفت‌هایی که اتفاق افتاد واقعاً قابل‌توجه بود. در بررسی‌مان دربارۀ زنانی که می‌خواستند تغذیۀ بهتری داشته باشند و بیشتر ورزش کنند، به این نتیجه رسیدیم که آن‌هایی که از روش WOOP استفاده می‌کنند دو برابر بیشتر ورزش می‌کنند. همچنین بعد از دو سال، آن‌ها در یک وعدۀ غذایی بیشتر میوه و سبزیجات می‌خوردند. این تفاوت قابل‌توجهی است که نیازی به هزینه‌های زیاد درمان، آموزش یا دارو ندارد.

باتوجه‌به موفقیت روش WOOP این سؤال برایمان پیش آمد که آیا این روش می‌تواند به درمان افسردگی کمک کند یا نه. افراد افسرده معمولاً از نوعی کمبود انگیزه و انرژی رنج می‌برند. آن‌ها به کارهای روزانه بی‌علاقه می‌شوند. همچنین کسل و غمگین می‌شوند و نمی‌توانند از زندگی لذت ببرند. اما انگیزه و انرژیْ چیزهای ارزشمندی هستند که روش WOOP، در هدف‌های منطقی، آن‌ها را افزایش می‌دهد.

ما، در صفحۀ نیازمندی‌های روزنامه، به‌دنبال افرادی گشتیم که از افسردگی رنج می‌بردند و می‌خواستند روش جدید و مفیدی را امتحان کنند. درنهایت ۴۷ نفر افسرده را به دو گروه تقسیم کردیم. هر نفر یک هدف مهم و قابل‌دستیابی انتخاب کرد، به‌عنوان نمونه: «من می‌خواهم با شرکت در یکی از فعالیت‌های موردعلاقه‌ام از نظر فیزیکی بیشتر فعال شوم» یا «به‌جای افکار منفی و نشخوار ذهنی می‌خواهم تفکرات مثبتی درمورد خودم، جهان و آینده داشته باشم.»

در گروه اول، شرکت‌کنندگانْ تمرین WOOP را انجام دادند. بعد از سه هفته، از آن‌ها پرسیدیم که به هدفشان رسیده اند یا نه. ما دوباره میزان افسردگی‌شان را مشخص کردیم.

حدود هشتاددرصد شرکت‌کنندگان که از روش WOOP استفاده کردند و حدود سی‌درصد در گروه دیگر به اهدافشان دست یافتند. این تفاوت بسیار زیاد است. درحقیقت روش WOOP کمک کرد که کمبود انگیزه، به‌عنوان یکی از نشانه‌های کلیدی افسردگی، کاهش یابد. تفاوت زیادی بین سطح افسردگیِ دو گروه مشاهده نکردیم، اما خب احتمالاً این طبیعی است؛ چراکه مطالعۀ سه‌هفته‌ای به‌انداۀ کافی طولانی نیست که کاهش افسردگی در آن اتفاق بیفتد.
روش WOOP نه درمانی خارق‌العاده برای افسردگی است و نه جایگزینی برای تفکر مثبت. لازم است باتوجه‌به وضعیت و نیازهایتان از هر دو روش استفاده کنید. اگر در وضعیتی بحرانی هستید و به بهبود آنی نیاز دارید، دربارۀ آینده‌ای جذاب و رضایت‌بخش فانتزی بسازید. اما خود را فقط به این کار محدود نکنید؛ برای پیشرفتِ بلندمدت حتماً آرزوهایتان را در کنار واقعیت قرار دهید. قبل از اينكه حتي فكرش را بکنید، دوباره زندگی به شما احساس خوبی خواهد داد: از كار روزانه يا زماني كه با دوستانتان مي‌گذرانید تا شكوفه‌هاي درختان در بهار، همه به شما احساس خوبي خواهند داد.

• نسخۀ صوتی این نوشتار را اینجا بشنوید.


پی‌نوشت‌ها:
• این مطلب را گابریله اوتینگن نوشته است و در تاریخ ۲۵ جولای ۲۰۱۶ با عنوان «Don’t think too positive» در وب‌سایت ایان منتشر شده است. وب‌سایت ترجمان در تاریخ ۶ آذر ۱۳۹۵ این مطلب را با عنوان «خیلی هم مثبت فکر نکنید» و با ترجمۀ افشین پهلوان منتشر کرده است.
•• گابریله اوتینگن (Gabriele Oettingen) استاد روان‌شناسی در دانشگاه نیویورک و دانشگاه هامبورگ است. پژوهش اصلی او دربارۀ شیوه‌های مختلف تفکر افراد دربارۀ آینده است و نظریه‌ای دربارۀ روش تحقق‌بخشیدن به آرزوها صورت‌بندی کرده است. آخرین کتاب او بازاندیشی در تفکر مثبت: علم جدید انگیزه (Rethinking Positive Thinking: Inside the New Science of Motivation) نام دارد که انتشارات ترجمان علوم انسانی آن را ترجمه و منتشر کرده است.

[۱] implementation intentions

کد مطلب: 8247
 


 
مجید
۱۳۹۵-۰۹-۰۶ ۱۰:۵۳:۳۵
اولا اینکه کسانی مثل راندا برن، آنتونی رابینز، اسپنسر جانسون، برایان تریسی، دی آنجلیس و ... همگی در نوشته هایشان درباره این که هدف را فقط در خیال تصور کردن، ضامن تحقق آن نیست و احتیاج به کار و تلاش دارد. پس کوبیدن این نویسندگان که سالها عمر خود را در این راه گذاشته اند، آنهم با نتایج یک تحقیق دو سه هفته ای کار درستی نیست. حالا وقت گذاشتن برای ترجمه و انتشار آن در کشور ما که امید نیم بند مردم به همین کتابها و انگیزه ای است که از آنها میگیرد، نه تنها کمکی به این وضعیت نمیکند که باعث تخریب روحیه آنها هم میشود.
شما که چنین رسانه و امکاناتی در اختیار دارید، اگر کاری در جهت امید دادن به این جامعه بی انگیزه و ناامید نمیکنید حداقل با انتشار چنین مطالبی دیگر کار بقیه را از بین نبرید لطفا (1214)
 
۱۳۹۵-۰۹-۰۶ ۱۱:۳۸:۵۳
ببینم شما اصلا مطلب رو کامل خوندی که اینطوری اظهار نظر میکنی؟ (1216)
 
فرزین
۱۳۹۹-۰۴-۰۸ ۰۱:۵۳:۳۹
واقعا دمت گرم همش فقط واسع سرکوب کردن مردم هست ، راندا برن و بقیه استاد ها کجا گفتن مثبت فکر کنید و مثبت تجسم کنید و بعد بگیرین بخوابین..اونا گفتن مثبت باش مثبت فکر کن ومثبت تجسم کن و کارها تو با شوق و اشتیاق چند برابر انجام بده ...خداییش راندا برن یک معجزه رو پیش رو یمان گزاشته که افراد به دو دسته تقسیم میشن 1. اونایی که اعتقاد آووردن و کلا افکارشان رو مثبت کردن و تجسم شان رو قوی و هر لحظه شکر کردن ..که قطعا این دسته همان افرادی هستن که در این دنیا بهشت را تجربه خواهند کرد ..و 2 دومی اون افرادی که با این که مطلب را میخوانند ولی تفکر نمیکنند مثل یک بیت جوک میخوانند و رد میشوند ویا هر چقدر بهشان توضیح میدی از این گوش میگیرن از اونیکی میندازن بیرون خلاصه هر کاری کنی قبول ندارن و مثل افراد اولی درک نمیکنن و به بهر مسئله نمیرن که تجسم کنن و مثبت بیاندیشن و جذب کنن ..هیچکدوم از اینا رو نمیدونن حتی سواد هم داشته باشن بخونن هم زود رد میشن از روش دیگه عملی انجامش نمیدن ...

و راندا برن و سایر استاد ها هم اینارو خوب میدونن چون باید لایقه زندگی کردن در بهشت باشی و این افراد فقط افراد برگزیده هستند نه همه ی افراد ...حتی بخوان هم نمیتونن بعضی افراد چون اصلا اعتقاد ندارن پس در نتیجه همان جریان بهشت و جهنم خداوند. متعال میشود ..که هر کسی نمی تواند بع بهشت وارد شود اگه اون جوری بود همه وارد بهشت شده و کیف میکردن نه از این خبرها نیست در عالم کائنات فقط اون افرادی تو بهشت فعلی زندگی خواهند کرد که ارتعاشات داشته باشن و اون عده از افرادی که ارتعاشات قوی داشته باشن بیشتر و بیشتر لذت خواهند برد همان انرژی مثبت داشتن و تجسم کردن در مغذ با انرژی مثبت هر لحظه مثبت اندیشیدن و باز بوسیله تجسم قوی ومغذ جذب کردن خواسته ها ...همشان عند واقعیت هست...و کار هر کسی نیس ...فقط اونایی که اعتقاد آووردن و تجسم و انرژی فوق العاده مثبت داشتن در هر لحظه و مکان ‌و مطمئن باشید در هر لحظه و مکان و هر ثانیه خوشی و شادی و نشاط سپری خواهد کرد چون اون ها رو از کائنات خواسته و کائنات هم هرجی بخوای اونو میده %%%%%%%% (7407)
 
۱۳۹۵-۰۹-۰۶ ۲۲:۲۹:۳۹
مسلما شما به صورت کامل مطلب رو نخوندید . (1220)
 
۱۳۹۵-۰۹-۰۷ ۱۷:۰۷:۴۹
با سلام، من با نویسنده مقاله موافقم. با نظر شما در خصوص آنتونی رابینز و .... نیز موافم. معذالک برخی مواقع روانشناسان مثبت گرا توجه نمیکنند که این روحیه آنها برآیند تمامی تجارب آنها در صجنه زندگی است، چه آن تجارب ونگرش منفی که به احتمال زیاد آنها در زندگی داشته اند و چه نگرشهای مثبت بعدی. وگرنه مثبت اندیش صرف از اسمش مشخص است: مثبت اندیشی است و با واقعیت فاصله دارد (1229)
 
علی
United States
۱۳۹۹-۰۳-۲۵ ۱۵:۰۱:۵۸
باربارا دی آنجلیس با بقیه نویسنده هایی که نوشتید فرق داره ؛ ایشون فقط تو یه کتاب درمورد موفقیت حرف زده و بقیه کتاباش بیشتر در مورد روابط و زندگی در حال هست ؛ برخلاف راندا برن که راه های غیرواقعی رو میگه ؛ خانم دی آنجلیس اصلا نوشته هاش به راز و امثالهم ربطی نداره و اتفاقا در بعضی کتابهاش ؛ ازمون میخواد هیچ حسی رو مثل غم و... رو سانسور نکنیم و یا نمیگه بجای غم خوشحال باشین (7289)
 
فاطمه
۱۳۹۵-۰۹-۰۶ ۱۱:۳۶:۰۴
مطلب خیلی جالبی بود که دلایل خوبی دارد مبنی بر این که روش پیشنهادی واقع بینی خوشبینانه بهتر از خوش بینی تجاری شده به موفقیت فرد و خوشحالی او می انجامد. بابت ترجمه این دیدگاه جدید متشکرم (1215)
 
شایان
۱۳۹۵-۰۹-۰۶ ۱۸:۵۰:۳۲
نویسندگانی مانند آنتونی رابینز ، بریان تریسی ، باربارا دی انجلس، اینها همه پیامبران عرفان ساختگی و نو ظهور جذب هستند عرفانی که انسان را از عالم واقعیت به عالم تخیل میبرند و فرد را خوشحال بشکن زن میکنه که همینجور برای خودش رویا میبافه . ومنیت را در انسان تشدید میکنه و اجتماعی میخواهد درست کنن که بر پایه بی تحرکی ، عدم واقعیت گرای خوشبینی افراطی ، و من های خیالی است . چنین جامعه ای که تبدیل به زامبی میشه و هیچ نه از تاریخ نه فرهنگ نه انسانیت نمیدونه و منتظر می مونه تا یکی بیاد و براش نسخه بپیچه و اینجوری برده رسانه و مکتوبات میشه (1219)
 
farshad
United Kingdom
۱۳۹۵-۰۹-۰۷ ۱۵:۲۲:۳۰
لطفا این کتابها را بادقت مطالعه کنید و برچسب نزنید . (1228)
 
Arian
۱۳۹۵-۰۹-۰۸ ۱۱:۵۷:۴۳
عالی گفتید. (1240)
 
عاطفه
۱۳۹۵-۰۹-۱۲ ۱۰:۰۱:۱۶
دقیقا همینطوره،افرادی هم در کشور خودمون مثل فرهنگ و ازمندیان و حلت هم شومن هایی هستند ک مردم رو به دروغ بافی به خودشون تشویق میکنن (1263)
 
ashkan
۱۳۹۵-۰۹-۰۶ ۲۲:۴۶:۳۹
درود
روان انسان و دنياي بيرون بسيار پيچيده تر از آن هستند كه تفكر صرفا مثبت ، اسباب تحقق روياها را برآورده كند.
به تجربه دريافته بودم كه سرخوردگي ناشي از عدم تحقق اميد و آرزوها به مراتب گزنده تر از زيستن در واقعيت ايت. (1221)
 
صادق
۱۳۹۵-۰۹-۰۶ ۲۳:۳۹:۴۵
بسیار مطلب زیبایی بود
دقیقا شرایط و روحیه حال حاضر من هست, بسیار آگاهی دهنده و قابل ملموس.
سعی می کنم از این روش استفاده کنم شاید از این بی انگیزگی خارج بشم.
خیلی خیلی ممنون (1223)
 
farshad
United Kingdom
۱۳۹۵-۰۹-۰۷ ۱۵:۰۸:۵۸
ممنون برای ترجمه ی این مقاله با ارزش .
با توجه به تجربیات شخصی ، معولا تفکرات فانتزی ، تفکرات غیرواقعی است که بیشتر اوقات به آنها عمل نمی شود . در کتاب هایی چون " راز " نوشته راندا برن ، متاسفانه همه چیز بیش از حد ، ساده بنظر می آید و این مسما برای افرادی که به مقوله ی روانشناسی تصویر ذهنی ، سطحی نگاه می کنند ،
دردسر ساز خواهد بود . کتاب راز گویا بیشتر به مسئله ی فروش محصولاتش می اندیشد بهمین دلیل آنچه را که عامه ی مردم آرزو دارند به آنها نوید می دهد . بهمین دلیل نباید تصور کرد که تنها با تصورات مثبت می توان به اهداف رسید پس طرح اولیه و تلاش حتما لازم است . یعنی باید وارد دنیای واقعی شد . (1226)
 
farshad
United Kingdom
۱۳۹۵-۰۹-۰۷ ۱۵:۲۱:۲۸
اما تجسم مثبت یک قاعده هم دارد ، هیچوقت نمی توانیم در زندگی فرد دیگری تغییر ایجاد کنیم . اینکه در آزمایشی از دختران خواستند خودشان را با فرد مورد علاقه شان تجسم کنند و فکر کنند به آن رسیده اند ، این خودش برداشت فانتزی از این سیستم تجسم است . (1227)
 
هادی
۱۳۹۵-۰۹-۰۷ ۲۰:۰۰:۰۰
مقالهٔ بسیار مفیدی ست, در واقع برای کسانی که به طرزی افراطی مثبت اندیشی را
تجویز و حتی تلقین می کنند. (1231)
 
علی
۱۳۹۵-۰۹-۰۸ ۱۰:۳۹:۰۶
خیلی عالی بود و بسیار مفید ممنون (1237)
 
Lyanna
United States
۱۳۹۵-۰۹-۰۸ ۱۰:۴۱:۲۹
کاملا با نویسنده موافقم. خود من از مثبت اندیشی ضربه های بسیاری خوردم حتی افسردگی.... (1238)
 
مرتضی
United States
۱۳۹۵-۰۹-۰۸ ۲۰:۱۶:۵۶
مطلب بسيار وزین و منطقی به نظر مياد، چیزی بین شدت عمل و اعتماد به نفس حرکت کردن است. بین خوف و رجا. دوستی (مجید) اشاره به کتابهای آنتوني رابينز و... کرده بودند که چرا اینها رو از مردم میخواهید بگیرید؟ لازمه بگم، لطفا یک نگاه به وضعیت کشور بندازيد تا متوجه شوید چندان هم این مطالب بکار نيومده. واقع اندیشی انگار بهتر از تخیل و رویا کار سازه. یعنی دنبال کردن رویا با واقعیت های زندگی. (1244)
 
بهراد
۱۳۹۵-۰۹-۱۰ ۰۲:۲۵:۳۰
خیلی جالب بود ممنونم
به قول افلاطون حقیقت همان زیبایی است (1250)
 
امیر
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۵-۱۰-۰۶ ۰۳:۴۶:۳۲
حقیقت زیبایی است، زیبایی حقیقت است، حقیقت و زیبایی خوبی کردن است (1398)
 
دانیال
۱۳۹۵-۰۹-۱۲ ۱۱:۲۷:۱۷
یک بحثی وجود داره اینکه اساسا مغز ما انسانها جوری تکامل پیدا کرده که خوشبین باشه.
این مقاله قدیمی ولی بد نیست.
http://1.darwinday.ir/hu-brain-desp (1264)
 
سوفیا
۱۳۹۵-۰۹-۱۲ ۱۶:۴۳:۲۶
جالبه واقعا. مشابهش رو از دکتر هلاکویی شنیده بودم که میگفت ما درسته که باید بر نیمه پر لیوان تمرکز کنیم، ولی نباید از نیمه خالی و علت خالی بودنش هم غافل باشیم.
به شما به خاطر تلاشتون برای بهتر شدن زندگی انسانها تبریک میگم. (1268)
 
احسان
۱۳۹۵-۰۹-۱۳ ۰۱:۵۰:۲۳
بسیار عالی من کاملا موافقم با این شیوه خیال پردازی به طور قطع انسان رواز واقعیت دور میکنه کما اینکه در ادبیات ما حکایت های بسیاری وجود داره که آینده خیال بافی روگوشزد میکند من به مثبت بودن معتقدم ولی مثبت بودن و امید داشتن یک بخش از نیروی محرکه انسان به سمت حدف است که اگر به موانع نیاندیشیده باشیم و برای مقابله با اونها برنامه نداشته باشیم قطعا به شکست میرسیم
ممنون از این مطلب بسیار مفید (1270)
 
مسعود فام
۱۳۹۵-۰۹-۱۳ ۱۴:۱۷:۰۶
در یکی از سخنرانی هایی که در TED انجام شده بود این رو بیان می کرد که اهدافمون رو نباید به دیگران بگیم! برعکس آموخته هایی که ماها داشتیم , علتی هم که برای این کار گفته میشد دقیقا همین علتی بود که در این مقاله بررسی شد! یعنی قول خوردن مغز و تلاش نکردن در راستای هدف ! باید اعتراف کنیم که مغز به این پیچیدگی خیلی زود قول می خوره! باید مراقب بود و حواسمون رو جمع کرد ، ممنون از ترجمان بخاطر این مقاله زیبا . (1272)
 
داریوش
Norway
۱۳۹۵-۰۹-۱۴ ۰۵:۰۶:۴۱
تشکر از عزیزان ترجمان (1273)
 
مهشید
۱۳۹۵-۰۹-۲۰ ۱۰:۵۷:۳۱
ممنون متن جالبی بود... تحلیل کردن همه شرایط موجود و برنامه ریزی کردن برای اتفاقات امید بخش و حتی ناخوشایند .
زندگی همیشه با روال مثبت پیش نمیره وهوشیاری این هست که آماده شد و با اتفاقات ناخوشایند هم نجنگید. (1304)
 
احمد
۱۳۹۵-۱۰-۲۱ ۰۹:۵۹:۵۴
عالی بود (1487)
 
۱۳۹۶-۰۴-۰۵ ۱۵:۱۰:۳۲
متاسفانه ترویج روشهای انرژی درمانی و موفقیت با جیب خالی و .... داره مردم ما رو به هیچ امیدوار نگه میداره (2086)
 
mohammad
۱۳۹۶-۰۴-۰۵ ۱۸:۱۳:۵۱
به خاطر ترجمه اين مقاله با ارزش ممنونم
مقاله حاضر مطالب بسيار ارزشمندي داشت كه صحت اين مطالب دقيقا در متن زندگي روزمره هر فردي هم قابل رؤيته و به راحتي ميشه اونو تشخيص داد.
فقط با كمي تامل در عمق كار هايي كه كرديم و كارهايي كه ميخواستيم انجام بديم و نتيجه ها و شرايط متفاوت اونها ميشه به صحت اين مطالب پي برد .
موفق و پيروز باشيد 🌹🌺 (2087)
 
محسن
United States
۱۳۹۶-۰۴-۱۶ ۰۱:۲۶:۲۹
سلام
"تضاد ذهنی" من رو به یاد حالت "خوف و رجایی" که برای مومنان در متون دینی توصیه می شوند انداخت.
متن جالبی بود. (2145)
 
مم
۱۳۹۹-۰۲-۳۱ ۲۳:۴۹:۰۳
واقعا چه مقاله بی سرو تهی ، تمام کتاب های روانشناسی و علم روانشناسی سعی می کنن که مردم رو به مثبت اندیشی برای بهبود کیفیت زندگی و امید و در نهایت ایجاد انگیزه برای تلاش کردن ترقیب می کنن بعد اینجا امده اونو عاملی برای افسردگی خونده؟ شاید ترجمان شما از واژه مثبت اندیشی با خیال پردازی و تن پروری و عدم حس مسئولیت برای به سر انجام رسوندن کاری اشتباه بوده ، وگرنه هیچ وقت جایی نه دیده ام نه شنیده ام کسی در زندگی با تفکر مثبت موفق نباشه . (7149)
 
فاطمه
Netherlands
۱۳۹۹-۰۳-۰۲ ۱۷:۲۴:۱۱
مقاله جالبی بود..
بنظر میاد این مقاله سعی بر این داره که یک جمله کوتاه و ساده رو عنوان کنه و اون هم اینه که مثبت اندیشی صرف و بدون تلاش و واقع بینی نمیتونه خیلی موثر باشه...
خب باید گفت قطعا همینطوره و اساتید روان شناسی مثبت چه در ایران و چه خارج از ایران هم همیشه به این موضوع اشاره کرده کرده اند.هیچ کدوم از این اساتید تاکید بر مثبت اندیشی صرف نکرده اند .چرا ؟؟ چون به این کاملا واقف هستند که اگر افراد را صرفا به تفکر مثبت بدون تلاش هدایت کنند در مدت زمان کوتاهی که این نتیجه محقق نشد مورد شماتت دانشجویان خود قرار میگیرند و کم کم محبوبیت خود را از دست می دهند بنابراین هرگز چنین ریسکی را نمی کنند...و همیشه دو مقوله مثبت اندیشی و تلاش را در کنار هم اموزش میدهند..بنظر میرسد افرادی که به این اساتید و کتب نقد میکنند یا به طوری دقیق به اموزه های انها تعمق نکرده اند و یا چون وارد مقوله تلاش نشده اند و مسئولیت زندگی خودشون نپذیرفتن،به دنبال مقصر میگردند و این اساتید و کتب را گمراه کننده میپندارند...


انچه که در این مقاله واضح و روشن بود یادگیری مهارت مثبت اندیشی در کنار واقع اندیشی ست و این موضوع هیچ منافاتی با اموزه های کتب انگیزشی و اساتید انگیزشی ندارد چرا که انها هم همین مسیر را توصیه میکنند...
موضوعاتی مثل هدف گذاری برنامه ریزی و...از مهمترین سرفصل های کتب انگیزشیست..ایا این چیزی غیر از تلاش و واقع اندیشییت؟؟

و سوال مهم اینکه؛ کدام وضعیت در رسیدن به اهداف و داشتن زندگی ایده ال موثرتر است؟
۱.مثبت اندیشی واقع بینی و تلاش و کسب نتیجه؟
۲.منفی نگری واقع بینی و تلاش و کسب نتیجه؟


و این یک واقعیت است که تلاشی که با نگاه مثبت باشد احتمال پیروزی در ان بسیار بالاتر از تلاشیست که با تفکر منفی باشد (7153)
 
پویا
۱۳۹۹-۰۳-۰۲ ۱۷:۲۷:۱۱
من با این تحقیق کاملا موافقم ولی نمی فهمم چه نکته ای در کتاب های مثبت اندیشی هست که بخواد با این تحقیق در تضاد باشه! آره ی سری نویسنده ها و کتاب ها که فقط تجاری هستند و ارزش ذاتی آنچنانی ندارند.
مثبت اندیشی یک سبک زندگی است نه فقط خلاصه چهار تا کتاب! در واقع مثبت اندیشی تمام تلاشی که می کنه اینه که در مواجهه با مشکلات روحیه شما رو بالا نگه داره و از افتادن شما جلوگیری کنه و در مواقع شادی، غم های بالقوه رو از شخص دور نگه داره.
بله خب این کاملا اشتباهه که بگیم با فکر کردن بدست میاری! با فکر کردن زیاد فقط می تونه توانایی فکر کردنت رو تمرین بدی!

خلاصه کلام، اگر مثبت اندیشی و کتاب های مثبت اندیشی نتونه شخص رو حرکت بده و باعث بشه که شخص در تخیلات خودش همه موانع رو بدون هیچ زحمتی رفع شده ببینه باید این سبک زندگی و اون کتاب رو آتیش زد! (7154)
 
فرخ لقا کریمی
۱۳۹۹-۰۵-۰۶ ۰۹:۴۱:۲۱
در روش های روانشناسی همیشه مهم نتیجه و بازخورد هست و متاسفانه روانشناسی مثبت گرا نتونسته اون نتیجه ی لازم رو که باید بده. بماند بخشی از افرادی که به سمت این سبک روان درمانی گرایش پیدا می کنن دچار رفتار و عادات غلط زیادی میشن، هیچ وقت عمیقا احساس آرامش و پیشرفت رو در زندگی تجربه نمی کنن و تنها رو به فرافکنی و حفظ ظاهر میارن. اتفاقا این مقاله خیلی ارزشمنده؛ مثل هر تحقیق علمی دیگه به ویژه در زمینه علوم انسانی کمی ها و کاستی های خودش رو به خاطر پیچیدگی موضوع داره ولی نکته ای که درش عنوان میکنه خیلی جای تامل داره.
خیلی از دوستانی که این مقاله رو رد یا بی سر و ته عنوان کردن احتمال خیل زیاد فقط تیتر یا چند پاراگراف اول رو خوندن و به سبک جماعت ایرانی که همه چیز رو شخصی میکنه و در حال حاضر روانشناسی مثبت نگر به همراه همه ی متعلقاتش مثل کارما و کائنات، عرفان های جدید هم شده دست آویزی برای هویت بخشی و نه حل مشکلات، پیروانش چنین واکنشی رو نشون میدن.
موضوع اینجاست که روانشناسی مثبت نگر ساختاری رو ایجاد کرده که عملکرد مناسبی ازش خارج نمیشه. مثل خیلی از ساختارهای دیگه در طول تاریخ که ادعا و مژده خوشبختی بشریت رو دادن و در نهایت هم تبدیل به بنگاه های اقتصادی و سیاسی شدن. (7582)
 
محمدرضا حق‌پرست
Romania
۱۳۹۹-۰۵-۱۶ ۱۲:۱۲:۱۵
روانشناسی مثبت گرا با مثبت اندیشی تفاوتی ماهوی دارد. آنچه سلیگمن و ویک سنت میهایی می‌گویند مبتنی بر علم و شواهد تجربی است. روانشناسی مثبت گرا اعتقاد دارد که: «روانشناسی مثبت گرا، روانشناسی را به بررسی بیماری‌ها، آسیب‌ها و ضعف‌ها محدود نمی‌داند. بلکه وظیفه‌ی بررسی قوت‌ها و صفات مثبت را نیز بر عهده روانشناسی می‌داند.

… اگر بخواهیم روانشناسی به جای جنبه‌ی درمانی، قدرت پیشگیری هم داشته باشد، باید به شکل سیستماتیک برای ایجاد شایستگی‌ها و توانمندی‌ها هم تلاش کنیم و به بررسی نقاط ضعف، محدود نشویم.» (7624)
 
ال
United Kingdom
۱۳۹۹-۰۵-۱۶ ۱۱:۱۹:۰۱
به شدت موافقم با این مطلب. من مدتی با افرادی که چنین طرز فکری داشتن و کلا تمام فکر و ذکرشون مثبت‌اندیشی بود رابطه داشتم، درنهایت درصد زیادیشون به نوعی دچار رکود شدن و به مرور انگیزه‌هاشون رو از دست دادن. (7623)
 
سودابه
۱۳۹۹-۰۵-۱۶ ۱۴:۲۶:۱۸
از دید من تفکر مثبت اندیشی آنهم به شکل صرف ،نتیجه تفکر جامعه سرمایه داری ست .اینکه آدم ها خوشحال باشند ،حل مشکلات را ور خودشان بگردند و پیدا کنند دنبال عاملی بیرونی نباشند . در حالیکه وقتی تاریخ اجتماعی را بررسی می کنیم به عوامل بیرونی میرسیم که ما هیچ نقشی در آن نداشتیم . به مثبت نگاه کردن دید خوبی دارم ولی به هیپنو تیزم کردن مردم به مثبت اندیشی دید خوبی ندارم (7625)
 
شیوا
۱۳۹۹-۰۵-۱۶ ۲۰:۳۴:۴۴
کاملا درسته و موافقم 👌🏻👏🏻 (7626)
 
حامد
۱۳۹۹-۰۵-۳۰ ۱۶:۱۶:۲۵
کاملا موافقم مثبت اندیشی نتیجه تفکر نظام سرمایه داری است و اضافه میکنم امید بزرگترین دروغ تاریخ و ساخته قدرتمندان و حاکمان برای تسلط بیشتر بر افراد دیگه است در واقع نوعی سوپاپ اطمینان برا اینکه تحمل افراد زیردست برای قبول اعمال قدرت بیشتر و بیشتر هموارتر شود. (7744)
 
مرتضی
۱۳۹۹-۰۹-۳۰ ۰۳:۰۱:۵۸
آفرین ، نکته مهمی رو اشاره کردین که هیچ کس اشاره به آن نکرده بود (8371)
 
Soheil
۱۳۹۹-۰۹-۱۶ ۱۵:۵۶:۴۸
سلام بسیار جالب بود
من امروز با روش رسیدن به موفقیت به سبک WOOP آشنا شدم .
کتاب ش رو هم الان میخوام سفارش بدم که اتفاقا ترجمه ترجمان هم هست (8271)