نوشتار

اگر در فضای مجازی به من حمله کردند، بگذارید زنده به گورم کنند

آیا دوستانمان باید از ما در برابر حملات مجازی دفاع کنند؟

اگر در فضای مجازی به من حمله کردند، بگذارید زنده به گورم کنند

اگر در فضای عمومی به ما حمله کنند، تکلیف دوستانمان چیست؟ اگنس کالارد می‌گوید شاید بهترین راه این است که هیچ چیز نگویند. او می‌نویسد: «یک دهه قبل که فیلسوفی عمومی نبودم و فقط برای گروه اندکی از دانشگاهیان می‌نوشتم، هرگز به ذهنم نمی‌رسید چنین سؤالی از خود بپرسم. اما اوضاع حالا تغییر کرده است. این روزها، هر کس که چهره‌ای عمومی دارد باید این احتمال را هم مدنظر داشته باشد که حیثیتش بر باد برود.»

اگنس کالارد

اگنس کالارد

استاد فلسفۀ دانشگاه شیکاگو

NYTimes

If I Get Canceled, Let Them Eat Me Alive

اگنس کالارد، نیویورک‌ تایمز— اگر در فضای عمومی حذف1 شوم، تکلیف دوستانم چیست؟ یک دهه قبل که فیلسوفی عمومی نبودم و فقط برای گروه اندکی از دانشگاهیان می‌نوشتم، هرگز به ذهنم نمی‌رسید چنین سؤالی از خود بپرسم. اما اوضاع حالا تغییر کرده است. این روزها، هر کس که چهره‌ای عمومی دارد باید این احتمال را هم مد نظر داشته باشد که حیثیتش بر باد برود.

چند سال پیش، در جستاری به‌صورت گذرا، از اعلام همبستگی اعضای هیئت‌علمی با اتحادیه‌های دانشجویی انتقاد کردم. نمی‌دانستم این موضوع چقدر حساسیت‌زاست، و موجی از پیام‌های پر از خشم و نفرت و حتی چند مورد تهدید در فضای اینترنت به‌سویم سرازیر شد. در کل، اتفاق ناجوری نبود و فقط چند هفته طول کشید، اما در آن زمان فکر و ذکرم را درگیر کرده بود. ضمناً فقط طلیعۀ اتفاقاتی بود که امکان داشت در آینده بیفتد.

 

روشن‌ترین خاطره‌ام از آن دوران این است که وقتی مردم در توییتر از من دفاع می‌کردند حس بسیار خوبی داشت: مرهمی برای روح زخم‌دیده‌ام بود. بدجور دلم می‌خواست مردم به دفاع از من به پا خیزند. خودم نیز دوست داشتم از خود دفاع کنم. شوهر عاقلم اما جلویم را می‌گرفت. چیزی را می‌دید که من نمی‌دیدم، اینکه در این جنگ «برنده» وجود ندارد؛ هرگونه دفاع و هرگونه موضع‌گیری فقط به جنگ دامن می‌زند و کشمکش را تداوم می‌بخشد. همین است که (و شگفتا!) هرچقدر مردم علیه فرهنگ حذف مبارزه می‌کنند، هیچ حذف‌شده‌ای تاکنون حذف‌کنندگانش را شکست نداده است.

بعضی از افرادی را که علیه من فعالیت تحریک‌آمیز می‌کردند می‌شناسم. آدم‌های بدی نیستند؛ نباید آن اتفاقات را جنگی میان گروه من و گروه آن‌ها دانست. هیچ طرفی وجود نداشت. آدم تصور می‌کند دارد با جماعتی می‌جنگد، اما درواقع خودش دارد قاطی آن می‌شود. در چنین توده‌هایی عدالت و استدلال و تعقل وجود ندارد، جایی برای تتبع و بررسی نیست. تنها کارِ درستْ بازی‌نکردن است.

پس پاسخ من این است: اگر به من حمله کردند، دوست دارم دوستانم (یعنی هم همراهان و همکاران نزدیکم و هم هر کسی که با من رفتار خوشی دارد) کنار بایستند، ساکت بمانند و هیچ کاری نکنند. اگر به من اهمیت می‌دهید، بگذارید پوستم را بِکنند.

وقتی می‌کوشم حذف‌شدن خودم را تصور کنم، دو مسیر اصلی به ذهنم می‌آید. اولی این است که چیزی بنویسم که موجی از اهانت را به دنبال بیاورد، مثل کاری که دربارۀ اتحادیه‌ها کردم. در جای‌جای عرصۀ فرهنگی، دام‌های نمادین فراوان است. تمام تلاشم را می‌کنم که از نوشتن چنین مطالبی بپرهیزم، اما معمولاً حول موضوعات جالب تلنبار می‌شوند. هر کس برای عموم مردم می‌نویسد و در شبکه‌های اجتماعی حضور دارد باید بعضی خطرات را به جان بخرد.

دوم، ناکامی شخصی نشان می‌دهم. من، علاوه‌بر روشنفکر عمومی، نقش‌های دیگری هم دارم: مادر، معلم، راهنما، مدیر، پژوهشگر، عضو اجتماع کلیِ فلسفۀ آکادمیک. وقی از من می‌پرسند چطور این‌همه نقش مختلف را مدیریت می‌کنم، می‌گویم هر دفعه که نقش جدیدی اضافه می‌کنم عملکردم در نقش‌های دیگر ضعیف‌تر می‌شود. راز موفقیتْ ناکامی است. سعی می‌کنم ناکامی را در مقیاسی قابل‌مدیریت نگه دارم، اما یک روز شاید در این کار هم ناکام بمانم.

ازآنجاکه یک چهرۀ همگانی بسیار ناچیزم و ارزش حذف‌کردن ندارم، گمانم باید در هر دو راه به بیراهه بروم (یعنی هم اهانت کنم و هم کارم را بسیار بد انجام دهم) تا شایستۀ اعتراض عمومی بشوم. نه اینکه بگویم چنین طوفانی بسیار محتمل است، اما ناممکن هم نیست.

اگر حذف شوم، نقشه‌ام این است که مبارزه نکنم. اگر بتوانم با کمی توضیح و شفاف‌سازی به اتهامات پایان دهم، چنین می‌کنم: مردم حق دارند حقیقت را بشنوند. اما، قبل از اینکه نقاب عمومی‌ام را کاملاً حول محور این نبرد سازمان‌دهی کنم، دست از تلاش برمی‌دارم. هدف من از مشارکت عمومی نوعی آزاداندیشی است و آدم وقتی فقط به یک چیز بیندیشد (چه اسمش را «آزادی بیان» بگذارد و چه «مداراگریِ لیبرال» یا حتی «آزاداندیشی») چنین کاری ناممکن می‌شود.

مهم‌ترین مؤلفۀ مبارزه‌نکردن با حذف‌شدن این نیست که برای نهضتم یار جمع کنم. این انتظار که دوستانم «شجاعت» به خرج دهند و به دفاع از من صحبت کنند، اینکه حذف‌شدن را آزمون رفاقت و وفاداری بدانم، این‌ها نخستین گام در راه ریزش دوستان است.

ماجرا از این قرار است: چند تن از دوستانِ فردِ حذف‌شده انتظار را برآورده می‌کنند و به دفاع از او برمی‌خیزند، اما کسانی که ساکت مانده‌اند (یعنی اکثر دوستان) مشکوک می‌شوند. حالا باید دوستان جدیدی به‌جای آن‌ها بیایند که موضع عمومی بگیرند. فرد حذف‌شده که تحت محاصره قرار گرفته است حالا حس می‌کند «دوستان واقعی»اش را می‌شناسد، اما درواقع دیگر دوستی ندارد. فقط تعدادی متحد دارد. ابتدا دوستان و حتی شاید اعضای خانواده‌اش را به متحد تبدیل کرده و بعد متحدان بیشتری جذب کرده تا جای دوستان رانده‌شده را بگیرند. نتیجۀ نهایی می‌شود جبهه‌ای متحد، اما به نظر من در این راه دوستی واقعی به یغما می‌رود.

من خوش ندارم هیچ‌یک از این اتفاقات برایم بیفتد. دوستانی می‌خواهم که راحت باشند تا در جمع و در خلوت با من مخالفت کنند؛ دوستانی که اگر اتهاماتِ علیه من ذره‌ای هم حقیقت داشته باشد ملایم اما قاطع مذمتم کنند. دوستانی می‌خواهم که ذهنشان در قید وفاداری به من نباشد، بلکه آزاد بچرخد. دوستان مخالفت‌پیشه‌ام را دوست دارم، زیرا تفکرشان راه‌های شگفت‌انگیز و مرموزی را نشان می‌دهد و از منطق خودشان پیروی می‌کند؛ دوستان هم‌رنگِ‌جماعتم را هم گرامی می‌دارم، زیرا مرا به حکمتِ اکثریت مردم نزدیک نگه می‌دارند.

دوستانی می‌خواهم که سؤالات درست بپرسند، دوستانی که برایم کوکی بیاورند، وقتی می‌افتم کمک کنند برخیزم، چنان به باطن من توجه داشته باشند که به نظر دیگران دربارۀ من اهمیتی ندهند. من دوست می‌خواهم، نه متحد. نقاب عمومی‌ام برای من ارزشمند است، اما نه آن‌قدری که رفاقت‌ها را در مذبح آن قربانی کنم.

اما از کجا معلوم وقتی لحظۀ موعود برسد دیدگاهم عوض نشود؟ یعنی امکان ندارد در دل معرکه از یاران «خودم» انتظار داشته باشم دورم جمع شوند، از من دفاع کنند، مقابل تهمت‌زنندگان بایستند، حاضر باشند وجهۀ خود را به‌خاطر من به خطر بیندازند، به دنیا نشان دهند که من گروهی حمایتگر دارم که حاضرند کنارم بجنگند؟ چرا، قطعاً امکان دارد.

درگیری مختصرم با جماعتی توده‌وار به من آموخت که اوج شفاف‌اندیشی‌ام هنگام نبرد نیست. پس من نیز، مانند ادیسئوس، می‌خواهم خودم را پیشاپیش به دکل ببندم.2 از همین‌جا در حضور همه اعلام می‌کنم: لطفاً برای دفاع از من نجنگید. در پی اعادۀ حیثیت من نباشید. بگذارید لکه‌دارش کنند. بگذارید حیثیتم از بین برود.


فصلنامۀ ترجمان چیست، چه محتوایی دارد، و چرا بهتر است اشتراک سالانۀ آن را بخرید؟
فصلنامۀ ترجمان شامل ترجمۀ تازه‌ترین حرف‌های دنیای علم و فلسفه، تاریخ و سیاست، اقتصاد و جامعه و ادبیات و هنر است که از بیش از ۱۰۰ منبع معتبر و به‌روز انتخاب می‌شوند. مجلات و وب‌سایت‌هایی نظیر نیویورک تایمز، گاردین، آتلانتیک و نیویورکر در زمرۀ این منابع‌اند. مطالب فصلنامه در ۴ بخش نوشتار، گفت‌وگو، بررسی کتاب، و پروندۀ ویژه قرار می‌گیرند. در پرونده‌های فصلنامۀ ترجمان تاکنون به موضوعاتی نظیر «اهمال‌کاری»، «تنهایی»، «مینیمالیسم»، «فقر و نابرابری»، «فرزندآوری» و نظایر آن پرداخته‌ایم. مطالب ابتدا در فصلنامه منتشر می‌شوند و سپس بخشی از آن‌ها به‌مرور در شبکه‌های اجتماعی و سایت قرار می‌گیرند، بنابراین یکی از مزیت‌های خرید فصلنامه دسترسی سریع‌تر به مطالب است.
فصلنامۀ ترجمان در کتاب‌فروشی‌ها، دکه‌های روزنامه‌فروشی و فروشگاه اینترنتی ترجمان به‌صورت تک شماره به‌ فروش می‌رسد اما شما می‌توانید با خرید اشتراک سالانۀ فصلنامۀ ترجمان (شامل ۴ شماره)، علاوه بر بهره‌مندی از تخفیف نقدی، از مزایای دیگری مانند ارسال رایگان، دریافت کتاب الکترونیک به‌عنوان هدیه و دریافت کدهای تخفیف در طول سال برخوردار شوید. فصلنامه برای مشترکان زودتر از توزیع عمومی ارسال می‌شود و در صورتی‌که فصلنامه آسیب ببیند بدون هیچ شرط یا هزینۀ اضافی آن را تعویض خواهیم کرد. ضمناً هر وقت بخواهید می‌توانید اشتراکتان را لغو کنید و مابقی مبلغ پرداختی را دریافت کنید.

 

این مطلب را اگنس کالارد نوشته و در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۲۲ با عنوان «If I Get Canceled, Let Them Eat Me Alive» در وب‌سایت نیویورک تایمز منتشر شده است و برای نخستین‌بار با عنوان «اگر در فضای مجازی به من حمله کردند، بگذارید زنده به گورم کنند» در بیست‌‌وپنجمین شمارۀ فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی با ترجمۀ علیرضا شفیعی نسب منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۴ بهمن ۱۴۰۱با همان عنوان منتشر کرده است.

اگنس کالارد (Agnes Callard) استاد فلسفه در دانشگاه شیکاگوست که در مطبوعات مختلف نیز جستارهای فلسفی می‌نویسد. تخصص کالارد در زمینۀ فلسفۀ باستان و فلسفۀ اخلاق است.

پاورقی

  • 1
    فرهنگ حذف، کنسل، تبعید یا ابطال اصطلاحی رایج در اواخر دهۀ ۲۰۱۰ و اوایل دهۀ ۲۰۲۰ است، به معنای نوعی مطرودیت که طی آن فرد از محافل اجتماعی یا حرفه‌ای بیرون رانده می‌شود [مترجم].
  • 2
    در رزم‌نامۀ اُدیسه اثر هومر، ادیسئوس پیش از مواجهه با آواز اغواگر سیرن‌ها از مردان خود می‌خواهد آن‌ها را به دکل کشتی ببندند، مبادا اغوا شود و به دام آن‌ها بیفتد [مترجم].

مرتبط

امید راهی است میان خوش‌بینی و بدبینی و فراتر از هر دو 

امید راهی است میان خوش‌بینی و بدبینی و فراتر از هر دو 

فضیلتِ امید ‌کیفیتی است در شخصیت انسان که پایدارتر از احساس امید است

«ببخشید» خشک‌وخالی بدتر از عذرخواهی‌نکردن است

«ببخشید» خشک‌وخالی بدتر از عذرخواهی‌نکردن است

عذرخواهی پیچیده است و حداقل سه فرایند جداگانه را در بر می‌گیرد

خبرنامه را از دست ندهید

نظرات

برای درج نظر ابتدا وارد شوید و یا ثبت نام کنید

گروهی از نویسندگان

ترجمه میثم غلامی و همکاران

گروهی از نویسندگان

ترجمه احمد عسگری و همکاران

امیلی تامس

ترجمه ایمان خدافرد

سافی باکال

ترجمه مینا مزرعه فراهانی

پاملا دراکرمن

ترجمه مریم خوشحال‌پور

جف کرایسلر, دن آریلی

ترجمه بابک حافظی

دنیل تی. ویلینگهام

ترجمه سید امیرحسین میرابوطالبی

لیا اوپی

ترجمه علیرضا شفیعی نسب

دیوید گرِیبر

ترجمه علیرضا شفیعی نسب

جو موران

ترجمه علیرضا شفیعی نسب

لی برِیوِر

ترجمه مهدی کیانی

آلبرتو منگوئل

ترجمه عرفان قادری

d

خرید اشتراک چهار شمارۀ مجلۀ ترجمان

تخفیف+ارسال رایگان+چهار کتاب الکترونیک رایگان (کلیک کنید)

آیا می خواهید از جدیدترین مطالب ترجمان آگاه شوید؟

بله فعلا خیر 0