پادکست

نسخهٔ صوتی: اگه می‌تونی منو بگیر

چرا دغل‌بازان دست به دغل‌بازی می‌زنند و چرا جذبِ آن‌ها می‌شویم؟

نسخهٔ صوتی: اگه می‌تونی منو بگیر پوستر فیلم سینمایی «اگه می‌تونی منو بگیر» ساختۀ استیون اسپیلبرگ

همۀ ما وقتی پایِ فیلم‌هایی مثل «اگه می‌تونی منو بگیر» می‌نشینیم، هر بار که شخصیتِ اصلی با دغل‌بازی و فریب‌کاری از مهلکه می‌گریزد، لبخندی از سرِ تحسین می‌زنیم. اما مگر فریب‌کاری بد نیست، پس تحسینِ چه؟ برخی روان‌شناسان معتقدند که علاقۀ ضمنیِ ما به دغل‌بازان از تمایل و ترس هم‌زمانمان نسبت‌به دغل‌بازی نشئت می‌گیرد. آیا همۀ ما به‌واقع دغل‌بازانی هستیم که هر یک به‌اندازه‌ای فرصت و جسارتِ بروز یافته‌ایم؟

آنچه در این نوبت گوش می‌کنید نسخهٔ صوتی نوشتاری است از بروس واتسون که پیش از این با عنوانِ «اگه می‌تونی منو بگیر»، منتشر شده است. نوشتار این نسخه صوتی را در اینجا بخوانید.

دغل‌ها، این هنرمندانِ‌فریبکار که لبخند بر لب و تخته شاسی در دستشان است، تاریخی طولانی دارند، میراثی اغواکننده از فریب که ما را مسحور و شیفته می‌سازد. درحالی‌که اکثر ما می‌کوشیم درون مرزهای اجتماعی باقی بمانیم، دغل‌ها این موانع را کنار زده و به‌آسانی بر هر صحنه‌ای که دلشان بخواهد گام می‌نهند. زمانی هم که در مرکز توجه قرار گرفتند، پردۀ نزاکت حرفه‌ای را کنار زده و تظاهرهای آن را مسخره می‌کنند.

فایل صوتی نوشتار «اگه می‌تونی منو بگیر» را گوش کنید.

نظرات

برای درج نظر ابتدا وارد شوید و یا ثبت نام کنید

مرتبط

نسخۀ صوتی: سوگيری‌های کور‌کننده در پزشکی

نسخۀ صوتی: سوگيری‌های کور‌کننده در پزشکی

چرا بعضی از افراد خدمات پزشکیِ نازل و متفاوتی دریافت می‌کنند؟

نسخۀ صوتی: آیا نشان‌دادن کارهای خوب را همیشه باید به حساب ریاکاری گذاشت؟

نسخۀ صوتی: آیا نشان‌دادن کارهای خوب را همیشه باید به حساب ریاکاری گذاشت؟

فضیلت‌نمایان همواره متهم می‌شوند به ریاکاری، حتی اگر صادق باشند

نسخۀ صوتی: چرا هیچکس به هیچ نصیحتی گوش نمی‌دهد؟

نسخۀ صوتی: چرا هیچکس به هیچ نصیحتی گوش نمی‌دهد؟

نصیحت‌ می‌خواهد در تماسی کوتاه، تغییری بزرگ در ما به وجود بیاورد، اما چنین تغییراتی افسانه‌اند

خبرنامه را از دست ندهید