چیزی نمانده تا زمانی که هیچکس روی زمین یادش نیاید دنیا پیش از اینترنت چه شکلی بود. آنهایی که اواخر دهۀ ۱۹۷۰ به دنیا آمدند، آخرین نسلیاند که بدون اینترنت بزرگ شدند. جامعهشناسان به آنها «واپسین معصومان» یا «مهاجران دیجیتال» میگویند. آن «معصومیتِ» ازدسترفته، اگر اصلاً معصومیتی در کار بوده، چه بود؟ یک نویسنده و گزارشگر کانادایی به ایامی میاندیشد که ذهنمان اجازۀ سرگردانی داشت.
آنچه در این نوبت گوش میکنید نسخهٔ صوتی نوشتاری است از لیا مکلارن که پیش از این با عنوانِ «قبل از اینترنت چه کار میکردی؟» منتشر شده است. نوشتار این نسخۀ صوتی را اینجا بخوانید.
در ایامی که دچار اضطراب دیجیتال میشوم، میبینم که یاد میز پدرم افتادهام. بابا در دهۀ ۱۹۸۰ فروشندۀ دورهگرد مبلمان بود. آن سالها شغلش هم خوب بود تا رسید به جهانیسازی که بخش تولید کانادا را از پا انداخت. زیاد به دل جاده میزد، ولی وقتی خانه کار میکرد در دفترش مینشست: یک اتاقمطالعۀ کوچک و بیپنجره که یک میز بزرگ از جنس چوب ساج در آن حکومت میکرد. چیز زیادی رویش نبود: تکهپارچههای سنتزی مبل، یک لیوان پُر از قلم، یک چراغ، یک تلفن و یک زیرسیگاری. و با این حال بابا هر روز چند ساعت آنجا بود، یادداشت میکرد، سیگار کراوِنآ میکشید، قهوه میخورد و دائم چانهاش گرم صحبت با خُردهفروشهای شهرکها دربارۀ ارسال نیمکتهای چندتکّه و سرویس مبل ناهارخوری بود. همین برایم شگفتانگیز است. اینکه پدرم، مثل اکثر شاغلین نسل خودش و نسلهای قبلتر، میتوانست تقریباً فقط با یک تلفن و یک بسته کاغذ درآمدی داشته باشد و معاش خانواده را بگذراند. همینکه یاد میزش میافتم که چقدر خالی بود، احساس سرگشتگی و تنهایی میکنم. برایم سؤال است که چطور تمام روز آنجا مینشست، بیآنکه اینترنت یار و همدمش باشد؟
فایل صوتی نوشتار «قبل از اینترنت چه کار میکردی؟» را گوش کنید.
آیا واقعاً به بازیهای ویدئویی «معتاد» میشویم؟
چه شد که تریاک به سلاح امپراتوریها علیه یکدیگر بدل شد؟
ما قبل از آنکه بتوانیم غذا بخوریم، خوردن پلاستیک را شروع میکنیم