دارید تند تند توی خانه راه میروید که ناگهان انگشت کوچک پایتان میخورد به پایۀ مبل؛ میخواهید از ماشین پیاده شوید که ناغافل دستتان لای در میماند. زندگی روزمره از این نوع دردها فراوان دارد، پس حتماً میدانید که در آن لحظۀ انفجار درد، اولین کاری که آدم میکند، فحشدادن به زمین و زمان است. ولی آیا واقعاً فحشدادن کمک میکند که آرام بگیریم؟ بیشتر روانشناسان معتقدند برعکس، ناسزا گفتن وضع را بدتر هم میکند، اما تحقیقات جدید چیزهای دیگری نشان میدهد.
آنچه در این نوبت گوش میکنید نسخهٔ صوتی نوشتاری است از اِما بارن که پیش از این با عنوانِ «چرا وقتی درد داریم دلمان میخواهد فحش بدهیم؟» منتشر شده است. نوشتار این نسخۀ صوتی را اینجا بخوانید.
عقیدۀ عمومی از قدیم این بوده که فحشدادن واکنش مناسبی به درد نیست. بسیاری از روانشناسان اعتقاد داشتند که فحشدادن، به مدد نوعی تحریف شناختی موسوم به فاجعهپنداری۱ در واقع احساس درد را وخیمتر میکند. با فاجعهپنداری، ما بیدلیل به این جمعبندی میرسیم که اتفاق بدی که در حال وقوع است مطلقاً بدترین اتفاق ممکن است. وقتی چیزهایی از این قبیل میگوییم که «چه وضع افتضاحی! من که نمیتونم!» معمولاً دچار فاجعهپنداری شدهایم. گمان میشد که فحشدادن آن احساس بیچارگی را تقویت میکند.
فایل صوتی نوشتار «وقتی همه غریبه میشوند و هیچکس حرف دلت را نمیفهمد» را گوش کنید.
آیا واقعاً به بازیهای ویدئویی «معتاد» میشویم؟
چه شد که تریاک به سلاح امپراتوریها علیه یکدیگر بدل شد؟
ما قبل از آنکه بتوانیم غذا بخوریم، خوردن پلاستیک را شروع میکنیم