یک دانه کشمش بگذارید توی دهانتان و چند دقیقه با نهایت توجه آن را بجوید. آرام باشید. ذهنتان را متمرکز کنید. بافت کشمش را زیر زبانتان حس کنید، طعمش را بچشید. صبور باشید و خودآگاه. به این شیوۀ غذاخوردن میگویند غذاخوردنِ ذهنآگاهانه. تمرینهای مشابهی هم برای هر کار دیگری که بخوانید انجام دهید وجود دارد. تمرینهایی که وعده میدهند دنیای عذابآور و پراسترس شما را میگیرند و آرامش و شادی را به ارمغان میآورند. کتابی جدید میگوید این وعدهها خوشایند اما دروغاند.
آنچه در این نوبت گوش میکنید نسخهٔ صوتی نوشتاری است از رونالد پِرسِر که پیش از این با عنوانِ «ذهنآگاهی: التیام درونی یا ماشین اوهامساز؟» منتشر شده است. نوشتار این نسخۀ صوتی را اینجا بخوانید.
ذهنآگاهی فراگیر شده است. و سلبریتیهایی از اوپرا وینفری گرفته تا گلدی هان بر آن مهر تأیید زدهاند. مربیان مراقبه، راهبان و عصبشناسان عازم داووس شدند تا نکات ظریف این تکنیک را برای مدیران حاضر در مجمع جهانی اقتصاد بیان کنند. بنیانگذاران جنبش ذهنآگاهی به تبلیغ تبشیری روی آوردهاند. جان کاباتزین، مُبدع «کاهش استرس با تکیه بر ذهنآگاهی» (کاتذا) که پیشبینی میکند ترکیب علم و انضباط مراقبهای در این شیوه «میتواند جرقۀ رنسانسی جهانشمول یا همهجایی را بزند»، سودایی فراتر از غلبه بر استرس در سر دارد. او جار میزند که ذهنآگاهی «شاید حقیقتاً یگانه وعدۀ نویدبخش به گونههای جاندار و این سیاره برای از سر گذراندن چند صد سال آینده باشد».
فایل صوتی نوشتار «ذهنآگاهی: التیام درونی یا ماشین اوهامساز؟» را گوش کنید.
آیا واقعاً به بازیهای ویدئویی «معتاد» میشویم؟
چه شد که تریاک به سلاح امپراتوریها علیه یکدیگر بدل شد؟
ما قبل از آنکه بتوانیم غذا بخوریم، خوردن پلاستیک را شروع میکنیم