یکی از تفاوتهای آشکار بچهها با بزرگسالان در نحوۀ فیلمدیدنشان است. بچهها یک انیمیشن را صد بار هم که دیده باشند، باز میخواهند آن را ببینند. با اینکه صحنه به صحنهاش را حفظ شدهاند، همچنان با لذت تماشایش میکنند. اما انگار یکی از اصول دنیای بزرگسالی این است که هر فیلمی را فقط یکبار باید دید، یا هر کتابی را فقط یکبار باید خواند. این تفاوت ناشی از چیست؟ آیا بچهها هنوز درکی از کسالت ندارند، یا ما فراموش کردهایم که چطور باید از تجربههای تکراری لذت ببریم؟
آنچه در این نوبت گوش میکنید نسخهٔ صوتی نوشتاری است که پیش از این با عنوانِ «چرا فکر میکنیم دوباره انجامدادن کارها کسلکننده است؟» منتشر شده است. نوشتار این نسخۀ صوتی را اینجا بخوانید.
یکی از سناریوهای رایج و ضدحال در اتاق نشیمن، از این قرار است: زن و شوهری میخواهند تصمیم بگیرند که چه فیلمی ببینند. گزینهای وجود دارد که تقریباً یکی از آنها برایش هیجانزده است، ولی دیگری آن را قبلاً دیده. به همین خاطر، این گزینه منتفی است.
اما مطالعهای جدید نشان میدهد این تصور نابجاست که چون قبلاً چیزی یا جایی را دیدهاید، خواندهاید، انجام دادهاید یا بازدید کردهاید، دیگر نباید برای بار دوم سراغش بروید. اد اوبراین، نویسندۀ این مطالعه و استاد علوم رفتاری دانشکدۀ کسبوکار دانشگاه شیکاگو، میگوید که تکرار یک تجربه، از قضا «ممکن است آنقدری هم که مردم فکر میکنند، کسلکننده نباشد».
فایل صوتی نوشتار «چرا فکر میکنیم دوباره انجامدادن کارها کسلکننده است؟» را گوش کنید.
آیا واقعاً به بازیهای ویدئویی «معتاد» میشویم؟
چه شد که تریاک به سلاح امپراتوریها علیه یکدیگر بدل شد؟
ما قبل از آنکه بتوانیم غذا بخوریم، خوردن پلاستیک را شروع میکنیم