برخی دروغها کوچکاند و برخی بزرگترند. دروغها گاهی بیضررند و گاهی هم نه. بههرحال دروغْ دروغ است و همۀ ما کمابیش به آن مبتلاییم، بهطوری که در یک گفتوگوی دهدقیقهای بهطور متوسط سه بار دروغ میگوییم. اما اغلب ما خیال میکنیم از پس دروغگوها برمیآییم چون بهسادگی از روی اشارههای صورت و بدن میتوانیم بفهمیم طرف مقابل دارد دروغ میگوید. پژوهشهای جدید روانشناسی میگوید این تصورات قصه و افسانه است و چیزی به اسم «دماغ پینوکیو» وجود ندارد.
آنچه در این نوبت گوش میکنید نسخهٔ صوتی نوشتاری است از ماریا کانیکووا که پیش از این با عنوانِ «چطور بفهمیم چه کسی دروغ میگوید؟» منتشر شده است. نوشتار این نسخۀ صوتی را در اینجا بخوانید.
در سال ۲۰۰۸، تنبرینک دانشجوی ارشد در دانشگاه دالهاوزی در شهر هلیفکس (مرکز استان نُوا اِسکوشیای کانادا) بود که حدود یک ساعت با بریجواتر فاصله دارد. او طی یک سال پیش از آن، مشغول پژوهش روی نشانههای فریب در افرادی بوده که برای یافتن دلبندانشان در تلویزیون از دیگران کمک میخواهند. او دهها نوار ضبطشده را همراه با نتیجۀ نهایی آن پروندهها جمع کرده بود. روشن شده بود که در تقریباً نیمی از موارد، فرد تقاضادهنده در حقیقت مرتکب جرم آن پرونده شده است. او و استاد راهنمایش استیون پورتر مشغول گردهمآوری مشخصههای کسانی بودند که حقیقتاً دچار فشار روانی بودند و کسانی که ادایش را درمیآوردند. آنها به مرور زمان توانسته بودند فهرستی از نشانههای رفتاری تهیه کنند که به طور یکنواخت اعضاء این دو دسته را از هم متمایز میکرد.
فایل صوتی نوشتار «چطور بفهمیم چه کسی دروغ میگوید؟» را گوش کنید.
آیا واقعاً به بازیهای ویدئویی «معتاد» میشویم؟
چه شد که تریاک به سلاح امپراتوریها علیه یکدیگر بدل شد؟
ما قبل از آنکه بتوانیم غذا بخوریم، خوردن پلاستیک را شروع میکنیم