image

آنچه می‌خوانید در مجلۀ شمارۀ 30 ترجمان آمده است. شما می‌توانید این مجله را به صورت تکی از فروشگاه اینترنتی ترجمان تهیه کنید.

نوشتار

چه بر سر قرار و مدارهایی می‌آید که اول سال با خودمان می‌گذاریم؟

هر آغاز امید تازه‌ای برای تغییر را در ما زنده می‌کند

چه بر سر قرار و مدارهایی می‌آید که اول سال با خودمان می‌گذاریم؟

«دیگر لب به سیگار نخواهم زد»، «رژیم غذایی‌ام را رها نخواهد کرد تا به وزن دلخواهم برسم»، «روزی دو ساعت مطالعه خواهم کرد». اول هر سال، میلیون‌ها نفر فهرستی از تصمیمات برای خودشان می‌نویسند و عزمشان را جزم می‌کنند تا در سال پیش رو، زندگی بهتری برای خودشان بسازند. اما آمارها نشان می‌دهد که تعداد خیلی کمی از این تصمیم‌ها به جایی می‌رسد. چرا تصمیم‌هایمان را می‌گذاریم برای اول سال، ماه یا هفته؟ و چرا بعد به آن‌ها عمل نمی‌کنیم؟

ماریا کونیکووا

ماریا کونیکووا

دارای مدرک دکتری در رشتۀ روان‌شناسی از دانشگاه کلمبیا

NewYorker

Why We Make Resolutions (and Why They Fail)

ماریا کونیکووا، نیویورکر— در تصویر دوریان گری1، دوریان باخبر می‌شود دختری که او را دوست داشت، پس از آنکه دوریان دست رد به سینه‌اش زد، مُرده است؛ ظاهراً خودکشی کرده است. دوریان اصرار می‌ورزد که بااین‌همه قصد داشته با او ازدواج کند، اما تصمیم او عملی نشد. تصمیم‌ها، بنا بر استنباطِ اسکار وایلد، پیچیده و پیش‌بینی‌ناپذیر هستند. لرد هنری، حامیِ دوریان، وقتی عُذر و بهانه‌های او را می‌شنود می‌گوید «تصمیم‌های نیک تلاش‌هایی نافرجام برای دست‌بردن در قوانین علمی است. سرچشمه‌شان خودبینی محض است. حاصلشان جز بی‌حاصلی چیزی نیست».

تا حدودی حق با لرد هنری است. جان نورکراسِ روان‌شناس، در تحقیقی دربارۀ تصمیم‌های سالِ نو 2 در دهۀ ۱۹۸۰، دریافت که بیش از ۵۰ درصد از آمریکایی‌ها تصمیم‌هایی برای سال نو گرفته بودند. بعد از شش ماه، فقط ۴۰ درصد از آن‌ها پای تصمیمشان مانده بودند. نورکراس دو سال بعد که پیگیر قضیه شد، این تعداد به ۱۹ درصد کاهش یافته بود. حتی از نیمی از آن‌هایی هم که موفق شده بودند -در کل ۱۴ مورد- کوتاهی‌هایی سر زده بود. بااین‌همه، مدام به خودمان می‌گوییم از پسِ وزن‌کم‌کردن، پس‌اندازکردن، و باشگاه‌رفتن برمی‌آییم.

به ‌نظر می‌رسد تنظیمِ زمان در تعیین موفقیتمان نقشِ مهمی دارد. در مهِ ۲۰۱۲، کیتی میلکمن، اقتصاددانِ رفتاری در دانشگاه پنسیلوانیا، به اجلاسِ پای‌لَب دعوت شد. پای‌لَب گردهمایی سالانۀ محققان علوم اجتماعی به‌ میزبانی گوگل است که هدفِ آن گفتگو دربارۀ شیوه‌های افزایشِ بهره‌وری شرکت است. آنجا میلکمن مشغول گفتگویی دربارۀ «تلنگرها» شد؛ مداخلات محیطی کوچکی که می‌توانند رفتار مردم را تغییر دهند.3 میلکمن تعریف می‌کرد «در جریانِ گفتگو، فردی پرسید تلنگرها چه زمانی بیشترین تأثیر را می‌گذارند؟». تحقیقاتِ میلکمن روی این جنبۀ خاص از تلنگرها متمرکز نبوده است اما او گفت «عمیقاً احساس می‌کردم تلنگرها در نقطه‌های عطف -زمان‌هایی که تداعیگرِ شروعی تازه‌اند- اثربخشی بیشتری دارند».

میلکمن، بعد از بازگشت به فیلادلفیا، با دو نفر از همکاران خود، جیسون ریس و هنگچِن دای، گروهی تشکیل داد تا ببیند آیا برای ایدۀ نقطه‌های عطفِ گذرا دلیل موجهی وجود دارد یا نه. در سلسله‌تحقیقاتی که نشریۀ علوم مدیریت قرار است آن‌ها را منتشر کند میلکمن، ریس، و دای پی بردند که سرآغازهای نو ما را برمی‌انگیزند تا رفتارمان را تغییر دهیم. شروع هفته، ماه، یا سال منجر به شکل‌گیری چیزی می‌شود که ریچارد تیلِرِ روان‌شناس آن را «مرز ذهنی» می‌نامد. محققان تصور می‌کنند با این سرآغازهای نو حس خوش‌بینی و، به گفتۀ میلکمن، نوید «مَنی دیگر» در ما برانگیخته می‌شوند. گروه میلکمن، برای آزمایش این نظریه، جستجوهای روزانۀ گوگل در ۹ سالِ گذشته را برای کلمۀ «رژیم غذایی» بررسی کردند. آن‌ها متوجه شدند که جستجوها از چرخه‌ای پیش‌بینی‌پذیر تبعیت می‌کنند: در آغاز هر هفته، ماه، یا سال اوج می‌گرفتند و بعد به‌تدریج کم‌رنگ می‌شدند. بیشترین افزایش در جستجوی این کلمه -۸۲ درصد بالاتر از تعداد اولیه- دقیقاً بعد از سال نو ثبت شده بود.

سپس میلکمن و همکارانش، با محاسبۀ تعداد ثبت‌نام‌ها در باشگاه‌های ورزشی، حضورِ نزدیک به ۱۲ هزار دانشجو را در باشگاه‌ها طی یک سال و نیم رصد کردند تا رفتار آن‌ها را بررسی کنند. طبق یافتۀ آن‌ها، در ماه ژانویه ثبت‌نام در باشگاه‌ها افزایش و در ماه‌های آتی کاهش می‌یافت. این آمار در آغاز هر هفته، ماه، و نیمسال جهش‌های جزئی‌تری از خود نشان می‌داد.

در نهایت، محققان تعهداتی را بررسی کردند که در وب‌سایت استیک‌ ثبت شده بودند. شما می‌توانید در این وب‌سایت هدفی را تعیین و، طبق قرارداد، عواقب زیرپاگذاشتنِ آن را مشخص کنید، از مجازات‌های اجتماعی گرفته تا جریمه‌های نقدی (مثلاً اگر چهار کیلو وزن مورد نظرتان را کم نکنید یعنی موافقت کرده‌اید پنجاه دلار به حزب سیاسی‌ای اهدا کنید که از آن متنفرید). گروه تحقیقاتی، بعد از رصدِ ۴۳ هزار نفر طی دو سال و نیم، پی برد که بیشترین تعداد قراردادها -۱۴۵ درصد بیشتر از حد متوسط- در آغاز سال نو منعقد شده بودند. در سرتاسر سال، هر هفته و هر ماه فرازوفرودِ جزئیِ خودشان را داشتند؛ آغاز هر هفته برابر بود با افزایشِ ۶۳ درصدی قراردادها. ریس می‌گوید «هر هفته فرصتی تازه است و آدم‌ها، دانسته یا ندانسته، آن را غنیمت می‌شمارند».

این حس تشخیص حتی بر بازار سهام هم تأثیر می‌گذارد. در پدیده‌ای به نامِ «اثر ژانویه»، رونق بازار، در ماه ژانویه، همیشه از حدِ متعارف خود بیشتر است. شواهد جدید نشان می‌دهد که بخشی از توضیح این پدیده را باید در خوش‌بینی ساده‌دلانه جُست: در ژانویه آینده را روشن‌تر می‌بینیم و حاضریم برای سهامی که ثبات ندارد قیمت بالاتری پیشنهاد دهیم (که بعداً دوباره به ارزش حقیقی‌اش برمی‌گردد).

درنتیجه، خوش‌بینی همیشه هم سازنده نیست. اگر بیش‌ازحد مثبت‌اندیش باشیم، شکست خود را تضمین کرده‌ایم. بسیاری از افراد به این دلیل در عمل به تصمیمشان شکست می‌خورند که دربارۀ توانایی‌هایشان واقع‌بین نبوده‌اند، انرژی و زمان مورد نیاز را برای پایداری در مسیر ناچیز شمرده‌اند، یا دربارۀ تأثیری که این تغییر بر زندگی‌شان خواهد داشت نگاهی اغراق‌آمیز داشته‌اند. ریس گفت «ما فرازوفرود‌های خویشتن‌داری و انگیزه را ناچیز می‌شماریم. سرحال که هستیم به‌کل فراموش می‌کنیم که چقدر از ورزش گریزانیم.» جَنِت پالیوی و پیتر هِرمانِ روان‌شناس این وضعیت را «سندرمِ امیدِ کاذب» می‌نامند، یعنی انتظارات غیرواقع‌بینانه‌ای دربارۀ توانایی‌مان برای تغییرکردن و در پی آن، نافرجام‌ماندنِ آرزوهای بلندپروازانه‌ای که در سر داشتیم.

طبیعتاً اگر اهداف واقع‌بینانه‌تری داشته باشید، احتمال موفقیتتان بیشتر است. فیونا جونزِ روان‌شناس و همکارانش در تحقیقی دربارۀ نقشِ انتظارات افراد در ورزشْ پی بردند افرادی که انتظارات معقول‌تری دارند احتمال اینکه بتوانند یک دورۀ ورزشی دوازده‌هفته‌ای را کامل کنند بیشتر است. و وقتی اهدافی را تعیین کردیم، اگر برنامه‌ای منسجم تهیه کنیم، احتمالاً در دستیابی به آن‌ها موفق‌تر خواهیم بود. نظریۀ «قصد پیاده‌سازی»، اصطلاحی که پیتر گُلویتسِر آن را ابداع کرد، تأکید می‌کند که اگر از قبل احتمالات را ارزیابی و برای هر کدام از آن‌ها پاسخی آنی و منطقی ابداع کنیم، در پیگیری اهداف شانس بیشتری داریم (مثلاً اگر حال و حوصلۀ باشگاه را نداشتم، قبل از بیرون رفتن، کمی قهوه می‌نوشم یا سیب می‌خورم). میلکمن گفت «اهداف برنامه‌ریزی‌نشده را، نسبت به اهداف برنامه‌ریزی‌شده، راحت‌تر پشت گوش می‌اندازیم».

تجربیات شخصی نشان می‌دهد تعهد به همسری قاطع نیز می‌تواند راهگشا باشد. اوباما در ماه سپتامبر گفت «از ترسِ همسرم، تقریباً شش سالی می‌شود که لب به سیگار نزده‌ام».

اما همیشه مشکلی هست. هنگچِن دای، همکار میلکمن، تلاش کرد از یافته‌های گروه برای ترکِ عادت ناخُن‌جویدن خود استفاده کند. او گفت «یک بار، برای سه ماه جواب داد که برای من زمان زیادی بود». پوستِ دور ناخنش شکل و ظاهر خوبی پیدا کرده بود. او ادامه داد «اما همین‌که ناخنم را یک بار جویدم، دیگر نتوانستم جلوی خودم را بگیرم». دای گفت در لحظه‌هایی که از هدفش منحرف می‌شود دربارۀ مفهوم سرآغازهای نو فکر می‌کند. «اگر به آدم‌ها کمک کنیم فرصت‌های بی‌شماری را ببینند که پیش رویشان قرار دارد، می‌توانند از نقص‌هایشان عبور کنند». مثلِ قضیۀ ناخن‌هایش؟ «شاید در سال نو یک بار دیگر شانسم را امتحان کردم».


فصلنامۀ ترجمان چیست، چه محتوایی دارد، و چرا بهتر است اشتراک سالانۀ آن را بخرید؟
فصلنامۀ ترجمان شامل ترجمۀ تازه‌ترین حرف‌های دنیای علم و فلسفه، تاریخ و سیاست، اقتصاد و جامعه و ادبیات و هنر است که از بیش از ۱۰۰ منبع معتبر و به‌روز انتخاب می‌شوند. مجلات و وب‌سایت‌هایی نظیر نیویورک تایمز، گاردین، آتلانتیک و نیویورکر در زمرۀ این منابع‌اند. مطالب فصلنامه در ۴ بخش نوشتار، گفت‌وگو، بررسی کتاب، و پروندۀ ویژه قرار می‌گیرند. در پرونده‌های فصلنامۀ ترجمان تاکنون به موضوعاتی نظیر «اهمال‌کاری»، «تنهایی»، «مینیمالیسم»، «فقر و نابرابری»، «فرزندآوری» و نظایر آن پرداخته‌ایم. مطالب ابتدا در فصلنامه منتشر می‌شوند و سپس بخشی از آن‌ها به‌مرور در شبکه‌های اجتماعی و سایت قرار می‌گیرند، بنابراین یکی از مزیت‌های خرید فصلنامه دسترسی سریع‌تر به مطالب است.

فصلنامۀ ترجمان در کتاب‌فروشی‌ها، دکه‌های روزنامه‌فروشی و فروشگاه اینترنتی ترجمان به‌صورت تک شماره به‌ فروش می‌رسد اما شما می‌توانید با خرید اشتراک سالانۀ فصلنامۀ ترجمان (شامل ۴ شماره)، علاوه بر بهره‌مندی از تخفیف نقدی، از مزایای دیگری مانند ارسال رایگان، دریافت کتاب الکترونیک به‌عنوان هدیه و دریافت کدهای تخفیف در طول سال برخوردار شوید. فصلنامه برای مشترکان زودتر از توزیع عمومی ارسال می‌شود و در صورتی‌که فصلنامه آسیب ببیند بدون هیچ شرط یا هزینۀ اضافی آن را تعویض خواهیم کرد. ضمناً هر وقت بخواهید می‌توانید اشتراکتان را لغو کنید و مابقی مبلغ پرداختی را دریافت کنید.

این مطلب را ماریا کونیکووا نوشته و در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۱۳ با عنوان «Why We Make Resolutions (and Why They Fail)» در وب‌سایت نیویورکر منتشر شده است و برای نخستین‌بار با عنوان «چه بر سر قرار و مدارهایی می‌آید که اول سال با خودمان می‌گذاریم؟» در سی‌امین شمارۀ فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی با ترجمۀ شهریار سرفلاح منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۱۴ فروردین ۱۴۰۳ با همان عنوان منتشر کرده است.

ماریا کونیکووا (Maria Konnikova) نویسندۀ روسی‌آمریکایی است. او کارشناسی‌ارشد روان‌شناسی و نویسندگی خلاق را از دانشگاه هاروارد و مدرک دکترای خود را در رشتۀ روان‌شناسی از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. کتاب Mastermind: How to Think Like Sherlock Holmes او نامزد دریافت جایزۀ برای بهترین اثر غیرداستانی شد و در فهرست پرفروش‌های تایمز قرار گرفت. نوشته‌های او در نشریاتی چون تایمز، آتلانتیک و نیو ریپابلیک منتشر می‌شوند.

پاورقی

  • 1
    The Picture of Dorian Gray رمانی است نوشتۀ اسکار وایلد، نویسندۀ ایرلندی، که اولین ‌بار در سال ۱۸۹۰ منتشر شد [مترجم].
  • 2
    New Year’s Resolution که به آن نیت سال نو یا پیمان سال نو هم می‌گویند، رسم متداولی در کشورهای غربی و برخی کشورهای شرقی است که طبق آنْ شخص تصمیم می‌گیرد در سال پیش ‌رو کاری را انجام دهد یا به هدفی دست یابد یا از انجام عملی بپرهیزد [مترجم].
  • 3
    یعنی کاری کنیم که افراد انتخاب مشخصی را به انتخاب‌های دیگر ترجیح دهند. فرض کنید می‌خواهیم دانش‌آموزان مدرسه‌ای را به تغذیۀ سالم تشویق کنیم. برای این کار می‌توانیم در بوفۀ مدرسه بسته‌های میوه را جایی قرار دهیم که جلب توجه کنند. این بسته‌های میوه به دانش‌آموزان یادآوری می‌کنند (یا به بیان دیگر، تلنگری هستند) که به جای خوراکی‌های مضر می‌توانند انتخاب‌های سالم‌تری هم داشته باشند [مترجم].

مرتبط

چه بر سر خاطرات کودکی ما می‌آید؟

چه بر سر خاطرات کودکی ما می‌آید؟

خاطرات کودکی در شکل‌گیری شخصیت و هویت ما چه نقشی دارند؟

مجبور نیستیم هر فناوری جدیدی را به زندگی خود راه دهیم

مجبور نیستیم هر فناوری جدیدی را به زندگی خود راه دهیم

«انتخاب‌گرایی فناوری» چیست و چه تفاوتی با بدبینی به فناوری دارد؟

آیا یک کتاب می‌تواند «همه‌چیز» را توضیح دهد؟

آیا یک کتاب می‌تواند «همه‌چیز» را توضیح دهد؟

چرا کتاب‌های «نظریۀ همه‌چیز» محبوب شدند؟

آنچه اول سال به آن نیاز دارید «تصمیم » نیست، «ضدتصمیم» است

آنچه اول سال به آن نیاز دارید «تصمیم » نیست، «ضدتصمیم» است

کمتر سعی کنید خودتان را ارتقا دهید، آن وقت بیشتر از زندگی لذت خواهید برد

خبرنامه را از دست ندهید

نظرات

برای درج نظر ابتدا وارد شوید و یا ثبت نام کنید

گردآوری و تدوین لارنس ام. هینمن

ترجمه میثم غلامی و همکاران

امیلی تامس

ترجمه ایمان خدافرد

سافی باکال

ترجمه مینا مزرعه فراهانی

لیا اوپی

ترجمه علیرضا شفیعی نسب

دیوید گرِیبر

ترجمه علیرضا شفیعی نسب

جو موران

ترجمه علیرضا شفیعی نسب

لی برِیوِر

ترجمه مهدی کیانی

آلبرتو منگوئل

ترجمه عرفان قادری

گروهی از نویسندگان

ترجمه به سرپرستی حامد قدیری و هومن محمدقربانیان

d

خرید اشتراک چهار شمارۀ مجلۀ ترجمان

تخفیف+ارسال رایگان+چهار کتاب الکترونیک رایگان (کلیک کنید)

آیا می خواهید از جدیدترین مطالب ترجمان آگاه شوید؟

بله فعلا خیر 0